Foutmelding

  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.
  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.

Binnenkort starten met kunstmatige inseminatie na 3 jaar vruchteloos proberen

Eerst huisje-tuintje-boompje, dan kinderen, dat klassieke droomscenario hadden Marc en Lieve voor ogen. Het draaide anders uit. De voorlopig onvervulde kinderwens van Marc en Lieve beheerst hun leven nu al drie jaar. Zij was 24, hij 29 toen ze aan kinderen wilden beginnen.

Lieve: “We ontdekten al snel dat het sperma van mijn man geen bruikbare zaadcellen bevatte. Onze specialist adviseerde ons met een hormonenkuur te starten. We hadden acht kansen op tien dat we binnen anderhalf jaar op een natuurlijke manier kinderen zouden krijgen, verzekerde hij ons.”

Marc: “Mijn vrouw gaf me elke week vijf injecties. In oktober 2010 verdween mijn motivatie. Ik werd enorm prikkelbaar, we hebben nooit zoveel ruzie gemaakt als toen. Na 1 jaar en 4 maanden zijn we er in december 2010 mee gestopt. Lieve: “Het leek wel alsof iedereen toen zwanger werd, behalve ik.”

Tijdens het interview praat Lieve honderduit, terwijl Marc zijn woorden op een schoteltje wikt en weegt. Uit onderzoek van psychologe Sabine Markovitz, verbonden aan Ziekenhuis Oost-Limburg in Genk, blijkt dat mannen en vrouwen de kinderwens meestal anders beleven. Vrouwen willen erover praten, zoeken steun bij anderen. Mannen rationaliseren sneller en focussen zich op zaken die ze wel kunnen oplossen, zoals het werk of klussen thuis. Dat blijkt zeker bij Marc en Lieve. Zij, verpleegkundige, praat er heel open over op het werk; hij, onderhoudstechnicus, zwijgt.

Marc: “Bij mij weten ze niets. Mijn collega’s merkten wel dat ik een periode ongelukkig liep, maar ze wisten niet waarom. Onze kinderwens is een privézaak, mijn collega’s hebben daar geen zaken mee. Bovendien heb ik weinig directe collega’s, ik werk heel zelfstandig.”

Maaike speelde wel snel open kaart: “Twee collega’s vertelden me dat ze zwanger waren. Ik begon te wenen en was een half uur niet in staat om te werken. Toen de hoofdverpleegkundige zei dat ik m’n collega’s in de steek liet, heb ik haar de waarheid verteld. Enkele maanden later waren ook mijn collega’s op de hoogte. Eén van die collega’s was ondertussen bevallen. ‘Ik heb de indruk dat je niet blij bent’, liet ze zich ontvallen. Toen zei ik haar de waarheid. (geëmotioneerd) Als ik een mindere dag heb, steunen ze me. Sommigen branden zelfs een kaarsje. Als ik moet wisselen van shift omdat ik naar het ziekenhuis moet, verstaan ze dat perfect.”

Spermadonor

Lieve en Marc proberen nu een kind te krijgen via kunstmatige inseminatie (KI) via een spermadonor, waarbij het sperma via een buisje rechtstreeks in de eileider wordt gebracht. Indien dat niet lukt, volgen in vitro/icsi-behandelingen.

Een bijzonder moeilijke beslissing, zeker voor Marc. “In het begin voelde ik me verslagen. Het is heel moeilijk om er over te praten omdat het zo persoonlijk is, het raakt je in je eigen bestaan.”

Lieve: “Maar het was de enige oplossing indien we een kind wilden dat zo veel mogelijk genetisch van ons was. Het was dat of adoptie. Over die spermadonor heb ik op het werk niets verteld, uit respect voor Marc.”

Wie voor een spermadonor kiest, krijgt vooraf een gesprek met een psycholoog.
Geen overbodige luxe, alleen moesten Lieve en Marc er zes weken langer dan voorzien op wachten. Mark: “We hadden het vooral over hoe en wanneer we het zullen vertellen aan ons kind later. We kunnen ook later nog op gesprek bij die psycholoog.”

Lieve en Marc wachten nu vol ongeduld op een e-mail met het bericht dat het donorsperma gearriveerd is. “Nadien volgt  een echo om te zien hoe ver ik van mijn eisprong verwijderd ben. Net daarom kan je maar beter open kaart spelen op het werk. Anders maak je je al snel verdacht”, vertelt Lieve.

Marc blijft ondertussen zwijgen op het werk. “Zolang het niet nodig is, vertel ik niets. Al geef ik grif toe dat het niet altijd gemakkelijk is.”

Beiden willen nog één ding kwijt. “Tegenwoordig heb je een overaanbod aan babyprogramma’s, zoals Tienermoeders. Als je dan uitspraken hoort zoals ‘Ik heb spijt dat ik kinderen heb’, dan raakt ons dat zeer diep. Als je een kind hebt, zorg er dan alstublieft met hart en ziel voor.”

Tekst: Sam De Kegel