"Heb je 1 dag vrij, vreet je collega alles op"

Elk week geeft columniste An Olaerts haar ongecensureerde kijk op de arbeidsmarkt en de wereld ver daarbuiten.


Sinterklaas is weg. Langsheen een spoor van vernieling is hij samen met zijn creolen terug naar huis vertrokken. Intussen hebben driejarige drommels allerlei onderdelen opgesnoven, zitten ze met kleine stukjes in de stoelgang, hebben ze zich de endeldarm suf gedrukt aan guimauve en mandarijn. Grootmoeders krijgen rare ziektes omdat ze met hun kleinkinderen over giftige letterpuzzels hebben liggen rollen. (Komt ervan als grootmoeder geen abonnement heeft op Testaankoop.) Mega Mindy’s flodderen rond schriele lijfjes. Kamerplanten zitten zonder loof omdat wilde tantes wilden winnen op de Wii.


De sinterklazen die nu nog hier zijn worden wit beslagen door de pudding gedraaid. Hulpklazen reppen zich naar de carnavalwinkel om geen boete te krijgen voor een kostuum dat te laat is. De baarden hangen uit te waaien op een draad. Nadat eerst alle snot- en etensresten met een fijne kam werden verwijderd. Mijters worden verkeerdelijk niet naar de droogkuis gebracht. Waardoor het binnenste karton kletsnat wordt en de bisschoppelijke hoofdzaak verandert in een slappe muts. Kazuifels van polyester worden te heet gewassen. Witte onderjurken krijgen er een ferme schep Vanish Oxi Action bovenop.


Kortom, het is goed dat de hele heisa weer is gevaporiseerd tot bij gelegenheid. Vooral nu de roe reeds geruime tijd is afgeschaft. Geen enkel mensenkind wordt dezer dagen immers nog gestraft. Precies alsof de wereld tegenwoordig vrij is van wangedrag en rotstreek. Sinterklaas heeft geen principes meer. Iedereen krijgt gewoon wat hij in gedachten had. En nog erger, eigenlijk had iedereen alles al nog voor Sinterklaas uit Spanje kwam. Pedagogie? Nul! En voor grote kinderen is het niet anders.


De commentaren op het suikergoed dat Sinterklaas op de werkvloer heeft achtergelaten zijn viersoortig, wars van heiligheid: 1. Vorig jaar zat er meer in de zak. Het mag zeker niks meer kosten. 2. Altijd hetzelfde. Heb je één dag vrij, vreet een ander alles op. 3. Josée van de boekhouding heeft haar kroon kapot gebeten op die speculoos. 4. Ik lust geen marsepein. En al wie zich niet in bovenstaande uitlatingen kan herkennen heeft minstens één scheve opmerking gemaakt over het lekkers van een pieterbaas en een zak die niet van jute is.


Ik ben blasfemisch blij dat de pijn van 2009 weer is geleden. Probeert u de klant anders maar eens wijs te maken dat u midden in een meeting zit, terwijl u gewoon op de knieën zit in de Fun (Fun, fun, fun!), omdat  knikkerbanen niet hip genoeg zijn om op ooghoogte te worden geëtaleerd. Probeert u het anders maar eens professioneel te houden als op de achtergrond twintig gouden strotjes luidkeels beweren dat Hij komt, hij komt, die lieve, goed Sint. Goddank dat hij dit jaar niet meer komt. Sinterklaas is weg. Oef.


 Tekst: An Olaerts