Foutmelding

  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.
  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.

"Een beetje ambtenaar laat zich door een spoorstaking niet uit het lood slaan"

Patrick Auwelaert
  • Leeftijd: 47 jaar
  • Functie: Bibliotheek & innovatie
  • Organisatie: Muntpunt
  • Diploma: Geaggregeerde van het Plantin Genootschap (Hoger Instituut voor typografie)

Elke week blogt een m/v met talent aan de slag bij één van de Vlaamse overheden over zijn job. Deze week is het de beurt aan maar liefst vijf medewerkers van Muntpunt. Vandaag is Patrick Auwelaert aan het woord.

Lees de andere blogs op de website van Jobpunt Vlaanderen.

Spoorstakingen: een oud zeer in België, maar wennen doet het nooit, toch niet als je zoals ik met de trein naar het werk moet. Vandaag was het weer eens zo’n dag: al om 6 uur vanmorgen hoorde ik op de wekkerradio dat de stations Brussel-Zuid en Brussel-Centraal buiten dienst waren door de spoorstaking. Gelukkig had ik mijn voorzorgen genomen: gisteravond al besliste ik om de bus naar Brussel te nemen vanuit Aalst en nam ik mezelf voor om extra vroeg te vertrekken. Een gemotiveerde ambtenaar als ik laat zich niet uit het lood slaan door een spoorstaking meer of minder en zoekt naar alternatieven om op het werk te geraken. Duty first!

Lekker ‘bussen’

Vervoersmaatschappij De Lijn, die niet zo vaak staakt als ‘het spoor’ en mij daarom alleen al dierbaar is, houdt zich aan de officiële vertrekuren. Zelf houd ik ervan om te ‘bussen’. Je zit hoog en droog en je bevindt je midden in het verkeer, dat je ontspannen kan gadeslaan. In de trein lees ik altijd, maar in een bus kijk ik voortdurend uit het raam en laat ik de wereld als een documentaire aan me voorbijtrekken. Wel grappig: op een bepaald ogenblik staat de bus stil naast een auto waarin de passagier naast de chauffeur in de krant een artikel aan het lezen is over de treinstaking…

Horden stielmannen

Op het werk blijk ik als een van de eersten aanwezig te zijn. Als medewerker innovatie en ontwikkeling werk ik aan een uitgebreide database in opdracht van een team in mijn organisatie, en bij die taak is enige haast geboden. Er heerst de laatste weken sowieso erg veel bedrijvigheid en positieve stress in mijn organisatie, die volop bezig is zich te ontwikkelen tot een Vlaams Communicatiehuis Brussel dat onder de naam Muntpunt door het leven zal gaan. Iedereen kijkt ernaar uit om in 2013 in dat door het vermaarde architectenbureau B-Architecten verbouwde en gerenoveerde gebouw zijn intrek te nemen. Ruim drie jaar geleden trok de Hoofdstedelijke Openbare Bibliotheek (HOB), die er tot dan in gehuisvest was, eruit om plaats te maken voor horden ‘stielmannen’. Als voormalig medewerker van de HOB, die nu opgegaan is in Muntpunt, wordt het ongetwijfeld een hartelijk weerzien met het in een nieuw jasje gestoken gebouw!

Office 365

In de namiddag staat er een opleiding ‘Office 365’ op het programma. Ik heb deze opleiding zelf klaargestoomd in de vorm van een powerpointpresentatie en geef ze ook zelf aan een groep collega’s. Door de staking blijkt echter dat ruim de helft er niet is. Ze hebben er als alternatief voor gekozen om aan ‘telewerken’ te doen. In mijn organisatie is dat sinds kort mogelijk. Wel praktisch, zij het uitzonderlijk niet voor mij, want vandaag moet ik voor de klas staan! Vier leergierige ‘leerlingen’ vormen mijn gewillig gehoor. Dat ze erg geïnteresseerd zijn in wat ik te vertellen heb, leid ik af uit de vele vragen die ze me stellen. Onwillekeurig en ook wel ietwat ironisch moet ik daarbij aan de song ‘Don’t ask me questions’ van de Britse singer-songwriter Graham Parker denken, al houd ik dat wijsheidshalve voor mezelf.

Geradbraakt

Omstreeks vier uur zit de allesbehalve routineuze klus erop en haast ik me naar de bushalte. In tegenstelling tot vanmorgen heb ik pech: er is geen enkele plaats meer vrij. Door het vrij bruuske slingeren van de bus in scherpe bochten moet ik me als een aap in een boom vasthouden aan elke lus boven mijn hoofd die daarvoor in aanmerking komt. Ruim een uur later stap ik in Aalst geradbraakt van de bus. Maar ik troost me met de gedachte dat de spoorstaking geen vat op me heeft gehad en dat ik ‘de mannen van het spoor’ te slim af ben geweest. Een beetje ambtenaar laat zich door een spoorstaking meer of minder jamais uit het lood slaan.