Foutmelding

  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.
  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.

"Nooit neem ik nog mijn werk mee op vakantie"

Elk week geeft columniste An Olaerts haar ongecensureerde kijk op de arbeidsmarkt en de wereld ver daarbuiten. Deze keer doet ze dat vanop een berg in Italië. "Ik ging op vakantie zonder werk, bij primeur. Alles zou op tijd klaar zijn." Helaas...

Deze keer zou ik er alles aan doen om het te laten lukken. Iedereen mocht gerust noteren, plus veilig geld inzetten. Ik ging op vakantie zonder werk, bij primeur. Heus waar, alles zou op tijd klaar zijn. En o wee degene die durfde twijfelen! Niet mijn contractuele bedgenoot in ieder geval. Die geloofde alle predicaten bij voorbaat, voor de lieve vrede én de goede zaak. Want hoe luider de voorspellingen hoe groter de kans dat ze uitkomen.

Helaas, alle inspanningen ten spijt liep het toch weer mis. Het werk was niet klaar en ik vertrok op reis met mijn dossiers en een computer. Het was geen slechte wil, het was overmacht. Of de papieren gingen mee. Of ik zou onderweg sterven van vermoeidheid in de Gotthardtunnel. Mijn echtgenoot zuchtte diep, maar zei verder niets. Soms moet een mens van alle kwaad het minste durven kiezen.

Enfin, het was in Italië te doen, niet ver van de Ligurische kust, altijd bergop. Fausto Coppi leerde er fietsen. De weg heette zelfs Strada Coppi. En dus probeerden allerlei liefhebbers dezelfde cols te beslechten. Met jonge billen of met oude billen maakte geen verschil, zolang de broek maar spande. Het deed me veel plezier dat wij met de auto waren en daardoor niet hoefden te hijgen of te trappen. Zo simpel kan geluk soms zijn. En ook verder maakte ik me alleen maar vrolijk over de hoogte van ons logement. Tenslotte was ik met werk op vakantie, werk dat op de derde dag over de Alpen op kantoor zou moeten raken. De berg zou een voordeel zijn voor de ontvangst.

Op de voorlaatste dag zou het wonder geschieden. Terwijl de spondeligger foto's maakte van de boerderij waar we sliepen, van de vijgenboom, de grillige wijngaard, de eerste hagedissen, de bergen, het bosje in de verte en het algehele uitzicht,  lag ik op bed met de luiken dicht. De computer zoemde. Het werk was bijna klaar. Mijn echtgenoot vond dat het lang duurde en besloot alvast in de auto te gaan zitten. Ik sloot intussen alle kabels aan voor de grote transfer, het werk waarop ze thuis met zijn allen zaten te wachten. De juiste pinnetjes gingen in de juiste gaatjes en heel voorzichtig trok ik een heel klein beetje internet uit de wolken naar binnen. Prrt.

Al ras werd mijn gsm zo heet dat de bedsprei dreigde te ontbranden. Daarop nam ik mijn toevlucht tot de vensterbank, zwaaide de luiken op en wuifde naar beneden. Mijn echtgenoot meende dat ik hem begroette, maar juister was het om toe te geven dat ik achter de ontvangst aan zat. Het kwam mij voor dat mijn arm tien centimeter te kort was om aan drie staafjes dekking te komen, net genoeg om mijn werk door de draad, over de Alpen tot bij de baas te krijgen. Toeren dat ik heb uitgehaald voor die ene morzel internet. Mijn gebaren begonnen er gekker en gekker uit te zien, tot ze hoegenaamd niet meer op vriendelijke begroetingen leken. Maar het lukte. Prrt. Quasi onmiddellijk schoot er een bericht terug naar binnen. Van de baas. Een. Out. Of. Office. Mijn amandelen vielen uit mijn keel en rolden van de berg naar beneden. Zo hard heb ik geschreeuwd. Dat we volgende keer een bunker zouden boeken. Zonder ontvangst.

Lees ook de andere columns van An Olaerts.

Tijd om je vakantie te plannen? 4 handige weetjes over je verlof en je vakantiegeld