TERUG NAAR OVERZICHT

De portemonnee van Marc de Bel

Hoewel hij in zijn hoofd altijd elf is gebleven, is het deze week toch exact zestig jaar geleden dat jeugdauteur Marc de Bel ter wereld is gekomen. Dat gebeurde, zoals hij zelf schrijft, “achter een heerlijk geurende seringenstruik in Kruishoutem.” Na een carrière van twintig jaar als leraar in het lager onderwijs werd de Bel in 1994 fulltime schrijver. ’s Mans ongebreidelde fantasie vond zijn weg naar meer dan 140 boeken, waarvan inmiddels ruim 1.250.000 exemplaren over de toonbank gingen. Hoewel hij een van Vlaanderens populairste jeugdschrijvers is en er zelfs vier van zijn boeken werden verfilmd, houdt de Bel er een vrij sobere levensstijl op na.

“Ik ben behoorlijk spaarzaam”, zo legt hij uit. “Er zijn eigenlijk niet zo veel dingen waarvan ik vind dat ik die per se moet hebben. Zo heb ik geen auto, gebruik ik geen bankkaarten en ben ik waarschijnlijk een van de laatste zeven Vlamingen die nog altijd geen gsm heeft. Als ik alles heb wat nodig is om te kunnen schrijven, dan ben ik al gelukkig. Al de rest is aan mij niet besteed. Ik ben ook vrij immuun voor reclame. Als ik naar een voetbalmatch ga kijken, dan merk ik wel dat het daar vol reclamepanelen staat, maar achteraf zou ik niet kunnen zeggen wat die precies allemaal wilden aanprijzen. Soms heeft het zelfs een averechts effect op mij: als ik zie dat er voor iets heel veel reclame wordt gemaakt, dan gaat er bij mij een alarmbelletje rinkelen en denk ik dat ze dat moeten doen om te verdoezelen dat het toch niet zo’n goed product is.”

Eén grote uitzondering op al dat spaarzaam gedrag: als hij zich in een boeken- of platenwinkel bevindt, heeft de geestelijke vader van Blinker en de Boeboeks vaak moeite om zich te bedwingen. “Ik ben wel een verzamelaarstype”, zo geeft hij toe. “Ik hecht grote waarde aan tastbare objecten. Muziek downloaden is mijn ding niet, ik heb liever een cd of een vinylplaat in handen. Hetzelfde geldt voor boeken en dvd’s: ik houd ervan om mij daarmee te omringen. De helft van de boeken die ik lees, ontleen ik eerst in de bibliotheek, maar als ik die echt goed vind, dan koop ik ze achteraf. Ik hou er niet van om een mooi boek na een tijdje terug uit handen te moeten geven. Op den duur krijg je dan natuurlijk een grote verzameling: ik heb thuis toch enkele duizenden cd’s en lp’s en honderden boeken en dvd’s staan.”

250 frank zakgeld

Voor zijn verzameling ontzegt de schrijver zich dan ook het een en het ander: “Als het aan mij lag, zou ik al mijn kleren in de kringloopwinkel kopen, maar mijn vrouw wil dat niet. Aan eten geef ik ook haast geen geld uit, want ik heb een grote moestuin en verbouw al mijn groenten en fruit zelf. Vlees eet ik nauwelijks, enkel van de kippen die mijn vrouw kweekt. Op die manier kan je heel zuinig leven.”

“Maar pas op: ook voor mijn verzameling geef ik niet blindelings geld uit. Als je goed uitkijkt kan je op eBay om het even welke cd of dvd voor vier euro vinden. Vinylplaten kosten wel wat meer, maar voor dat geld krijg je er ook een mooie hoes bij. Mijn platen koop ik vaak in de Vynilla, een speciaalzaak in Gent die alle oude uitgaven nog kan bestellen. Voor mij is verzamelen pure nostalgie: het doet me denken aan mijn jeugd. Toen kreeg ik 250 Belgische frank zakgeld, maar door te voetballen verdiende ik daarbovenop maandelijks nog een paar duizend frank en daarmee ben ik dan boeken en platen beginnen kopen.”

Naast verzamelen is voetballen de belangrijkste hobby van de gevierde auteur. “Ik doe nog elke week aan zaalvoetbal, maar dat is niet zo duur. Enkel de schoenen kosten wel wat, maar als je een degelijk paar koopt, kan je daar toch enkele jaren mee verder. En anders krijg je toch maar last van je rug.”

Marc de Bel is ook een fervent reiziger, al kost hem dat in de meeste gevallen geen cent. “Als schrijver word ik vaak uitgenodigd voor evenementen. Zo ga ik eind deze maand voor anderhalve week naar een jeugdboekenfestival in Suriname. De organisatoren zorgen voor alles: zij regelen het vliegtuigticket, bieden mij een verblijf aan en leiden alles in goede banen. Zelf hoef ik mij nergens iets van aan te trekken. Op die manier ben ik ook al in China geweest, in Noorwegen, in Curaçao, Italië … Twee jaar geleden heb ik wel uit eigen zak een reis betaald: toen hebben we twee weken met een tentje door de Sahara getrokken, maar ook dat was eigenlijk een spotgoedkope vakantie.”

Wat Marc de Bel wel wat geld zal kosten, is zijn verjaardag. Van wie jarig is, wordt immers vaak verwacht dat hij trakteert en dus trekt ook de man achter de zusjes Kriegel zijn portefeuille open. “Ik ben van plan om al mijn kinderen, schoonkinderen en kleinkinderen uit te nodigen voor een verwenweekendje, al weet ik nog niet precies waar we naartoe zullen trekken. Dat zal uiteraard wel wat geld kosten, maar dat mag wel een keer. Uiteindelijk zullen we daar ook met achttien mensen van kunnen genieten.”

Fossiel

Schrijven is een job die geen al te hoge beroepskosten met zich meebrengt. “Desondanks heb ik onlangs toch een nieuwe computer moeten kopen”, vertelt de Bel. “Dat was mijn laatste dure aankoop. Het was echt van moeten, want mijn oude was een fossiel geworden, enorm traag. Typen ging nog net, maar veel andere dingen niet meer. Mijn vrouw heeft mij dan toch nog moeten overtuigen om een nieuwe te kopen, want ik zou desnoods honderd jaar op dezelfde computer werken. Helaas gaan die dingen na verloop van tijd kapot en is het niet altijd mogelijk om vervangstukken te bestellen.”

Behalve in een nieuwe computer investeert de schrijver ook in studiemateriaal. “Als ik historische jeugdromans schrijf, dan informeer ik mij altijd heel grondig. Afhankelijk van het onderwerp waar ik mee bezig ben, koop ik dan alle boeken die ik kan vinden over bijvoorbeeld de Romeinen of over hekserij. Ik probeer ook alle voorwerpen die in mijn verhalen een rol spelen effectief in huis te halen. Zo heb ik hier bijvoorbeeld een potje uit de 17de eeuw staan en een opwindbaar stuk speelgoed uit blik dat voorkomt in mijn eerste boek. Die dingen kosten niet alleen geld, ik investeer ook veel tijd in de zoektocht ernaar. Zo heb ik nu op eBay een exemplaar van het tijdschrift Time uit mei 1947 op de kop kunnen tikken. Daarin staat een foto die een rol zal spelen in een van mijn volgende boeken. Ik ga altijd op zoek naar authentieke voorwerpen en dus ben ik er heel blij mee dat dat tijdschrift hier nu effectief naast mij ligt.”

Ook aan zijn meest dierbare voorwerp kleven heel wat nostalgische herinneringen voor de zestigjarige schrijver. “Mijn ouders waren arme mensen, maar toch had mijn moeder in haar schooltijd een heel mooie pennenbak. Toen ik naar het eerste leerjaar ging, heb ik die van haar gekregen. Ondertussen ben ik schrijver geworden en is mijn moeder overleden, maar die pennenbak heb ik nog altijd. Ik vind dat die een heel mooi symbool. Als het brandt, zou ik uiteraard aan mijn vrouw vragen om eerst mezelf te redden, maar die pennenbak zou ik toch ook niet graag in vlammen zien opgaan.”

Wat verandert er praktisch op werkvlak voor jou in 2018?

In de loop van 2018 treden er heel wat maatregelen in werking die jouw (zoektocht naar een) job in m...

Word gevonden

Toon jouw profiel aan meer dan 400 werkgevers die elke dag nieuwe kandidaten zoeken in onze database.

Dit was 2017 in cijfers

Meer vacatures, minder werklozen. Als we één ding uit 2017 onthouden, dan is het wel dat. Maar er zi...

 

 

Tijd voor de ideale job

Zoek jobs op jouw maat en maak een job alert aan.

 

 

 

De arbeidsmarkt in 2018: dit zijn de uitdagingen

Meer vacatures, minder werklozen. Als we één ding uit 2017 onthouden, dan is het wel dat. Na jaren v...

Mis geen enkele tip voor je carrière!

Schrijf je nu in op onze nieuwsbrief.

Waarom je je vakantiedagen echt niet mag vergeten opnemen

Wie voltijds werkt heeft ieder jaar recht op 20 wettelijke vakantiedagen. De wetgever stelt echter d...

5 vormen van seksuele intimidatie op het werk

Als je collega je een kneepje in je billen geeft of voortdurend voorstelt eens samen in bed te duike...

50+’ers hebben meer vertrouwen in jongere leidinggevende

Werken voor een jongere baas, vreemd? Integendeel! Slechts 28% van de werkende vijftigplussers heeft...