De werkdag van een communicatiedeskundige bij Ruimte Vlaanderen

Arno Visser
  • Leeftijd: 31 jaar
  • Functie: communicatiedeskundige
  • Organisatie: Ruimte Vlaanderen, het vroegere Departement Ruimtelijke Ordening
  • Diploma: Bachelor of Education

Elke week blogt een m/v talent aan de slag bij de Vlaamse Overheid over zijn job. Deze week is het de beurt aan communicatiedeskundige Arno Visser.

Lees over de rest van zijn werkweek op de website van Jobpunt Vlaanderen.

Altijd als ik denk een relatief rustig dagje tegemoet te gaan, komt er wel iets tussen dat er voor zorgt dat het tegendeel de waarheid wordt. Laat ik voorop stellen dat ik met rustig dagje niet bedoel: de vooroordelen van een ambtenaar bevestigen van lui, koffie drinken, veel pauze nemen en weinig werk verzetten. Om het even visueel te schetsen, een scène uit ‘De collega’s’ van vroeger.

Nee, met relatief rust bedoel ik mijn werkzaamheden die ik in de planning heb staan, kunnen afwerken. Woensdag is daar perfect voor, veel collega’s hebben dan ouderschapsverlof, of werken thuis en is het om mij heen dus rustig toeven om eens geconcentreerd aan iets te werken. In dit geval de ‘Richtnota’s Planschade’ van onze juridische collega’s lay-outen naar onze nieuwe huisstijl en bijkomend checken of de links in het ruim driehonderd pagina’s tellende document wel werken.

Zoals gezegd gaat dat niet door, althans, toch niet zoals ik het in mijn hoofd had. Want wat hoor ik op de radio als ik in de auto naar Brussel zit: er is weer een staking bij het spoor op komst. Echt waar, geloof me, ik probeer mijn ecologische voetafdruk te verminderen. Maar zeg nu zelf drie uur reistijd per dag voor dertig kilometer is niet om te lachen, zeker niet als je met de auto een uur per dag meer quality time kan genereren. Een staking, al dan niet gegrond, helpt daar ook niet echt bij. Mijn gedachte wordt werkelijkheid, de eerste vragen zitten al in mijn mailbox: wat zijn de richtlijnen voor donderdag?

Opportuniteit

Samen met de MOD en de personeelsverantwoordelijke stellen we een richtlijn op, omdat het niet duidelijk is wat de impact is (naar het schijnt wordt er enkel gestaakt tussen 10 en 12 uur), gaan we er vanuit dat iedereen die met het openbaar vervoer komt, er ook zal geraken. Uiteraard roepen we op om preventief de laptop mee te nemen om indien nodig toch te telewerken.

Na de richtlijn gecommuniceerd te hebben, blijf ik toch even hangen in dit onderwerp, want ik ben een pleitbezorger van het ‘nieuwe werken’, het ‘flexibel werken’, het ‘plaatsonafhankelijk werken’, of hoe je het ook wilt noemen. Deze situaties tonen aan dat we op dat vlak veel meer kunnen dan we nu doen. Het zou niet alleen een spreiding van de mobiliteitsbelasting meebrengen, maar ook ervoor zorgen dat er niet per werknemer één bureau voorzien hoeft te worden en dus: plaatsbesparing. De vraag is: durven we ook die stap vooruit te zetten? Het is nu crisis, maar als de economie weer aantrekt, zijn we dan als overheid nog een aantrekkelijke werkgever voor de komende generatie? Als ik mijn dochter van 5 op de iPad bezig zie, dan vrees ik van niet. Gelukkig zijn er vele pioniers binnen de Vlaamse overheid die hier initiatieven rond opzetten, overigens niet enkel gebonden aan de Vlaamse overheid, maar overheidoverschrijdend. Iedereen binnen de overheid die enigszins hierin geïnteresseerd is, kent ze wel. Iets met Club 35 en Dino’s.

Vijftig tinten grijs

Na de richtlijn volgt het dagelijks persoverzicht en dan kan ik eindelijk beginnen aan het lay-outen van het lijvig document. Met alle respect en in alle eerlijkheid, vraag ik me misschien iets te hardop af: wie leest dit nu eigenlijk. Los van het feit dat het wel wat veel is, al is dat natuurlijk een relatief begrip, is het nu ook niet echt een ‘Fifty Shades of Grey’ te noemen. Nu gaat het er mij ook niet om dat het erotisch is, al schijnt dat goed te verkopen, maar er zit maar bar weinig ‘schwung’ in. Het frisse oranje en de vijftig tinten grijs van onze huisstijl maakt het al wat aantrekkelijker, maar ja: ‘never judge a book by its cover’.

Ik vraag na bij mijn collega hoeveel exemplaren er gedrukt moeten worden, handig om te weten als ik de drukkerij contacteer. Een zestigtal, met een optie op twintig meer als er veel vraag naar is…. de optimist. Geloof me, dat zijn niet de aantallen voor een bestseller. Maar natuurlijk gaat het daar ook niet om, het gaat erom dat de wet gebetonneerd wordt in een zo duidelijk mogelijk kader… tja, ook dat lijkt enigszins op een contradictio in terminis.

Het is genoeg geweest, de letters, linken en kleurcodes duizelen voor mijn ogen. Ik maak gebruik van de flexibiliteit binnen de huidige regeling van de glijtijden en stop om 4 uur. Morgen is er weer een dag. Oh ja en voor degene die het zich afvragen: nee, ik heb ‘Fifty Shades of Grey’ niet gelezen, ik wacht op de verfilming met Mila Kunis. Een film beoordeel ik in dit geval wél op het affiche.