De 5 haltes op weg naar een burn-out

Een werknemer die uit balans komt, heeft eerst een heel proces doorlopen. Wij geven de fases die voorafgaan aan een burn-out, wanneer snelle en efficiënte reactie nog mogelijk is.

Wie op weg is naar burn-out kan nog gered worden voor hij een echt wrak wordt. Volgens de universiteit van Berkeley heeft tussen de 5 en de 10 procent van de werknemers in ontwikkelde landen last van burn-out.

Wil je nog een cijfer? Volgens het Europees Agentschap voor de veiligheid en de gezondheid op het werk is 50% van de afwezigheden te wijden aan stress.

Fase 1: Pessimisme

De werknemer kijkt negatief tegen zijn werk en zichzelf aan. Hij heeft het gevoel dat zijn handen en voeten gebonden zijn, dat hij geen invloed heeft op hoe de zaken lopen, en dat hij nooit perfect zijn werk uitvoert.

Fase 2: Vermoeidheid

Men heeft last van slapeloosheid en men kan zijn batterijen niet meer optimaal opladen. De chronische vermoeidheid leidt tot fysische verschijnselen: rugpijn, hoofdpijn … Verlof volstaat niet meer om te recupereren. Huilbuien komen vaak voor, en men ziet het werk als een soort straf.

Fase 3: Isolement

Je hebt geen zin meer in sociaal contact. Het uit zich in cynisme en weerspiegelt zich in de onthechting van collega’s, het werk, het bedrijf … Je bent lichtgeraakt en je ligt vaak in de clinch met collega’s. De problemen op kantoor zetten zich bovendien ook door thuis.

Fase 4: Loslaten

Je prestaties op het werk naderen een dieptepunt. Je bent zichtbaar ongemotiveerd, en het absenteïsme scheert hoge toppen. Het is onmogelijk om te ontkomen aan een gevoel van mislukking, waardeloosheid en verlies.

Fase 5: Burn-out

Eindstation. Je loopt blijvende schade op, en kan niet langer om met deadlines of regels, zowel professioneel als privé. In de meest ernstige gevallen is er ook misbruik van alcohol, drugs of medicijnen mee gemoeid. Je komt niet meer buiten, en je hebt nergens meer zin in. Wanneer je er na maanden een beetje bovenop komt, ligt je sociale leven doorgaans ook nog eens aan flarden.

Deze stappen zijn meer dan goede redenen om het niet zo ver te laten komen. Burn-out kan ook, zoals zo vele psychische ziektes, niet op veel begrip rekenen van de publieke opinie.