Het familieleven van Roland Duchâtelet

Geboortedatum: 14 november 1946

Burgerlijke staat: Al zeventien jaar samen met Marieke Höfte (54).
Samen hebben ze twee dochters: Laura (17) en Helena (13).

Duchâtelet heeft nog vier kinderen uit zijn eerste huwelijk: Lisa (38), Roderick (35), Sofie (33) en Thomas (32).

Beroep:
Ceo van Melexis, X-Fab en Epiq, Belgische multinationale elektronica bedrijven.

(Ex-)voorzitter van voetbalclub STVV Sint-Truiden (eerste klasse) en oprichter van de links-liberale partij Vivant.

Zes kinderen heeft hij, én een hoop kleinkinderen. Het bonte familieleven van Roland Duchâtelet, miljonair en professionele duizendpoot.

Sint-Truiden, de thuisstad van STVV Sint-Truiden, en van Roland en Marieke Duchâtelet-Höfte. Hun huis ligt niet toevallig naast het stadion van de eersteklasser: Duchâtelet is sinds 2003 voorzitter van de ploeg. Daarnaast is hij voorzitter van de links-liberale partij Vivant, schepen van Financiën in Sint-Truiden, voormalig senator én ceo van drie grote beursgenoteerde elektronicabedrijven: Epiq, X-Fab en Melexis. Als ingenieur en licentiaat toegepaste economische wetenschappen stortte hij zich begin jaren negentig op de elektronica. Op tien jaar tijd verwierf hij er een aanzienlijk vermogen mee. Bij het grote publiek is deze professionele duizendpoot vooral bekend als één van de rijkste Belgen.

6 kinderen

Marieke en Roland hebben samen twee dochters: Laura (17) en Helena (13). Uit zijn eerste huwelijk heeft Roland nog vier kinderen: Lisa (41), Roderick (38), Sofie (36) en Thomas (35). En ondertussen zijn er ook al een hoop kleinkinderen. “Gisteren waren we hier allemaal samen. Dat is plezant: de kinderen plonzen in het zwembad en ravotten in de tuin. Maar het is ook chaotisch en vooral heel luidruchtig (lacht)!”

Samen poetsen

“Tijdens de week hebben we een regelmatig leven. Als de kinderen naar school moeten, staan we meestal rond 6.30 uur op, want Laura moet om 7.30 uur de deur uit. Voor Roland hangt het allemaal af van wat er die dag gepland staat: de gemeenteraad, de senaat, de ploeg of het bedrijf. Maar we proberen wel altijd samen te ontbijten. Op die manier kunnen we tenminste één maaltijd samen nemen. Roland is tijdens de week vaak maar laat thuis. Soms, als hij het heel druk heeft met de partij of het voetbal, komt hij zelfs niet naar huis 's avonds. De kinderen zien hem weinig, daarom is elk moment samen heilig.”

Nadat Marieke de kinderen naar school heeft gebracht, begint haar dag: “Meestal heb ik vanalles gepland: een wijkvergadering, of een vergadering met het Humanistisch Verbond. Ik heb onlangs een paar huizen verbouwd in een achterstandswijk in Borgerhout. Ook dat vergt veel van mijn aandacht en tijd."

"Om 3.30 uur ga ik de meisjes weer halen. Daarna breng ik ze naar de muziekschool, de zwemles of het basket. We proberen tussen 18.30 en 19 uur te eten. En dan moet er ook nog huiswerk gemaakt worden. En als hij nergens anders verplichtingen heeft, komt Roland om 20 uur thuis.”

“Ik heb er geen problemen mee dat hij later thuiskomt. Het is zo gegroeid. We hebben elk ons eigen leven en we doen elk ons eigen ding. Dat wil niet zeggen dat we geen dingen samen doen. Tennissen en poetsen doen we met ons tweetjes. Het onderhoud van de tuin besteden we uit. Maar klusjes opknappen of iets in orde brengen doet Roland heel graag. Hij is nu bijvoorbeeld intensief met het zwembad bezig.”

Roland: “Ik knutsel nogal graag. Het hek dat je daar ziet (ter afsluiting van het deel van de tuin waar het zwembad staat, nvdr), heb ik zelf gemaakt. Ook de verwarming op zonne-energie om het zwembad te verwarmen, heb ik zelf geïnstalleerd.”

In het weekend probeert het gezin zoveel mogelijk familiemomenten in te lassen. “Ons gezin komt dan op de eerste plaats. We zullen dan niet snel naar een professionele of sociale verplichting gaan”, zegt Roland.

Marieke: “We willen dat de kinderen tijdens het weekend zoveel mogelijk bij ons zijn. Want tijdens de week zien ze hun vader toch weinig.”

Roland: “Eigenlijk zien de kinderen me toch relatief vaak?”

Marieke: “Je werkt veel thuis, dan ben je wel fysiek aanwezig.”

Roland: “Er zijn trouwens veel ouders die zelfs tijdens het weekend afwezig zijn, die geen oog hebben voor hun kinderen. Dat zal bij ons niet snel gebeuren.”

Tijdens het weekend staat er op zaterdag een partijtje tennis op het programma. “Daarna ontbijten we en dan hangt het af van wat we gepland hebben: meestal is dat een uitstap of een wandeling.”

“We zijn net terug van een vakantie in Zuid-Frankrijk. Dat doen we één keer per jaar. Soms gaan we ook eens een weekendje naar zee. De kinderen gaan altijd mee op vakantie”, zegt Roland.

Marieke: “De keren dat we alleen, zonder de kinderen op reis zijn gegaan, zijn op één hand te tellen. Meestal was dat als Roland op zakenreis moest en ik mee ging.”

Roland: “Onze vakanties zijn een combinatie van rust en activiteiten. Het is te zeggen: op vakantie wil Marieke van alles doen en wil ik zo weinig mogelijk doen.”

Marieke: “Ik doe graag uitstapjes, maar Roland wil inderdaad nooit mee op uitstap. Ik heb dan maar van de nood een deugd gemaakt en vrienden mee uitgenodigd (lacht). Daar maak ik dan tochtjes mee, terwijl hij thuisblijft om te knutselen.”

Roland: “Dat is ook wat ik het liefst doe: thuisblijven. Natuurlijk ga ik graag eens wandelen. Zolang het niet te ingewikkeld wordt, krijgt Marieke me wel mee. Ik wil gewoon niet eerst 150 kilometer rijden om dan allemaal in een rijtje aan te schuiven om iets op een boot te doen. Maar ergens op een strand gaan zitten, waar iedereen zijn ding doet, vind ik best oké.”

Duchâtelet laat tijdens de gezinsvakanties het werk thuis. “Ik hang niet de hele dag aan de telefoon en lees maar één keer per dag mijn mails.”

“Ik word trouwens maar zelden gebeld. Je hoort dat nu ook. Mijn gsm ligt nochtans aan. De meeste mensen weten dat ze me niet op mijn gsm moeten storen als het niet echt nodig is. Je contacteert me best via e-mail. Dat is veel efficiënter. Ik kan het ook echt niet appreciëren als een verkoper me op mijn gsm belt. Ik vind dat een gebrek aan cultuur.”

Voorlezen op de trein

“Ik vind het makkelijk om de mentale klik te maken als ik thuiskom. Ik denk geen seconde aan het werk als ik me ontspan.”

Marieke: “Je moet wel altijd met iéts bezig zijn.”

Roland: “Helemaal niets doen, ligt niet in mijn aard. Ik zal niet snel een boek lezen. Een wetenschappelijk tijdschrift of publicatie dan weer wel.”

Marieke: “Als we op de trein zitten, gebeurt het wel eens dat Roland leest. Maar dat is zeldzaam. Meestal is het zo dat ik het boek lees en er dan uit vertel (lacht).”

Het koppel heeft naast tennissen niet echt een gezamenlijke hobby. “We hebben vooral waarden waar we samen achter staan. In de eerste plaats willen we zoveel mogelijk genieten van het dagelijkse leven”, zegt Roland.

Marieke: “We hebben op cultureel vlak niet echt dezelfde smaak. Roland is trouwens helemaal niet zo cultureel. Ik wel. Ik ga graag naar een film of een theaterstuk. Maar dat doe ik dan met vriendinnen.”

“Ik hou wel van rock-'n-roll en dansen”, zegt Roland.

“Dan danst hij met alle vrouwen op het feest,” lacht Marieke. “Ik hou meer van een klassiek concert. Wat we wel consequent samen doen is naar bijeenkomsten gaan over onderwerpen die ons allebei interesseren. Vaak zijn dat gelegenheden die door Vivant georganiseerd zijn.”

Opoffering?

“Ik heb niets moeten opofferen voor de carrière van Roland. In dit proces heb ik zélf voor een aantal wendingen gekozen. Ik had ook andere dingen kunnen doen als ik dat gewild had. Maar wat belangrijk is, is dat ik er voor gekozen heb om het niet te doen”, zegt Marieke.

Roland: “Ik hou niet echt van het woord 'carrière'. Ik vind het een vies woord. Het klinkt veel te 'streberig' in mijn oren. Werken is iets wat je in de eerste plaats graag moet doen.”

Marieke: “We vinden het belangrijk dat ons familiale leven goed draait. Als ik fulltime zou werken, moeten we een kindermeisje inhuren. En waarom kinderen nemen, als je er niet mee bezig kan zijn?” Dat wil niet zeggen dat het altijd van een leien dakje gaat. “Roland heeft zijn hele volwassen leven tussen de kleine kinderen gezeten. Hij werd vader toen hij 22 was en nu hij bijna 62 is, heeft hij nog steeds jonge kinderen en zeven kleinkinderen. Tussen het oudste kleinkind en onze jongste dochter is er nog geen vijf jaar verschil. Ik ben vrij jong adoptie-oma geworden. Het is wel vreemd: plots ben je oma, terwijl je eigenlijk nog volop moeder bent. Dat zijn twee verschillende rollen tegelijk.”

Papa is toch miljonair?

“Ik denk niet dat de kinderen weten wat ik doe”, zegt Roland. Marieke: “Nu ja, ze weten wel dat je iets met voetbal doet, toch? En dat je in de politiek zit. En ze weten ook dat je iets met bedrijven doet. Maar wat het precies is, weten ze niet. Ze zijn ook wel eens meegegaan naar het werk, om te kijken.”

Roland: “Maar het leeft niet bij hen.”

Marieke: “Tot voor kort zeker niet. Maar dan zijn er artikels verschenen over Roland. En daar werden ze over aangesproken. Dat vonden ze vreemd.”

Roland: “De oudere kinderen beseffen het natuurlijk allemaal veel beter. Ik denk wel dat ze trots zijn op mij.”

Marieke: “Ze zijn trots, maar zullen nooit misbruik maken van Rolands rijkdom. Ze staan allemaal op eigen benen en hebben een goede job. Dat hoort ook zo. Het is niet omdat je vader veel centen heeft, dat je het moet uithangen. Ze hebben geleerd om hun eigen boontjes te doppen. Die boodschap geven we ook aan onze dochters. We willen dat ze leren omgaan met de waarde van geld. Ze mogen er niet van uitgaan dat alles ze in de schoot zal geworpen worden.”

“Toch komt die boodschap niet altijd even goed aan (lacht). Toen we onlangs in de speelgoedwinkel stonden, had ik een cadeau voor onze jongste dochter gekocht. Maar ze wou graag ook nog een grote speelgoedpapegaai die kon praten. Ik zei: “Maar ik heb al iets voor je verjaardag gekocht.” Maar ze wilde die papegaai héél graag (lacht). En toen zei ze: “Maar papa is toch miljonair, die kan dat toch betalen?” (lacht)

Positief denken

Marieke: “Roland heeft een ongelooflijke ondernemingszin en is zeer creatief. Hij zal geen uitdagingen uit de weg gaan en gaat recht op zijn doel af. Ik zal eerst de kat uit de boom kijken.”

Roland: “Ik apprecieer Mariekes positieve ingesteldheid. Ze zal nooit zeuren over wat niet gaat of niet kan of anders moet. Ik heb daar altijd een grote steun aan gehad. Als ik thuis kom, wil ik niet nog eens geconfronteerd worden met conflicten... Daarom kan ik me ook zo goed ontspannen thuis. Als je alleen maar focust op de problemen, ben je verkeerd bezig. Als je concentreert op hetgeen waarin je partner beter is dan een ander, wordt het veel aangenamer en zal je elkaar meer leren waarderen. Dat doen we ook bij onze kinderen: we motiveren ze op een positieve manier. We moedigen ze aan voor wat ze goed doen. Eerder dan ze te straffen voor wat ze slecht doen. In theorie is die houding niet zo moeilijk, maar je vindt heel weinig mensen die zo zijn. De meeste zoeken problemen; Marieke gaat op zoek naar oplossingen.”

tekst: Marjorie Blomme