Karolien en Peter, kinderloos: "Rol van werkgever tijdens ivf-behandelingen is groot"

Peter en Karolien probeerden jarenlang kinderen te krijgen. Naast de grote emotionele impact, had het proces ook een weerslag op hun professionele leven. Hun getuigenis.

Peter Verhelst (43) en Karolien Van Brussel (42) ontmoetten elkaar in maart 2004. Karolien: “Gezien onze leeftijd (Peter was toen 36, Karolien 35, sdk), het feit dat ik een zeer onregelmatige cyclus had en Peter een operatie aan de teelbal had ondergaan, hebben we meteen contact opgenomen met het fertiliteitscentrum in Gent. Na een aantal onderzoeken werd beslist om mijn cyclus op te wekken door hormoonstimulatie en op het gepaste moment een inseminatie te doen.

Op 4 november 2005 stapten we in het huwelijksbootje en tijdens de huwelijksreis begon ik aan mijn eerste kuur hormonen. Ons geluk kon niet op toen ik meteen zwanger was. Maar het vruchtje groeide niet goed en resulteerde in een miskraam. Drie keer hebben we hetzelfde scenario meegemaakt. Je wordt telkens heen en weer geschud tussen immense blijdschap en ontgoocheling. Ondertussen had men ontdekt dat ik antistoffen aanmaakte tegen de foetus.”

“Na die drie miskramen bleef een volgende zwangerschap een hele tijd uit. Samen met de gynaecoloog gingen we over tot ivf: een zenuwslopende en stresserende behandeling. De controles zijn heel intensief en niet zomaar te plannen, wat praktische problemen opleverde bij het werk."

"Ik werkte toen op neonatologie in het Universitair Ziekenhuis Gent. Wie op zo’n afdeling werkt en zwanger wordt, moet dat meteen melden wegens het gevaar op infecties. Vooraf plannen en uitrekenen wanneer je een dagje ‘verlof’ zou nemen, zodat het niet opviel op het werk, was trouwens helemaal niet mogelijk. 2 pogingen verder besloten we ermee op te houden, ontgoocheld, moegestreden en kwaad waarom het bij ons niet lukte en bij anderen wel.”

Psychologische begeleiding goud waard

In het begin hebben we enorm veel steun gehad van familie en vrienden, maar naarmate de tegenslagen zich opvolgden, lieten steeds meer en meer mensen het na om er met ons over te praten, op één goede vriend en vriendin na. Het taboe rond verdriet en verlies is immens. Jammer, want erover praten is een deel van de verwerking. Op het werk vond ik slechts bij een paar ingewijden steun. Ik werkte in de sociale sector en dan nog met pasgeboren baby’s, toch was de drempel om er over te praten zeer groot. De psychische druk was zo groot dat ik vragen over het ‘hoe en wanneer’ kon missen. Niemand wil een stuk publiek bezit worden in het vervullen van zijn kinderwens. De psychologe van het ivf- centrum heeft ons toen enorm geholpen. Op enkele cruciale momenten heeft ze gezorgd dat Peter en ik de dialoog met elkaar niet verloren.”

Peter: “Als consultant voor een multinational werk ik in een team van een tiental consultants, een kleine hechte groep. Ik ben heel open geweest tegenover mijn collega’s en heb veel meer morele steun gekregen van mijn collega’s dan Karolien.”

Na 3 miskramen en 2 ivf-behandelingen besloten Peter en Karolien een rustpauze in te lassen. Karolien nam twee jaar loopbaanonderbreking en volgde Peter mee naar het buitenland. Karolien: “Maar het smachten naar een kind bleef. Groot was de verbazing toen ik spontaan zwanger was. Er werd een experimentele therapie opgestart om een miskraam tegen te gaan, maar ook deze keer liep het fataal af. Opnieuw trokken we samen naar het buitenland en ook deze keer werd ik spontaan zwanger."

"Zou dit uiteindelijk ons geschenk uit de hemel worden? Alles verliep goed, maar dan kregen we verschrikkelijk nieuws te horen. Het vruchtje had zich op een plaats ingenesteld waar het niet kon overleven, buiten de baarmoeder. We beslisten om de zwangerschap te onderbreken, want er was gevaar voor mijn leven. Indien mijn baarmoeder scheurde, zou ik kunnen doodbloeden. Aanvankelijk werd een soort chemotherapie voorgesteld om het vruchtje te laten krimpen. Na enige reflectie heb ik gevraagd om een hysterectomie (wegnemen van de baarmoeder, sdk) te laten doen. Vandaag de dag ben ik nog steeds overtuigd dat dit de juiste beslissing was.”

Genieten van de vrijheid

Karolien: “De opvang na de verwijdering van de baarmoeder was een grote flop: nul procent opvang of begeleiding. In het ivf-centrum zijn we altijd met open armen ontvangen. Nadien ben ik in een serieuze depressie beland. Een geboortekaartje in de bus, iemand die zwanger was, het was de hel."

"Adoptie, pleegouderschap, je overweegt alles om die leegte op te vullen. Beetje bij beetje klauterde ik uit die diepe put. Sinds twee maanden is er rust in ons hoofd. Het litteken van ‘ongewild kinderloos zijn’ is een deel van ons geworden, maar overheerst niet meer.”

Peter (met nadruk): “De rol die werkgevers kunnen spelen in dit verhaal is verre van beperkt. Tijdens de vruchtbaarheidsbehandelingen vind ik het normaal dat een werkgever zich heel flexibel opstelt. Ik kon mijn eigen werk flexibel inplannen, bij Karolien lag dat anders.Tijdens de behandelingen heeft het fertiliteitscentrum zich altijd flexibel opgesteld, maar Karolien was verplicht om vakantie te nemen of zich ziek te melden. Op het einde van de rit hadden we dan ook het gevoel dat we wat scheef bekeken werden. ‘Is dat nu plantrekkerij, omdat Karolien nog wat langer wou thuisblijven?’ De mentale klap wordt zwaar onderschat.

De opeenvolging van tegenslagen betekende in ieder geval een keerpunt in hun leven én carrière. Karolien: “Toen ik na twee jaar loopbaanonderbreking terug aan het werk ging, heb ik besloten de neonatale dienst te verlaten. Emotioneel kon ik het niet aan. Ik begon op de polikliniek voor pediatrie waar ik nu nog steeds werk. Ondertussen kriebelt het echter om terug op de neonatologie te werken. Maar die optie is blijkbaar niet meer bespreekbaar. Wegens organisatorische redenen kan ik niet meer terug naar die dienst. Soms ben ik wel eens gefrustreerd dat negentien jaar ervaring wordt weggegooid omwille van regeltjes.”

Peter: “Maar we kijken nu anders aan tegenover werkverplichtingen. Als ik morgen doodval, zal mijn bedrijf niet failliet gaan. We worden verplicht om het zonder kinderen te doen, maar we willen nu ook ten volle van de vrijheid van een leven zonder kinderen genieten. Karolien reist vaak mee met mij. Mét kinderen zou dit compleet onmogelijk zijn. Al bij al heeft al die ellende ons relatie nog veel hechter gemaakt.”

Tekst: Sam De Kegel, Foto: Sofie Van Hoof