Lisbeth Imbo: “Ik lees opnieuw kranten omdat ik er zin in heb, niet omdat het moet”

Bitter weinig slaap en een zeer drukke agenda: zo zag het leven er jarenlang uit voor tv-journaliste en Canvas-anker Lisbeth Imbo. Ze offerde veel op voor haar carrière, maar heeft nu wat gas terug genomen. “Het was lastig, maar als je iets wil, kan je veel. Heel veel.”

Lisbeth Imbo (37) drinkt ontspannen van een kop groene thee in een restaurant-tearoom in het centrum van Gent. Sinds augustus 2012 is ze weg bij het Radio1-programma De Ochtend en ze ziet er relaxed uit, nu ze onder meer buitenlandse reportages aan elkaar praat in het Canvas-programma Login. “Ik slaap pas sinds twee, drie maanden weer normaal. Tijdens de laatste twee jaar dat ik De Ochtend deed, merkte ik dat ik in de zomer, toen er geen uitzendingen waren, niet meer doorsliep. Dat is ook logisch. ‘s Nachts opstaan, is zo tegennatuurlijk. Vooral op het einde van het seizoen had ik het altijd heel moeilijk. Slaaptekort stapelt zich op en wreekt zich. Je bent vlugger geïrriteerd en je reageert emotioneler. Maar tegelijk is het ook een goeie manier om elkaar te leren kennen. Gilles De Coster en ik konden van elkaar verdragen dat we ‘zaagden’.”

Imbo hield er vijf jaar lang een slopend ritme op na: om kwart voor vier opstaan en ‘s avonds pas om elf uur of later naar bed. Vermoeiend. Ze moest er een groot deel van haar sociale leven voor opzij schuiven, want ze moest zo veel mogelijk op de hoogte blijven van alles, vond ze. “Ik vond dat ik dat moest doen, als anker van een nieuwsprogramma in de ochtend. Dat is de controlefreak in mij. Als je zo’n job doet, moet je het goed doen.” Met alle opofferingen van dien. Vaak kreeg Imbo opmerkingen van haar vriendenkring. Over het feit dat ze amper beschikbaar was voor activiteiten, of over het feit dat zij zich altijd moesten aanpassen aan haar agenda. “Ik deed één week De Ochtend, de week daarna was ik vrij. Die week stouwde ik vol met afspraken. Maar dat was niet altijd makkelijk, natuurlijk. Ik heb vrienden die zelf ook een druk leven hebben. Of ik geen vaste relatie heb door mijn drukke carrière van toen? Nee, ik denk niet dat er een verband is. Het heeft veel meer te maken met de vraag of je daarvoor openstaat, en of je daar al dan niet mee bezig bent.”

Het perfecte cadeautje

Ze beseft dat ze zelf voor die opofferingen koos. Spijt is er dus niet. Niet tegenover haar vrienden of kennissen, en niet tegenover zichzelf. “Nee. Niemand heeft me ooit verplicht om tot elf uur ‘s avonds naar het nieuws te kijken. Ik heb collega’s die om halfnegen al gingen slapen. Ik zou dat niet gekund hebben. Ik heb nochtans elk seizoen gezegd dat ik het me voortaan minder zou aantrekken en op tijd zou gaan slapen. Meer loslaten. Maar ik kan dat niet. Ik hield het nooit langer dan een week uit. Dat gaat niet meer veranderen.”

Of ze vindt dat ze iets gemist in haar leven? “O nee, dat niet. Integendeel, ik heb een fantastische tijd beleefd bij De Ochtend en TerZake (dat ze anderhalf jaar lang combineerde met haar werk voor De Ochtend, DS). Het was een lastige periode, maar mensen kunnen veel als ze moeten. En als ze dat willen. Als je iets wil, kan je veel. Heel veel. Ik heb ook ongelooflijk veel geleerd. De Ochtend is een speeltuin, als anker kan je daar je stempel op drukken. Ik kreeg er veel energie en adrenaline van. Ik heb altijd veel gegeven voor mijn werk, maar er moet wel iets tegenover staan. Dat merk ik ook bij vrienden in dezelfde situatie: zolang je job je voldoening geeft, kan je offers blijven brengen. Tweede belangrijke voorwaarde is dat je werkgever apprecieert wat je doet. Als dat plaatje niet langer klopt, dan merk je dat mensen afhaken. Dat is normaal. Hoe dan ook, ik heb me altijd enorm geamuseerd. Ik zorgde ervoor dat ik elke dag een cadeautje voor mezelf verstopte in de uitzending. Iets waarvan je zegt: ‘daarvoor ben ik vanmorgen zo vroeg opgestaan’. Mijn voorlaatste interview was een gesprek van een uur met Karel De Gucht en Bart De Wever. Het perfect cadeautje, vond ik.”

Stilte voor de storm

Lisbeth Imbo hield het uiteindelijk om verschillende redenen voor bekeken bij De Ochtend. Haar radiopartner Gilles De Coster vertrok, net als Jonas Muylaert, twee eindredacteurs en haar directe chef. Te veel personeelswissels in één keer. “Met een nieuw team beginnen, kost energie. Je moet telkens een nieuwe taal vinden. Ook het zware ritme was doorslaggevend om nieuwe horizonten te verkennen. Mijn lichaam en mijn vriendenkring schreeuwden dat het genoeg geweest was.”

Nu ziet haar leven er helemaal anders uit. “Het is veel rustiger, ook in mijn hoofd. Ik kan genieten van het feit dat ik eens een heel weekend weg kan zijn zonder kranten in mijn valies. Of dat ik me niet schuldig voel omdat ik De Zevende Dag niet gezien heb. Ik lees opnieuw kranten omdat ik er zin in heb, niet omdat het moet. De druk is weg. Nu lees ik alleen nog de artikels die ik interessant vind. Dat zijn voor een stuk andere artikels dan vroeger. Dingen die ik wou lezen maar niet kon gebruiken, legde ik vroeger apart. Maar die belandden op een stapel die ik nooit las.”

Imbo heeft lessen getrokken uit de voorbije jaren, vertelt ze. “Ik heb geleerd dat je je omgeving en je vriendenkring moet verzorgen. Met enkel de wil om het beste programma te maken, kom je er niet in het leven. Je hebt mensen nodig die er zijn als je ze nodig hebt, of als je je geluk wil delen. Ik vind dat heel belangrijk. Zeker voor mensen met een intense job is het belangrijk dat je die goede vrienden niet kwijt raakt. Af en toe ‘s afstand nemen, is goed. Het leert je te relativeren. Het is nooit goed om twintig jaar lang volgens hetzelfde helse ritme te blijven werken en leven. Maar aan de andere kant: ik ben niet gemaakt voor een job van negen tot vijf. Het wordt sowieso opnieuw druk. Het geplande programma rond ex-premier Leo Tindemans zit in de koelkast, maar ik heb een nieuw project voor Canvas in de steigers staan.”

Toen en nu: de agenda van Lisbeth Imbo

Maart 2013 Maart 2009

7:15 Wekker gaat, meteen (nou ja) grijp ik naar de iPhone om de sluimerfunctie in te schakelen. De radio gaat aan.

3:30 De wekker gaat – veel te vroeg. Zucht. Opstaan. Ik bekijk al even de online krant op mijn laptop. Ik vertrek richting Brussel.
8:10 Spullen snel bij elkaar gepakt en vertrokken, (alweer) zonder ontbijt. 4:45 Aankomst op de VRT. Gilles is de kranten al aan het lezen. De moeheid verdwijnt. Er wordt gebabbeld, gelachen, gegeeuwd.
9:15 Op de VRT. Snel nog even een koffie halen met een sandwich in de ‘mess’. Een kwartier later aan de slag. 5:30 Ik ga nog snel door alle teksten en alle vragen. De platenlijsten afprinten. Een halfuur later de studio in. Technicus Mark heeft er alweer voor gezorgd dat alles klaar staat.
11:15 Collega Karin, eindredacteur Jan en ik stemmen de violen. We bespreken alles tijdens de lunch. 9:00 De uitzending is voorbij. Het gezelligste moment van de dag: samen ontbijten met de hele ploeg. Nakaarten, evalueren, maar vooral ‘sfeervol bullshitten’. Een goed uur later: redactievergadering.
15:30 Ik vertrek naar huis en haal eerst nog mijn petekindje op van school. Zeer uitzonderlijk dat ik dat ‘moet’ doen, maar voor een keertje regel ik het graag. 12:00 Snel iets eten en dan weg. Moe! Op zondagnacht slapen Gilles en ik allebei altijd het slechtst, een vermoeidheid die we de hele week meesleuren. Thuis plof ik neer in de zetel.
16:40 Aangekomen bij mijn metekindje thuis. Na een vieruurtje doet ze haar huiswerk en ik neem de iPad en check mijn mails en de krantensites. 17:00 De laptop gaat open, tijd om stilaan te herbeginnen. De mails met voorbereidingen en voorstellen lopen binnen. Een uur later redactieoverleg.
20:40 Thuis nog snel wat mails lezen en wat dingen online bekijken. Ik kijk nog wat tv. 19:00 Journaal kijken. Gilles en ik mailen intussen over het aanbod. Wie gaat wat doen? Rond halfnegen bel ik met de eindredacteur – een laatste keer overlopen.
23:30 Nog de laatste mails en sites gecheckt, nog snel een beetje WordFeud gespeeld en nu tijd om de knop uit te zetten. Deze maandag was anders dan anders. Slaap ze! 23:00 Nog even op de laptop gewerkt, eindelijk gaat het licht uit. Verdorie, weer veel te laat! Slaapwel!

Tekst: Dominique Soenens