Gerald overwon een carrièrecrisis: "Trek tijdig aan de alarmbel"

Hij zat diep vorige zomer, op de rand van een depressie zelfs. Vandaag is Gerald (37) opnieuw zijn energieke en opgewekte zelf, maar hij heeft ook lessen getrokken uit de dubbele carrièredip die hij doorspartelde.

Twee keer een burn-out

Goed tien jaar geleden zette hij zijn eerste stappen op de arbeidsmarkt, als psychiatrisch verpleegkundige in het universitair ziekenhuis in Antwerpen. “Een baan die me echt op het lijf geschreven was. Ik had in dat ziekenhuis stage gelopen en kreeg prompt de kans om er te beginnen. Een ideaal scenario, ware het niet dat het beleid van de toenmalige directie al snel roet in het eten gooide.

Vanuit financieel oogpunt is een afdeling psychiatrie niet meteen de meest rendabele in een ziekenhuis, en dat hebben ik en mijn toenmalige collega’s ook geweten. Uiteindelijk heb ik het daar ruim vier jaar volgehouden, tot een collega eerst een depressie kreeg en ik vervolgens zelf een maand thuis belandde met een burn-out. Toen heb ik voor mezelf uitgemaakt dat het zo wel genoeg was geweest. Via Randstad ben ik dan in de uitzendarbeid gerold, maar ik ben altijd in de verzorgingssector actief gebleven. Via dat uitzendwerk ben ik voor het eerst in contact gekomen met Axa, waar ik toen vijf maanden gewerkt  heb. Er werd me toen zelfs een vaste baan in het vooruitzicht gesteld, maar om budgettaire redenen is dat uiteindelijk niet doorgegaan.”

Vijf jaar terug kon Gerald uiteindelijk opnieuw vast aan de slag, ditmaal bij een farmaceutisch bedrijf. “Als verpleegkundige moest ik allerlei medische apparatuur bij revaliderende patiënten aan huis gaan installeren, op vraag van een ziekenhuis. Best boeiend, maar het contact met de collega’s was daar natuurlijk een heel stuk minder intens, en ik was heel vaak onderweg. Toch beviel dat werk me wel, maar toen het bedrijf werd overgenomen door een Nederlandse groep liep het ook daar fout. We moesten regelmatig verhuizen naar een andere site, er werden verkeerde beslissingen genomen en er werd uiteindelijk ook systematisch goedkopere en minder kwalitatieve apparatuur aangekocht die wij dan wel bij de patiënten moesten gaan installeren.

Dat was voor mij de druppel die de emmer deed overlopen: als verpleegkundige sta ik voor bepaalde waarden, en dat ging me dus een stap te ver. Al snel lag ik daarover dan ook om de haverklap overhoop met de directie. Daar kwam nog bovenop dat de werkdruk almaar groter werd – dagen van 12 uren waren geen uitzondering – en finaal ben ik er zelf opnieuw volledig onderdoor gegaan. Ik werk heel graag, maar met twee kinderen thuis zijn er natuurlijk grenzen. Ik heb bij mijn directe baas toen regelmatig de alarmbel geluid, maar hij stond zelf ook onder zware druk, en blijkbaar was er geen budget beschikbaar om extra mensen aan te werven.”

Propere lei

“Toen ik in juni vorig jaar opnieuw thuis zat, volledig uitgeblust, heb ik zelf mijn ontslag om medische redenen aangevraagd. Ik had het natuurlijk veel gewiekster kunnen spelen en gewoon thuis mijn ontslag afwachten, maar dat wilde ik niet. Alleen al om er mentaal en fysiek opnieuw bovenop te raken, moest ik dat hoofdstuk zo snel mogelijk volledig afsluiten en met een propere lei beginnen. Tijdens dat ziekteverlof ben ik stevig aan mezelf beginnen twijfelen – het was tenslotte al mijn tweede burn-out – en via een kennis ben ik dan gelukkig bij de loopbaanbegeleiders van Galilei beland.

Heel eerlijk: ik wist amper dat zoiets bestond, laat staan dat het gratis was. Mijn zelfbeeld stond op dat moment ter hoogte van mijn enkels, en die begeleidingssessies kwamen dus geen dag te vroeg. Ik leerde er mezelf een spiegel voor te houden en heb er opnieuw kennis gemaakt met mijn eigen kwaliteiten. Zoiets geeft je moed er opnieuw tegenaan te gaan. Bovendien kreeg ik er de bevestiging, niet in het minst van de anderen die er in begeleiding waren, dat ik in de sociale sector echt wel op mijn plaats zat maar dat ik met mijn kwaliteiten eventueel ook elders terecht kon.”

Uitgerekend op dat moment kreeg Gerard telefoon van Axa, waar hij ooit nog zijn strepen had verdiend als uitzendkracht. Of hij geen zin had om bij de bankverzekeraar als bedrijfsverpleegkundige aan de slag te gaan? “Ik wist wat die job inhield, ik was zeker dat de sfeer daar goed zat en bovendien is Axa ook een voldoende groot en stabiel bedrijf. Lang heb ik dus niet getwijfeld, maar ik heb mezelf wel nog even de tijd gegund om er opnieuw bovenop te komen en volledig met mezelf in het reine te komen. Half september ben ik dan bij Axa aan de slag gegaan, en daar loopt alles nu echt op wieltjes.”

Niet twijfelen aan kwaliteiten

Hoewel Gerald de loopbaanbegeleiding uiteindelijk niet volledig afmaakte, moet je hem alvast niet meer van het nut daarvan overtuigen. “De oefeningen waren interessant om mezelf te positioneren op de arbeidsmarkt. Ik stond op dat moment op een kruispunt, stelde mezelf enorm in vraag, en was klaar om iets volledig anders te proberen. Ik heb er geleerd om niet te veel te twijfelen aan mijn kwaliteiten.

Wat ik nu doe, is vergelijkbaar met mijn vroegere jobs, maar toch ook weer heel anders. Er komt meer bureauwerk bij kijken en het takenpakket is een heel stuk breder en gevarieerder dan in mijn vorige baan. Ik ben een heel sociaal iemand en nu zit niet alleen de inhoud maar ook de sfeer heel goed. Werk is voor mij nog net iets meer dan zomaar een instrument om mijn dagelijkse boterham te verdienen. Als het voorbije jaar me één zaak geleerd heeft, dan is het wel dat ik veel eerder aan de alarmbel had moeten trekken. Misschien was het dan nooit zo zwaar fout gelopen.”

Foto Jonas Lampens