Partner gezocht: hoogopgeleide veganistische single, bij voorkeur herpesvrij

Met anderhalf miljoen zijn ze, de alleenstaanden in ons land. In alle maten, kleuren en voorkeuren, en dat heeft ook de datingmarkt intussen begrepen, met websites die zich richten op homo’s en op hetero’s, voor vegetariërs en hooggeschoolden, tot dating voor herpespatiënten. Segmentering lijkt dus meer dan ooit de boodschap, maar hoe leefbaar is de datingmarkt?

Stel: u heeft de kaap van de 30 intussen al enkele jaren gerond, bent de geneugten van het singlebestaan meer dan zat, maar kan de ware Jacob(a) zelfs in de verste verte nog niet ontwaren. Of u meende die ooit al gevonden te hebben, maar weet intussen wel beter.  U kan dan elke zaterdagavond dancings met een eerder bedenkelijke reputatie afdweilen, of hopen dat de liefde van uw leven toevallig op uw pad komt, maar almaar meer hoogopgeleide dertigers en veertigers gaan online op zoek naar een levenspartner. Het prijskaartje daarvan kan, afhankelijk van de site en het gestelde verwachtingspatroon, behoorlijk oplopen.

“Bij ons komt dat op 180 euro voor een lidmaatschap van 3 maanden,” zegt Chris Verlinden, directeur van Parship België. Deze datingsite maakt deel uit van een Duitse uitgeversgroep, is intussen in tal van Europese landen actief en maakt zich sterk een van de grootste spelers op de Europese markt te zijn. Het bedrijf boekte in 2010 in heel Europa een jaaromzet van 55 miljoen euro. “Op het vlak van online dating is België zeker nog geen mature markt. Dat leiden we onder meer af uit het feit dat er nog altijd nieuwe websites bijkomen én dat er nieuwe internationale spelers in België neerstrijken. Het fenomeen internetdaten lijkt nu ook hier stilaan sociaal aanvaard, mensen schamen er zich niet langer voor om op internet een partner te zoeken. Bovendien groeien we zelf ook nog jaarlijks. Voor de volgende jaren rekenen we op een omzetgroei van zowat 10 procent per jaar. Op basis van omzet zijn wij vandaag marktleider in België, op basis van ledenaantal moeten we wellicht enkele andere sites laten voorgaan.”

Cijfers op tafel, denk je dan als journalist, maar dat is buiten de discretie – of is het angst? - van de sector gerekend. Het aantal beschikbare profielen of de omzet lijken tot de beter bewaarde geheimen in dit koninkrijk te behoren. “De concurrentie kijkt en leest mee, en bovendien zegt dat soort cijfers weinig of niets,” klinkt het. “Nu, ruw geschat mag je er toch van uitgaan dat tweehonderd- tot driehonderdduizend Belgen vandaag ingeschreven zijn bij een datingsite. Maar nogmaals, die naakte cijfers zeggen weinig, zeker vanuit een puur economisch perspectief. Je kan immers relatief veel profielen in je database zitten hebben, maar toch een heel bescheiden omzet draaien, omdat je een flink gedeelte van je diensten gratis aanbiedt of een laag bedrag aan lidgeld vraagt. Omgekeerd kan je niet zo veel leden hebben, maar wel een stevige omzet halen.”

Herpesdating

Een groeiende markt en meer spelers op die markt, dat vraagt om segmentatie. En dat die segmentatie – lees: de wil om zich te onderscheiden van de rest en een duidelijk omschreven doelgroep aan te spreken – behoorlijk ver kan gaan, daar kunnen we na enkele uurtjes surfplezier aardig van meespreken.

Je hebt de doorsnee singles – al dan niet hoger opgeleid of in het bezit van een uitpuilende portefeuille – je hebt de homo’s, je hebt de veelproevers die van beide walletjes eten, en er zijn de vijftigplussers. Het web biedt echt voor elk wat wils. Of wat dacht u van ‘vegadates’ speciaal voor veganisten, ‘farmdating’ voor de boeren en boerinnen onder ons of zelfs herpesdating, voor mensen die een partner zoeken die ook het herpesvirus onder de leden heeft.

“Je ziet vandaag heel veel gratis websites opduiken en daarna nog veel sneller opnieuw verdwijnen,” geeft Chris Verlinden aan. “Het grote publiek heeft dan wel de neiging te denken dat op het net alles gratis kan en moet, maar een goede datingsite vereist nu eenmaal ook een stevig uitgewerkt zakenmodel. Al die gratis sites overleven enkel bij gratie van adverteerders, maar om die te lokken moet je uiteraard veel bezoekers kunnen voorleggen. Hoe kleiner de niche, hoe lastiger zoiets wordt. Andere websites zijn grotendeels gratis, maar laten bezoekers wel betalen voor extra mogelijkheden. Ook dat model kent zijn grenzen. Als dat soort sites wel rendabel blijkt, is dat vooral omdat ze een breed publiek kunnen lokken. Bij Parship hebben we van bij het begin voor het betalende model gekozen, al kunnen onze klanten zich wel gratis inschrijven en zelfs enkele contacten versieren. Dat is dan vooral om voldoende nieuwkomers te lokken en hen te laten proeven van alle mogelijkheden die wij bieden.”

Hoewel overdreven veel segmentatie nefast is voor het ledenaantal en op termijn dus ook voor de overlevingskansen van een site, steekt Parship niet onder stoelen of banken dat ook zij een op een welomschreven doelgroep mikken: die van de hoger geschoolden. Of, vrij vertaald, zij die een goede baan hebben en dus voldoende centen op tafel kunnen leggen om het lidgeld te betalen. Volgens Verlinden is die duidelijke focus nochtans veel meer dan zomaar wat holle marketingpraat. “We hebben op onze site een aantal drempels ingebouwd om vooral dat publiek te lokken, al blijft iedereen welkom. Er is het relatief hoge lidgeld – 180 euro voor drie maanden – maar daarnaast moeten kandidaten zich bij ons ook eerst door een persoonlijkheidstest van 20 minuten worstelen. Fundaters (mensen op zoek naar losse contacten, nvdr) of golddiggers (mensen die vooral op zoek zijn naar een gefortuneerde partner, nvdr) haken dan doorgaans al af."

"Op basis van die testresultaten brengen wij je in contact met potentiële partners die in theorie bij jouw persoonlijkheid zouden moeten passen, en daarin verschillen wij dus van heel wat concurrenten. Bovendien dragen we discretie hoog in het vaandel: wij publiceren op de site enkel wazige foto’s, en het zijn de kandidaten zelf die beslissen wanneer ze meer expliciete foto’s tonen aan hun contactpersonen. Dat aspect is heel belangrijk voor onze doelgroep: ik ken weinig mensen met een zekere sociale positie die graag open en bloot op een datingsite figureren.”

Toch wil Verlinden zeker niet gezegd hebben dat Parship uitsluitend op topmanagers of ceo’s mikt. “Ik geloof ook niet in datingsites die enkel op dat soort doelgroepen mikken. In gigantische markten zoals de VS kom je daar misschien nog mee weg, maar de Belgische markt is daarvoor veel te klein. Bovendien is het nog maar de vraag of ceo’s sowieso enkel met ceo’s willen daten.” De feiten lijken haar gelijk te geven: tijdens onze zoektocht op het internet stoten we effectief op heel wat sites die een relatief beperkte doelgroep uit het hogere segment viseren – van miljonairs tot ‘hoger opgeleide singles’ – maar datingsites uitsluitend voor ceo’s of topmanagers lijken geen lang leven beschoren. In de VS werden de voorbije jaren wel pogingen in die zin gedaan, maar de bewuste websites bestaan intussen niet meer.

Tegelijk kun je je ook vragen stellen bij het marketingverhaal van sites zoals Parship of Match4me.be, die zogezegd op hoger geschoolden mikken. Zo beschikt niet meer dan 68 procent van de alleenstaande mannen en 76 procent van de vrouwen op Parship.be over een hoger diploma en moet ruim zes op tien mannen op de datingsite het met een bruto jaarinkomen van minder dan 50.000 euro stellen. Toch niet meteen het profiel dat je spontaan met hoogopgeleide topverdieners associeert. Of wat gezegd van het profiel van ene Marie 67, dat we na welgeteld 35 seconden surfen van Match4me.be plukken: “Ik hou van m'n vrijheid, m'n vrienden, m'n beestjes en m'n planten. Maar ik mis een soulmate en warmte. Ik ben een genieter, vooral van eerlijke simpele dingen. Mensen gaan boven een perfect huishouden en routine. Ik werk halftijds en zet de tering naar de nering.” Ook hier lijkt de marketing het dus wel vaker te halen van de realiteit.

Winstgevend

Professioneel gerunde datingsites zijn, alle mooie marketingverhaaltjes ten spijt, in eerste instantie keiharde business. En bij Parship België zijn ze ook niet te beroerd om dat toe te geven. “Wij zijn heel winstgevend,” bevestigt Chris Verlinden. “En als wij vooral op mensen met een hogere sociale status mikken, dan is dat niet in het minst omdat die doorgaans ook bereid zijn om flink wat geld uit te geven in de hoop een goede partner aan de haak te slaan. Wij mikken dus uitdrukkelijk niet op op zogenaamde fundaters – lees: zij die vooral heel snel iemand tussen de lakens willen krijgen – of op ‘casual dating’ (gehuwden die op zoek zijn naar een extra verzetje, nvdr). Wij draaien uitsluitend op lidgelden, op onze site is geen advertentie te bespeuren. Onze leden blijven gemiddeld zes tot negen maanden aangesloten, en wij kunnen hen vandaag garanderen dat ze bij ons 38 procent kans maken op een stabiele relatie. Wij bevragen immers iedereen die zich uitschrijft.”

Om hun bedrijf draaiende te houden, zijn datingsites constant op zoek naar vers bloed. De technieken die ze daarvoor toepassen, waren niet altijd even onomstreden. Verlinden van Parship: “Vroeger werkten we samen met bepaalde krantensites, waarbij surfers via een krantenwebsite rechtstreeks op onze site belandden en de inkomsten daarna gedeeld werden. Dat is vandaag almaar minder het geval. Nu kopen we onder meer advertentieruimte op televisiezenders die op onze doelgroep mikken, zoals VT4 of Vijftv, doen we aan gerichte online marketing of werven we nieuwe leden via Google AdWords. Elke nieuwkomer is in eerste instantie gratis lid, maar we laten die mensen natuurlijk niet los, daar zit een strategie achter."

"Parship telt zowat tweehonderd werknemers, en het zal je niet verbazen dat de afdeling productontwikkeling één van de belangrijkste is. Om de zes weken trachten we uit te pakken met een nieuwigheid op de site. Van gratis tests van onze verschillende diensten over ‘free weekends’ tot gratis ‘late sunday evenings’, zondagavond is immers een topdag voor datingsites.” Verlinden wil hierbij de grote misvatting dat datingwebsites bevolkt zouden zijn door hopeloze gevallen, rechtzetten. Het gaat doorgaans om mensen die te weinig tijd hebben om echt op zoek te gaan naar een ernstige relatie. “Misschien is dat finaal ook de reden waarom datingsites uitsluitend voor ceo’s of topmanagers weinig potentieel hebben: ‘gouddelvers’ die echt op zoek zijn naar dat soort profielen hebben voldoende andere kanalen om een rijke ceo aan de haak te slaan. En het omgekeerde geldt net zo goed.”