Foutmelding

  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.
  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.

Vijftigplusser Pierre: "Al 175 sollicitatiebrieven gestuurd"

Pierre Vanden Bossche (51), al anderhalf jaar op zoek naar een job: “Rekruteerders beginnen over hoge salarisverwachtingen terwijl je daar niet eens iets over hebt gezegd. Of je bent ‘overgekwalificeerd’, dat is de politiek correcte term voor ‘te oud’.”

“Geen probleem, vijftigplussers zijn flexibel”, lacht Pierre Vanden Bossche, wanneer we op de valreep locatie en tijdstip van het interview moeten veranderen. De man blijkt een vlotte prater, kan een mooie ervaring voorleggen in een goeddraaiend segment van de arbeidsmarkt en haalde als veertiger nog een bachelor Telecommunicatiewetenschappen. Waaraan het dan ligt dat hij al meer dan anderhalf jaar op zoek is naar een job? Zijn leeftijd, net aan de verkeerde kant van de 50. “Altijd opnieuw bots je als vijftigplusser op die muur van HR.”

Pierre Vanden Bossche (51) begon zijn carrière in de huis-aan-huisverkoop van levensverzekeringen. Hij verkocht goed en klom op tot verzekeringsinspecteur. Een tiental jaar later stapte hij over naar een publiciteitscentrale, waar hij verkopers opleidde. Toen dat bedrijf failliet ging, greep Pierre de kans om zich om te scholen tot informaticus. “Ik ging aan de slag bij internetprovider Chello, waar ik de support deed voor kleine bedrijven. Tot een van mijn klanten mij  vroeg mij om bij hem te komen werken. Het was een bedrijfje dat hardware, software en netwerken verkocht aan kmo’s. Ik was verantwoordelijk voor de netwerkdivisie, maar die boerde achteruit toen ook de grote it-bedrijven zich op het kmo-segment gingen toeleggen en dat goedkoper konden dan wij.”

Wenen als een kind

Mijn ontslag kwam niet onverwacht, maar na vier maanden intensief zoeken had ik al een nieuwe job. Ik was halfweg de 40 en voelde toen al dat mijn leeftijd bij hr-verantwoordelijken wat moeilijk lag. Maar ik had het geluk dat ik bij het it-outsourcingbedrijf Cegeka meteen een gesprek kon hebben met de mensen die later mijn chefs zouden worden. Ik werd ingezet voor een lange opdracht bij KBC, tot de budgetten daar werden bevroren als gevolg van de crisis. Daarop volgde een kort project bij Decathlon, maar daarna droogden de opdrachten op. Samen met twee collega’s kwam ik terecht op de bank, zoals dat in de outsourcingwereld heet. Dat het slecht zou aflopen, was voor mij meteen duidelijk. Je kan ook niet verwachten dat je betaald wordt om niets te doen. Toen het ontslag kwam, reageerden mijn collega’s erg emotioneel. Plezant is dat niet, om een man van 50 te zien wenen als een kind. Ze waren ook kwaad op het bedrijf. Ik niet. Geluk of pech, het zit soms in een klein hoekje. Als ik niet bij Decathlon had gezeten, dan zat ik nu misschien nog altijd op dat langlopende project dat naar een collega ging. In professionele zaken probeer ik altijd rationeel te denken. Al wordt het mij ook wel eens te veel. Een paar dagen geleden nog heb ik een personeelsverantwoordelijke de huid volgescholden. Maar wat schiet ik ermee op?”

“Na mijn ontslag had ik recht op outplacement. In mijn geval was dat een maat voor niets, omdat de begeleiding niet gepersonaliseerd was. Twintig lesuren om een cv te leren schrijven, stel je voor. Van de twaalf mensen met wie ik een jaar lang de sessies heb gevolgd, heeft nog maar één iemand werk gevonden. Een vrachtwagenchauffeur die weer in dienst werd genomen door zijn vroegere werkgever.”

175 sollicitatiebrieven

Sinds zijn ontslag, in de zomer van 2009, is Pierre intens aan het solliciteren. “Heel gericht. In het wilde weg standaardbrieven versturen, daar geloof ik niet in. Ik informeer me grondig over het bedrijf en ik solliciteer enkel voor jobs die ik aankan én die ik graag wil doen. “Projectleider of coördinator bijvoorbeeld, maar ik kandideer ook voor hr-functies. Tenslotte heb ik jarenlang teams aangestuurd en gemotiveerd en ict-professionals geselecteerd. En de nodige mensenkennis vergaard.”

Maar liefst 175 mails met cv en motivatiebrief heeft Pierre op anderhalf jaar tijd verstuurd. “Slechts 1 op de 10 keer kreeg ik spontaan een antwoord. Niet meer dan een standaardmailtje, om te zeggen dat ik niet  geselecteerd was.” Mensen met informaticakennis zijn nochtans gegeerd? “Ja, maar dan vooral de starters. De informaticalonen zijn gewoon veel te hoog geworden, en daar zijn de ouderen de eerste dupe van.”
“Wanneer ik veertien dagen na het versturen van een mail niks heb gehoord, dan bel ik zelf. “Ik neem uw dossier erbij,” zeggen ze dan, maar je hóórt ze denken: “Wat moet ik nu weer uitvinden? ” Eerlijke feedback krijg je zelden. Meestal komen ze met drogredenen aandraven. Ze beginnen over hoge salarisverwachtingen terwijl je daar niet eens iets over hebt gezegd. Of je bent ‘overgekwalificeerd’, dat is de politiek correcte term voor ‘te oud’.
“Het is niet de eerste keer dat ik werkloos ben, maar als 50-plusser is het helemaal anders. De voornaamste reden daarvoor ligt bij de hr-afdelingen, waar je in 9 op de 10 gevallen moet passeren bij een aanwerving. Er leven daar nogal wat vooroordelen tegenover vijftigplussers.  Logisch: die diensten vooral worden bemand door twintigers. “Wat een ouwe pee”, denken die bij de eerste screening, en met één muisklik zijn je kansen weg. Op anderhalf jaar tijd ben ik slechts 10 keer op gesprek mogen gaan. Dan krijg je soms de raarste vragen. Of het niet te zwaar zou zijn voor mij, om iedere dag van Halle naar Mechelen te rijden, vroeg men mij onlangs. Komaan, zeg, ik ben toch geen bejaarde? Soms denk ik ook dat ze je uitnodigen voor hun statistieken. Tenslotte mogen ze formeel niet discrimineren. Wat meer diversiteit in de hr-afdeling zou alle kansengroepen op de arbeidsmarkt ten goede komen.”

Revolteren met brieven

Maar ook de pers gaat volgens Vanden Bossche niet vrijuit. “Onlangs nog in Reyers Laat vroeg men aan Walter Zinzen of hij niet te oud was om het nieuws te presenteren. Wat voor een boodschap geef je daarmee aan de kijkers? Zelfs jobsites en magazines zoals Vacature maken dezelfde fout. In haar editoriaal pleit jullie hoofdredactrice wel voor het in dienst nemen van oudere werknemers,  maar op jullie site vind ik niets terug voor mijn leeftijdsgroep. Waarom niet werken aan de sensibilisering van hr-mensen? Waarom geen specifieke rubrieken of tools voor deze kansengroep?” 
Vanden Bossche mag dan een rationeel iemand zijn, toch is het psychologisch zwaar om erin te blijven geloven wanneer je steeds opnieuw afgewezen wordt. “Het knaagt  aan je zelfvertrouwen. Want als je niet werkt, dan hoor je er niet meer bij. Ik ben nog altijd gemotiveerd om een job te vinden, maar velen zeggen op de duur ‘foert’. Of ze ontwikkelen haatgevoelens tegenover de maatschappij die hen afwijst. Maar liever dan mij te schikken in een slachtofferrol, revolteer ik. Door brieven te schrijven bijvoorbeeld. Naar minister Muyters, die onlangs zo snoefde met zijn initiatieven voor 50-plussers. Of naar jullie hoofdredactrice (lacht).”

“Verder probeer ik wat van het leven te genieten. Maar geloof mij: vrije tijd is maar aangenaam wanneer hij beperkt is in de tijd. Ook het financiële aspect begint te wegen. Gelukkig ben ik alleenstaand en heb ik geen afbetaling lopen, maar ik moet natuurlijk wel mijn huur en vaste kosten blijven betalen. Op mijn sociaal leven heeft mijn situatie tot hiertoe geen impact. Ik ben dan ook geen tooghanger, dat scheelt (lacht).” 

Pierre wil langs deze weg geïnteresseerde werkgevers graag uitnodigen om hem te contacteren: Pierre Vanden Bossche: 0475 74.25.37, pierre.vanden.bossche@skynet.be

Foto: Sofie Van Hoof