Stress door je werk: wat zegt de wet?

De wetgeving rond stress kadert binnen de algemene sfeer van de wet welzijn van augustus 1996. Die wet streeft naar een zo groot mogelijk welzijn van de werknemers tijdens de uitvoering van het werk.

Niet alleen arbeidsveiligheid, -ergonomie en -hygiëne vallen onder welzijn, ook de psychosociale belasting die veroorzaakt wordt door het werk hoort onder deze noemer.

De wet welzijn werd in maart 1999 aangevuld door de CAO nr 72 van de Nationale Arbeidsraad die expliciet ingaat op het fenomeen stress.

De CAO definieert stress als volgt:

"Stress is een door een groep van werknemers als negatief ervaren toestand die gepaard gaat met klachten of disfunctioneren in lichamelijk, psychisch en/of sociaal opzicht en die het gevolg is van het feit dat werknemers niet in staat zijn om aan de eisen en verwachtingen die hen vanuit de werksituatie gesteld worden te voldoen."

De CAO spoort de werkgever aan om een beleid uit te werken waardoor stress op de werkvloer voorkomen of toch minstens verholpen kan worden. Stressrisico's moeten worden opgespoord en geëvalueerd en op basis daarvan kan de werkgever een actieplan uitwerken.

In essentie komt het er dus op neer om het werk aan te passen aan de werknemer en niet andersom. Ondanks het feit dat de CAO in juni 1999 algemeen bindend werd door de uitvaardiging van een Koninklijk besluit blijven echt harde verplichtingen uit. Het beleid ter voorkoming van stress blijft dus eerder een aansporing waarvan de concrete uitwerking afhangt van de goodwill van de werkgevers. De genoemde CAO is enkel van toepassing op werkgevers uit de privésector. De welzijnswetgeving is daarentegen zowel in de privé als in de publieke sector van toepassing.