Portretschilder Lieve Blancquaert
Mooie mensen zijn open mensen. Zeker als het over portretfotografie gaat. Voor Lieve Blancquaert valt de schoonheid van een portret samen met de openheid van de gefotografeerde: "Als je mensen fotografeert, neem je hun ziel mee in je zwarte doos. Dat beweren de zigeuners en ze hebben overschot van gelijk. De afweerreactie 'Ik pak niet op foto' is je reinste bullshit. Wie zich goed in zijn vel voelt, pakt wel degelijk op foto."
Lieve Blancquaert wist al als klein meisje dat ze fotografe zou worden: "Tijdens de oorlog in Vietnam werd het duidelijk dat beelden de wereldopinie kunnen beïnvloeden. Ik wilde aanvankelijk oorlogsfotografe worden. Nu weet ik dat je daar een zekere maturiteit voor moet hebben. Vandaag, op mijn achtendertigste en met zeventien jaar professionele ervaring, heb ik die maturiteit nog altijd niet."
Als laatstejaarsstudente fotografie maakte Lieve een journalistieke fotoreportage in Honduras. Die beelden kwamen via fotograaf Michiel Hendryckx op het bureau van de betreurde Pol Moyaert terecht, op de redactie van De Morgen. Lieve Blancquaert: "Zo is alles begonnen. Ik huurde een kamer in het huis van Michiel Hendryckx in Gent. Pol en Michiel waren goede vrienden. Ik zoek altijd stimulerende omgevingen op. Ik ga me nergens stationeren waar geen voedsel is om te groeien. Pol gaf me kansen bij De Morgen, maar eerlijk gezegd vond ik dat krantenwerk fysiek nogal zwaar. Te oppervlakkig ook. Na het faillissement van De Morgen midden de jaren tachtig ging ik freelancen voor Jan en alleman, maar mijn draai vond ik pas echt toen Tessa Vermeiren dertien jaar geleden met Weekend Knack begon. Een paar jaar later kwam ook Pol Moyaert naar Weekend Knack en werkten we weer samen."
Op de vraag naar haar handelsmerk als fotografe antwoordt Lieve dat ze de mensen zo mooi mogelijk in beeld wil brengen. Nogal evident, hoor ik u denken. Maar dat is het volgens Lieve niet: "Uit ervaring weet ik dat dit bij weinig fotografen de eerste vereiste is. Ik zoek altijd de lichte kant in mensen op, terwijl anderen vaak de donkere zijde belichten. Ik vind dat portretten in de eerste plaats moeten flatteren. Bij iemand van 35 of ouder zal ik bijvoorbeeld nooit hard licht gebruiken. Iedereen is ijdel. Ik ook. Daarom sta ik erop om bij dit interview een zelfportret te schieten. Ik verlang ook dat de gefotografeerde mijn werk mooi vindt. Ik wil hen graag zien, maar zij moeten mij ook graag zien. Ik word bijgevolg wel eens verliefd op de mensen die ik fotografeer. Een goed portret maken is erotiserend. Je zit erg dicht op elkaars vel. Je legt een dekentje om de andere opdat deze zich comfortabel zou voelen. Ook op mijn eigen man (VRT-gezicht Nic Balthazar, js) werd ik verliefd van zodra ik hem voor mijn lens kreeg, nu zo'n veertien jaar geleden. Nic was toen nog een onbekende radioreporter, maar de warmte die hij uitstraalde... Ik wilde meteen tegen hem aan gaan liggen. Niet dat het toen iets werd tussen ons, we zaten allebei in een andere relatie. Maar het gevoel bleef hangen. Zeven jaar later zagen we elkaar weer, waren we beiden vrij en was het wel raak. Inmiddels waak ik als een moederkloek over Nic en onze kinderen, maar ik geniet natuurlijk nog volop van elke keer dat de vonk overslaat tijdens het fotograferen."
Lieve woont met Nic, dochter Martha (4) en zoon Boris (3) in een half opgeknapt herenhuis in Gent. Tegenwoordig is ze eindelijk wat vaker thuis. Lieve Blancquaert: "Vroeger boekte ik vier tot vijf afspraken per dag, maar de tijd dat ik om acht uur 's avonds nog aan een opdracht begon is voorbij. Toch rijd ik nog altijd 50.000 kilometer per jaar. Ik ben blij dat ik een beetje naam heb in de fotografie, want beginnende fotografen hebben het aartsmoeilijk op dit moment. Bij besparingen in de pers wordt er flink beknibbeld op beeldmateriaal. Hoewel ik veel meer tijd in journalistieke fotografie investeer, verdien ik evenveel met reclamewerk. Mijn dagprijs voor reclamefotografie draait rond de 1.250 euro. Voor dat bedrag moet je al heel wat reportagewerk doen. Als fotograaf bepalen anderen je werkdruk. Op maandagochtend kan ik moeilijk zeggen of het een zware werkweek wordt of niet. Gelukkig is de moeder van Nic (en tevens echtgenote van Herman Balthazar, de gouverneur van Oost-Vlaanderen, js) een gedroomde oma. Ze trekt erg vaak met de kinderen op en gaat zeer intelligent met hen om."
Lieve is best tevreden over het leven dat ze leidt: "Ik weet het geluk nogal goed naar me toe te trekken. Ik laat me bijvoorbeeld niet gauw omringen door mensen waarvan ik voel dat ze me zouden kunnen misbruiken. Ik heb ook nooit een echt slechte liefdesrelatie gehad. Ik kies mijn vrienden en vriendinnen zeer zorgvuldig, maar koester ze dan ook ten volle. Mensen die me irriteren, ban ik zo snel mogelijk uit mijn wereld. Het leven is te kort. Elke ontmoeting en elk gesprek moet iets moois opleveren of iets kunnen betekenen. Zoniet maak ik mij uit de voeten. Ik denk dat dit de sleutel van mijn geluk is."
Dit interview verscheen op 1 mei 2002 in Vacature Magazine.
(19-12-2002)
Terug
- 
