Column An Olaerts: "Teenbuilding? Alsjeblieft nooit meer!"

Teenbuilding. Het is een stomme woordspeling en het was een evenzo stom plan, van de nieuwe op de personeelsdienst, een groene rakker. Hij komt naar het werk met een rugzak. Hij draagt een windstopper.

En hij heeft een boterhammendoos met een sticker van Planckendael erop, zo eentje. Hij zit in het pas opgerichte ‘eventteam’, want het geld is op. Wij doen niet meer aan professionele events. Voortaan worden de feestjes bottom-up georganiseerd. Wat drie event managers en een creative director een project noemen, regelt ons eigen eventteam gewoon onder de middag, met de nieuwe in de rangen. Ongedwongenheid, daar staat hij voor. Hij heeft het van bij de jeugdbeweging. Op ouderavonden hield hij altijd de micro vast. Op bivak deed hij de boodschappen. Sindsdien weet hij wat mensen nader tot elkaar brengt. Oh, een teambuilding organiseren? Ja, graag! Ik maak er een verassing van.

Wij vorige week met zijn allen in de bus. Instructies omtrent schoeisel of kledij waren er niet. Sommige mensen gaan nu eenmaal standaard uit van bergschoenen. Al lopen ze er de hele dag mee op de tapis-plain. Onderweg kregen we per twee een envelop met papiersnippers. Daar had de nieuwe letters op geschreven, voor de lol en het vermaak. Wie een hint wilde over de bestemming moest letters leggen. Het ging van kous en hiel en eksteroog. Het viel niet te snappen. Tot de bus stopte aan de rand van een Limburgs bos. Daar moesten wij – houd je vast aan de takken van de bomen – onze schoenen uittrekken. Hahaha, lachte de groene, welkom op onze teenbuilding. Wij gaan een blote-voeten-wandeling maken. We wisten niet wat we hoorden en we wensten dat we het niet hadden gezien: het inferno van collegiaal eelt, de ontreddering van dun haar en rare knobbeltjes. Er waren natuurlijk ook collega's die zich niet hoefden te schamen, zij die wél af een toe een afspraak maken bij de pedicure. Ze haalden hun gelakte juwelen tevoorschijn en vloekten even luid. Of dat nu écht moest! Met hun zacht gevijlde pootjes in het zwarte zand!

Wisten wij toen veel dat het ergste nog ging komen. De soort loopt ten slotte al tweeduizend jaar op schoenen rond. Iedereen is al lang vergeten hoe het voelt om zonder schoenen door een bos te hobbelen, een bos dat bovendien vol dennenappels ligt. Trap daar eens op! Of stoot eens met je kleinste teentje tegen een wortelknook! Natuurlijk roept iedereen dan ongeveer hetzelfde. Aaarchgl! Ojee! Dju! Maar om zulks nu te klasseren onder groepsgevoel... Trouwens, ook toen de wandeling voorbij was, deelde iedereen dezelfde overtuiging. Teenbuilding? Alsjeblieft nooit meer! We trokken onze kousen voorzichtig over onze gekneusde teentjes, deden onze schoenen aan en bestelden een Calippo in het bezoekerscentrum. Daar dook de groene opnieuw op met een kleine attentie voor iedereen: een nagelknipper met een kaartje waarop stond – ik wou dat ik het had verzonnen – Never change a winning teen.