Burn-out: "Ik kon zelfs het huis niet meer uit om te gaan werken"

P. (50 jaar) heeft een lange weg afgelegd om zijn ziekte te behandelen. Ondanks zijn burn-out oefent hij toch opnieuw zijn vorige job uit. Hij praat met Vacature.com over zijn ervaring.

Wat deed je voordat de burn-out werd vastgesteld?

"Ik werkte in de vrijwilligerssector. Sinds 25 jaar ben ik sociaal werker. Dat betekent dat ik mensen zo goed mogelijk probeer te oriënteren naar een opleiding in functie van hun niveau. De hoeveelheid mensen en dossiers die er worden behandeld van augustus tot september is enorm.”

Wat is het profiel van je ‘klanten’?

"Het gaat om mensen die het moeilijk hebben om zich te integreren in de arbeidsmarkt. Ik heb het dan over verarming, analfabetisme… Ik kom voortdurend in contact met de ellende van mensen."

Wanneer merkte je voor het eerst dat er iets mis was?

"Ik wou al enkele maanden een stap terugzetten. De situatie bleeft maar verslechteren, tot ik op een gegeven moment elke ochtend op het werk aankwam met hoofdpijn, misselijkheid en rugpijn. Ik was prikkelbaar en ondraaglijk. Bovendien had ik een gespannen relatie met mijn hiërarchie, kreeg ik geen erkenning voor het werk dat ik deed en leefde ik in een moeilijk situatie. Op een dag was het voor mij niet meer mogelijk om te gaan werken. Ik had nergens zin meer in en totaal geen plezier meer in mijn privéleven.

Dus besloot je om ontslag te nemen?

"Nee. Net voor mijn vertrek heb ik de directeur van human resources leren kennen. Ik legde hem mijn situatie uit en de nood die ik had om een week rust te nemen. Eén week werden drie weken en daarna heb ik in overleg met mijn dokter besproken dat ik een paar maanden afwezig zou zijn. Tijdens die periode heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om in therapie te gaan in de stresskliniek van het Brugmann ziekenhuis.”

Wat hield dat concreet in?

"Brugmann beschikt over een speciale afdeling voor burn-outs. Ik heb er psychologische en lichamelijke testen gedaan om vast te stellen of het wel degelijk om een professionele burn-out ging of om een ‘simpele’ depressie. Hierdoor kon ik een naam plakken op wat ik doormaakte. Sindsdien volgde ik daar een speciale module die  vier maanden duurde en waarvoor ik één keer per week in het ziekenhuis moest verblijven. Het uitstekend werk van het therapeutisch team heeft mij er bovenop geholpen.”

Hoe reageerden je collega’s?

"Ik heb constant contact gehouden met hen tijdens mijn afwezigheid. Ze toonden begrip en waren zich bewust van al het werk dat ik moest verrichten.”

Heeft je werkgever conclusies getrokken uit jouw situatie?

"Een week na mijn vertrek kwamen er nieuwe opvolging- en controleprocedures om soortgelijke situaties te voorkomen. Jammer genoeg kwam dat te laat voor mij.”

Hoe ziet jouw situatie er momenteel uit? Werk je terug bij je oude werkgever?

"Ik moet toegeven dat de verleiding om het bedrijf, en in het algemeen het sociale milieu, definitief te verlaten, groot is. Maar ik blijf realistisch: op 50-jarige leeftijd en vooral met de ervaring die ik heb, verwachten ze met niet meteen ergens anders. Maar aangezien ik goede contacten heb overhouden met de mensen van human resources bevind ik mij momenteel in de volgende situatie: ik oefen nog steeds mijn vorige functie uit, weliswaar parttime, en de andere helft doe ik iets anders.”

Hoe verloopt het?

"Alles verloopt goed. Ik kan nu beter met de stress om en ik denk meer aan mijn eigen welzijn. Het werk dat gerealiseerd werd in Brugmann heeft mij veel bijgebracht.”

Er wordt vaak gezegd: ‘burn-out is een modieuze ziekte”. Wat is jouw mening?

"Dat hoor ik wel vaker. Mijn dierbaren en collega’s kunnen erover meepraten. Zij hebben constant aan mijn zijde geleefd. Wat mij betreft, ik was opgelucht toen ik een naam kon plakken op wat mij overkwam.”

De burn-out komt dus niet alleen voor bij een bepaalde groep werknemers zoals kaderleden, managers…

"Toen ik in therapie was zaten er mensen uit allerlei sectoren en functies: er was een directeur human resources, er waren bankbedienden, mensen uit de gezondheidszorg, managers…”

Wat is je advies voor anderen?

"Praat erover. Laat je ondersteunen en als het nodig is moet je je laten controleren in het ziekenhuis. Probeer te vermijden dat je te veel muren om je heen gaat bouwen en het probleem gaat wegduwen. Nadien zal het alleen maar moeilijker worden.”