TERUG NAAR OVERZICHT

Anouk-manager Kees de Koning: “Ik ben een strenge baas”

Muziek, films, boeken, events: als Kees de Koning (40) van het Nederlandse label Top Notch iets leuk vindt, dan doet hij het gewoon. “Ik heb een vrij obsessief karakter.”

De Amsterdamse Wallen, tussen de rood verlichte ramen aan het Oudekerksplein. Niet de meest voor de hand liggende plek voor een kantoorpand met bijbehorende hippe koffietent. Behalve als je Kees de Koning bent en je bedrijf Top Notch heet. Zijn label, dat in 1995 startte met het uitbrengen van de single Spraakwater van rapper Extince, is in bijna twintig jaar tijd uitgegroeid tot een succesvolle uitgeverij van muziek, boeken en films. Daarnaast organiseert Top Notch regelmatig events en treedt de Koning ook nog op als manager van zangeres Anouk. Boven de koffietent met de toepasselijke naam Quartier Putain, heeft de labelbaas sinds vorig jaar zijn kantoor gevestigd. Terwijl Marvin Gaye beneden in het café uit de klassieke jukebox schalt, speuren De Konings medewerkers boven in het kleine kantoortje online naar jong talent. Op zolder zit De Koning ontspannen op de royale bank van zijn vergaderruimte, die meer lijkt op een knusse huiskamer. De Koning voelt zich hier ook zo thuis, dat hij een woning in de buurt overweegt. “Vannacht droomde ik zelfs dat ik het pand hiernaast had gekocht. Kon ik zo vanuit mijn huis de deur naar het kantoor openen.”

Ben je zo'n workaholic?

“Ja, maar het is wel minder geworden. Vroeger was ik erg onrustig, ik had voor mijn gevoel geen tijd te verliezen. Vanaf mijn vijftiende was ik altijd van huis. Ik werkte zeven dagen per week, achttien uur per dag. Later merkte ik dat spijbelen soms heel goed is. Als je een leven hebt met zoveel verantwoordelijkheden, dan heb je dat gewoon nodig. Daarom smeer ik 'm af en toe gewoon, dan zeg ik al mijn afspraken af en ga ik door de stad slenteren. Muziekwinkels bezoeken, op bankjes zitten, observeren. Soms duurt het een halve dag, soms drie dagen. Dat heb ik nodig om mijn gedachten te ordenen, op adem te komen en tot nieuwe inzichten te komen. Je kunt niet altijd 180 kilometer per uur rijden.”

Waar komt die werklust vandaan?

“Ik heb altijd een vrij obsessief karakter gehad. Als ik iets interessant vind, wil ik er gewoon zoveel mogelijk van weten. Op mijn twaalfde was ik enorm gefascineerd door Russische literatuur. Ik wilde het liefst in het Rusland van begin twintigste eeuw wonen en kleedde me alsof het 1917 was. Ik was zelfs lid van de communistische jeugdbeweging. In die tijd ontdekte ik ook de jazz, ging saxofoon spelen en wilde alles van jazzmuziek weten. Hetzelfde gebeurde met hiphop. Op de middelbare school gaf een klasgenoot me bandjes met Amerikaanse hiphop. Dat vond ik tof en ik ging direct zelf op zoek naar nieuwe muziek. In het weekend struinde ik platenzaken af of ging ik naar hiphopconcerten. In tegenstelling tot de Russische literatuur, kon ik hier wel concreet iets mee doen. Het was makkelijker om naar een hiphopconcert te gaan, dan mezelf naar het Rusland van 1917 te transporteren.”

Wanneer dacht je: ik start een eigen label?

“Dat is nooit zo bewust gegaan, ik had geen masterplan ofzo. Op mijn zestiende ging ik voor het radioprogramma van saxofonist Hans Dulfer werken. Hij nam me mee naar concerten van Chet Baker en Sonny Rollins. Op eigen initiatief ging ik toen ook Amerikaanse rappers interviewen, iets wat toen in Nederland nog weinig gebeurde. De mystiek van die wereld sprak me ook aan. Hiphop was nog vrij underground, er zat vaak een politieke laag onder. Religie, geschiedenis, racisme: er zat van alles in. Ik ben vrij romantisch en vond het leuk om in teksten van artiesten te geloven. Omdat ik op een gegeven moment veel van hiphop wist en ook steeds meer Nederlandse rappers ontmoette, werd ik een soort bruggenbouwer. Door mijn werk bij de radio en later bij muziekmagazine OOR kon ik Nederlandse rappers, die ik goed vond, een podium geven. Zo is het ook met Extince (de eerste artiest van het label, red.) gegaan.”

Dus het ondernemerschap was eigenlijk niet de bedoeling?

“Niks van wat ik doe, is ooit de bedoeling geweest. In die zin ben ik geen typische ondernemer. Ik ben obsessief nieuwsgierig en romantisch, verlies mezelf snel in dingen. Objectief gezien doe ik natuurlijk veel te veel. Ik werk met te veel artiesten, bemoei me met film, boeken, en ik heb zelfs een koffiehuis. Er zit totaal geen logica in. Misschien is het narcisme, dat ik gewoon graag wil delen waar ik zelf enthousiast van word. Natuurlijk schuilen daar ook gevaren in, maar het leven zit nu eenmaal vol risico's. Het is niet zo dat ik ga parachutespringen zonder parachute, ik weet heus wel wat ik doe. En als het mis gaat, dan kruip je gewoon weer op.”

Zijn er dan helemaal geen dingen die je wel zou willen, maar niet doet?

“Ik heb ooit pornofilms overwogen. Niet om zelf in te spelen, maar om te produceren. Het was meer een reactie op het salonfähige imago dat we op een gegeven moment met Top Notch hadden bereikt. Daarnaast verbaas ik me nog steeds over het feit dat er geen porno bestaat met gevoel voor esthetiek. Stel dat fotograaf Terry Richardson een pornofilm zou maken? Hij weet volgens mij precies de balans tussen ordinair en sexy te bewaren. Ik zou het nog steeds wel willen, maar voorlopig houd ik me daar nog even niet mee bezig. We hebben het druk genoeg met andere dingen, van apps en boeken tot events en feestjes.”

Zit er wel iets van een rode draad in de activiteiten van Top Notch?

“Dat ben ik, denk ik. Mijn smaak is de rode draad. Ja, dat klinkt misschien arrogant, maar het is toch ook mijn bedrijf? Ik bedoel het ook niet naar, het is uit puur enthousiasme. Vijfenzeventig procent van de dingen die we doen, slaan niet aan. Maar daar hoor je niemand over. Of de dingen die wel aanslaan de tand des tijds doorstaan, dat zullen we wel zien.”

Je zit inmiddels al bijna twintig jaar in het vak, de muziekindustrie is in die tijd behoorlijk veranderd. Hoe speel je daarop in?

“Ik ben lange tijd een soort outcast geweest, Top Notch was toch een vrij underground label. Daardoor ben ik nederig geweest richting het publiek en artiesten. Als label ben je wat mij betreft meer dan een financier. Als het goed is, ben je ook iemand die prikkelt en stimuleert. Wat boeiend is aan deze tijd, is dat je op ieder moment van de dag nieuwe muziek kan ontdekken en delen. Dat is zoveel efficiënter dan vroeger, toen je nog door bakken cd's moest spitten. Wat mij betreft heeft de muziekindustrie te lang geprotesteerd tegen internet. Ik heb die grote angst nooit begrepen. Muziek gaat toch niet over schijfjes, maar over de inhoud? En die verandert toch niet? Voor mij is ieder jaar een beter jaar geweest. Niet per se financieel, maar wel qua ontwikkeling. Het ontdekken van nieuw talent is zoveel gemakkelijker geworden. Via Spotify en Soundcloud kom ik nu veel sneller bij interessante artiesten terecht.”

Je hebt een neus voor het ontdekken van talent, van Extince tot The Opposites. Hoe weet je dat iets goed is?

“Als ik drie dagen lang niets anders meer luister, dan weet ik dat het interessant is. Soms betrek ik mijn kinderen er ook bij. Dan laat ik ze in de auto verschillende dingen horen en vraag ze wat zij het leukste vinden. Daarna ga je de randvoorwaarden onderzoeken. Heeft iemand ‘fan potential’? Hoe zit een artiest in elkaar? Is hij of zij realistisch? Tegenwoordig kijk je ook of iemand al populair is, of een artiest bijvoorbeeld al veel volgers heeft op Twitter en YouTube. Vroeger tekende ik mensen gewoon omdat ik het leuk vond. Nu kijk ik of ik iemand wel wat te bieden heb. Ik heb geleerd dat de verwachtingen realistisch moeten zijn, van beide kanten. Voor de meeste artiesten hangt er een walm van romantiek rond het tekenen bij een label. Daarom moet je duidelijk zijn over de verwachtingen en verplichtingen.”

Leer je artiesten ook omgaan met hun roem?

“Aan artiestenbegeleiding doe ik niet, ze moeten zelf leren omgaan met verleidingen als seks en drugs. Ik ben een labelbaas, geen vader. Het zijn ook allemaal volwassen mensen, ik ga iemand niet vertellen wanneer hij een condoom om moet doen. Natuurlijk herken ik wel bepaalde patronen. Niemand raakt onberoerd door succes. Daar leer je mee omgaan. In het beste geval ga je met iemand samenwerken, maak je een strategie, ga je die wedstrijd lopen en daarna verdwijn je naar de achtergrond. Pas als het succes heeft gepiekt en het tijd is voor een volgende stap, komen ze weer bij mij. Dan is er vaak een soort paniek. ‘Wat moet ik nu?’, vragen ze dan. Als je anderhalf jaar hebt gehoord dat je de beste bent, is het moeilijk te accepteren dat niet alles wat je doet geweldig is. En dan ben ik die lul die over je nieuwe materiaal zegt: ‘Dit is helemaal niks.’”

Dus jij geniet niet samen met artiesten van het succes?

“Nee, die high van het succes, daar ben ik eigenlijk niet zo bij betrokken. Ik heb die rit wel een paar keer meegemaakt, onder andere met Postmen en Opgezwolle. Dan ging ik mee naar optredens, met alle drugs, drank en vrouwen van dien. Dat is leuk, maar het is heel betrekkelijk. Succes behalen is makkelijk, succes behouden is fucking complicated. Daar ben ik goed in, mensen helpen om hun succes te behouden.”

Anouk is de enige artiest die je wel begeleidt. Waarom?

“Dat is puur uit vriendschap ontstaan. Op zich zou ik ook voor andere artiesten als manager kunnen optreden, maar het is geen ambitie. Ik zou Anouk tijdelijk helpen, omdat ze een conflict had met haar toenmalige manager. Dat is nu zes jaar geleden. Het blijkt heel goed te werken, omdat we gewoon goed matchen. Zij is een bijzondere, sterke artiest die haar instinct volgt, ik begrijp dat. Anouk houdt niet van interviews, daarom ga ik wel eens met haar mee. Bovendien is ze bang om in een gesprek dingen over het hoofd te zien.”

Jullie hebben beiden ook de reputatie niet de makkelijkste te zijn.

“Klopt, ik ben een strenge baas, maar niet op een agressieve manier. Ik heb nog nooit in mijn leven gevochten en ben dat ook niet van plan. Maar in werkrelaties ben ik wel heel pittig en uitgesproken. Dan zijn er wel eens botsingen, ja. Als een artiest iets anders wil dan ik, dan laat ik het op een gegeven moment los. Ik ben de coach, ik sta niet in de ring. Als ik alle argumenten heb gegeven waarom iets een slecht idee is, maar iemand het toch wil, dan doet 'ie het maar. Een artiest heeft meer te verliezen dan ik. Zijn of haar carrière en reputatie staan op het spel, ik verlies alleen wat tijd en geld. Ik ben wel een harde zakenman geworden, maar dat hoort erbij. Soms moet je gewoon een witte haai zijn, om dingen voor elkaar te krijgen.”

Hoe houd je de balans tussen commercie en creativiteit?

“Voor mij zijn creativiteit en commercialiteit geen tegenpolen. Het is nooit zo dat ik op een tweesprong sta met creativiteit aan de ene kant en commercialiteit aan de andere. Minder creatief is niet automatisch commercieel interessanter. Je moet juist heel creatief zijn, om commercieel succesvol te worden. Welke video maak je bij een bepaalde single? Hoe presenteer je een artiest? Dat zijn allemaal stappen in een creatief proces. Het nummer Bagagedrager van Gers Pardoel is een hit geworden, maar in principe is het helemaal niet zo'n commercieel nummer. Pas nadat het werd opgepikt door kinderen en grootouders, werd het opeens commercieel. Is iets beter als één criticus op Twitter iets goed vindt, dan als heel Nederland het meezingt? Commercie wordt vaak gebruikt als natuurlijke vijand van creativiteit, maar dat is natuurlijk bullshit. Commercieel succes is juist de grootste beloning voor je creativiteit.”

Wie is Kees de Koning?

14 mei 1972: geboren in Landsmeer

1984-2001: journalist voor onder meer Trouw, OOR, HP/De Tijd en de Volkskrant

1988-2007: radio-dj voor de VPRO op 3FM

1995-heden: oprichter en eigenaar van platenlabel Top Notch dat onderdak biedt aan artiesten als De Jeugd van Tegenwoordig, Gers Pardoel en Guido Belcanto

2007-heden: manager van zangeres Anouk

Tekst: Marieke Verhoeven

In deze jobs verdien je op je eentje genoeg om met twee van te leven

Vaak spekken twee partners de bankrekening van het huishouden, maar in veel gevallen komt die verant...

Word gevonden

Toon jouw profiel aan meer dan 400 werkgevers die elke dag nieuwe kandidaten zoeken in onze database.

Deze jobs doen wonderen voor je relatie

Strubbelingen in relaties hebben vaak te maken met het werk van een of beide wederhelften. Als je de...

 

 

Tijd voor de ideale job

Zoek jobs op jouw maat en maak een job alert aan.

 

 

 

De perfecte jobs voor extraverte mensen

Jij houdt van mensen – en mensen houden van jou: je bent extravert! In jouw droomjob kom je niet all...

Mis geen enkele tip voor je carrière!

Schrijf je nu in op onze nieuwsbrief.

Deze jobs deden BV’s en topindustriëlen voor ze het maakten

Beginnen als tuinaanlegger om uiteindelijk een internationaal bouwconcern te leiden: maak kennis met...

Waarom je als administratief medewerker een alleskunner moet zijn

Associeer jij administratief werk met de woorden saai, duf en voorspelbaar? Think again! Een adminis...

7 goedbetaalde thuisjobs

Ben je niet in de wieg gelegd voor een kantoorbaan? Werk je liever van thuis uit en/of verlang je ee...