"Ik verkoop mijn firmawagen. Met de trein stond ik er in 30 minuten."

Elke week geeft een van onze journalisten zijn mening over een thema uit de economische actualiteit. Deze keer laat Nico Schoofs zijn licht schijnen over de fileproblematiek.


De een wacht op rekeningrijden. De ander op fietssnelwegen. Nog een ander test intussen onbemande shuttles. En dan vergeten we ondergronds logistiek transport. Een mens komt dezer dagen ogen te kort om al die futuristische toeters en bellen bij te benen die ooit onze gordiaanse mobiliteitsknoop zouden moeten ontwarren. Een ding is alvast duidelijk: één zaligmakende vluchtroute uit dat potdichte woon-werkverkeer bestaat eenvoudigweg niet.


Het is maar goed ook. Lekker makkelijk, te makkelijk zou het zijn. Rustig in de ‘normale’ files zitten wachten op dat manna uit de verkeershemel, dat jij en ik ondertussen grotendeels van onze eigen verantwoordelijkheid zou ontlasten. Of hoe soms een heel klein beetje sneeuw de ogen kan openen. Een greep uit de reacties van collega’s op de monsterfile van afgelopen woensdag. De ene al ludieker - “Ik zet mijn firmawagen te koop. Met de trein stond ik hier in een halfuur” - dan de andere - “ik ben gestopt aan het eerste de beste treinstation, en heb rustig mijn reis verdergezet.”


Hoop doet leven. 950 kilometer file en 5 centimeter sneeuw later is de trein plots niet meer ‘een beetje te laat’, maar terug ‘een beetje reizen’. Thuiswerken of flexwerken ergens onderweg blijken plots niet langer veredelde vakantie, maar een ‘efficiënt alternatief’. Later diezelfde woensdag een oproep in onze mailbox. Of wie tuk is op een treinabonnement het bijgevoegde Excel-sheet tegen volgende week zou willen invullen.


De echte test volgde meteen donderdag en vrijdag.  Wel, hoeveel van die zelfverklaarde ‘treinfans-voor-één-dag’ is opnieuw lekker in die leasewagen gestapt, bij 300 kilometer file? Hoeveel van die thuis- en flexwerkers werd opnieuw tot het gebruikelijke –  daarom niet minder enerverende en minder kostelijke – bumperen veroordeeld? ‘By the way’, toch maar eens kijken wie aan het eind van de rit daadwerkelijk dat Excel-sheet zal ingevuld hebben. Waarom toch hebben we 5 centimeter sneeuw nodig om bestaande alternatieven door een positievere, meer pragmatische skibril te bekijken? Een ding is zeker: het moet eindelijk gedaan zijn om altijd met de beschuldigende vinger naar elkaar, politici of experts te wijzen voor het uitblijven van die ene wonderoplossing. Het is te hopen dat de sneeuw nog wat blijft liggen.


Nico Schoofs, journalist Vacature Magazine