Danny Timmermans: "Ik leef zonder uit te rusten"

Danny Timmermans (49)

- vroeger fulltime aan de slag, nu nog 19 uur/week

- kent 0 procent diepe slaap

Sinds vijftien jaar is slapen voor Danny Timmermans een hel. Hij werkte vroeger als manager en als directeur, maar door een bijzonder slaapprobleem werkt hij nu nog maar deeltijds. En zelfs dat kost hem veel moeite.

Jarenlang slaapprobleem

Hij begroet me met een stevige handdruk en een brede glimlach. Danny Timmermans (49) oogt kwiek, voor iemand die al jarenlang met een slaapprobleem worstelt. “Dat hoor ik wel meer. Ik ben ook altijd heel actief geweest. Werken als district manager bij een uitzendbedrijf, actief in Voka en VKW en daarnaast ook nog betrokken bij een tennisclub: ik deed het allemaal. Maar zo’n vijftien jaar geleden kreeg ik de eerste signalen dat er iets fout zat. Ik voelde me vaak vermoeid, had last om me te concentreren."

"Ik ben district manager geweest bij drie bedrijven in de uitzendsector. Veeleisende jobs met veel verantwoordelijkheid, maar ik deed het graag. Bij het laatste uitzendbedrijf waar ik werkte, ben ik ontslagen. Ik deed mijn werk niet meer zoals het hoorde. Ik werkte zeven dagen op zeven, maar voelde me constant vermoeid. Aan een slaapprobleem dacht ik toen nog helemaal niet. Ik vond vrijwel meteen opnieuw werk, als directeur bij een kmo. Maar toen kwam de echte klap. Na enkele dagen moest ik mijn nieuwe job opgeven. Ik kon niet meer verder. Ook toen was er van een slaapprobleem nog geen sprake.

Burn-out, luidde de diagnose. Ik ging in behandeling bij een psychiater. In die periode ging ik ook naar de slaapkliniek. Daar kwam aan het licht dat ik geen diepe slaap heb. Een onthutsende vaststelling, want zoiets komt heel zelden voor. De gevolgen zijn desastreus: zelfs als ik slaap, rust ik niet meer uit. Daardoor zit ik permanent met een verlaagd energieniveau.”

Elastiek doorgeknapt

Het is hard, voor iemand die altijd heel actief was. Hij doet nog zoveel hij kan, maar hij heeft ook van veel zaken afscheid moeten nemen. “Ik ken nog mensen bij Voka en VKW, maar ik slaag er niet meer in naar bijeenkomsten te gaan, zoals vroeger. Ik moet er voor zorgen dat ik op een vast uur naar bed ga, en veel van die activiteiten zijn net ‘s avonds. Ik ben wel nog actief bij een tennisclub. Ik tennis ook nog, maar ik heb vrij veel last van blessures. Mogelijk een gevolg van het feit dat ik nooit echt uitrust. Ik ben nu thuis, op de ziekenkas. Maar ik hou niet van stilzitten, hoe zwaar het me soms ook valt om te werken. Ik werk nu deeltijds  als projectmanager bij een kleding outletgroep, onder een speciale regeling van het ziekenfonds. Negentien uren per week, meer kan ik niet aan. Mijn werkgever krijgt ook een premie, gezien mijn medische achtergrond. Logisch, mijn werkritme ligt ook lager.”

Hij heeft al van alles geprobeerd om zijn slaapprobleem aan te pakken – tot feng shui toe. Hij neemt nog altijd pillen om in te slapen, maar nu weet hij dat er wellicht nooit een echte oplossing komt. “De dokters zeggen me dat mijn elastiek doorgeknapt is en dat het zo goed als onmogelijk is om dat te herstellen. Er zit dus niet veel op, behalve zo veel mogelijk rusten en ergens hopen dat het op een of andere manier toch nog goed komt. Ik ben nog maar 49 jaar, dat is véél te jong om niets meer te doen. Ik heb in elk geval een zelfhulpgroep voor mensen zonder diepe slaap opgestart op Facebook. Het helpt misschien niet, maar het is op zijn minst leuk om met lotgevallen te spreken. Ik ben nu al blij dat ik terug halftijds kan werken. En dat ik aan mensen kan vertellen wat er precies scheelt.”

Lees hier de hele reportage over slapeloosheid. Verschenen in Vacature Magazine.