Interessante lessen die je kan trekken uit het sollicitatiegesprek

Dagelijks schrijven we voor Vacature.com artikels over de arbeidsmarkt en tips rond solliciteren. Maar, zo vroegen we ons af, wat als we zelf nog eens effectief in een sollicitatieprocedure stapten? We trokken er volgende lessen uit.

 

Solliciteren haalt je uit je comfortzone

Cv van onder het stof halen, een originele brief schrijven, persoonlijkheids- en motivatievragenlijst invullen: voor ik aan mijn sollicitatiegesprek begon, had ik er al een hele procedure op zitten. Eerst waren er de feiten die ik op een rijtje moest krijgen. Wanneer en waar had ik die opleiding nu weer gevolgd? Aan welke magazines heb ik toen gewerkt? Vervolgens kwamen de vragen rond persoonlijkheid en motivatie: wat zoek ik in een job, wat mis ik vandaag als freelancer, waar ben ik goed in en sluit dat allemaal aan bij de vacaturetekst die voor me ligt?

 

Na die oefening begon het echte zweten: oog in oog met een Hudson-consultant gaan zitten en mijn ziel op tafel leggen. “Dat ik er wat gestresseerd uitzag”, zei ze en ze had natuurlijk overschot van gelijk. “Nochtans”, zo ging ze verder, “kom je uit de persoonlijkheidsvragenlijst naar voren als een uiterst ontspannen persoon. Hoe valt dat volgens jou te rijmen?” Tsjaka, ik wist weer waarom ik solliciteren altijd zo’n opgave heb gevonden. Haar vragen verplichtten me om uit mijn comfortzone te komen, in de spiegel te kijken en een uur lang over mezelf na te denken en te vertellen. “Dat ik het stresserend vind om zelf het onderwerp van het gesprek te zijn”, legde ik uit. “En dat ik als journalist normaal zelf de vragen stel en vooral moet luisteren in plaats van praten.” Een antwoord waarmee ze zich kon verzoenen, want ze leek te stoppen met graven. Voor even toch.

 

Je geeft jezelf bloot in kleine dingen

Iets later doken we in mijn curriculum vitae. Bij mijn diploma viel het haar op dat ik alleen mijn studierichting en niet mijn opleidingsniveau had vermeld. “Wijst dat op bescheidenheid?”, vroeg ze. “Je mag er toch mee uitpakken dat je een master hebt gehaald?” Eerlijk, zo hard had ik er niet over nagedacht toen ik het op papier zette. Toch moest ik toegeven dat ze niet zo ver van de waarheid zat. Titels en graden doen me inderdaad niet veel.

 

Los daarvan maakte ze met haar opmerking nog iets anders duidelijk: blijkbaar geef je je tijdens een sollicitatiegesprek vooral bloot via ogenschijnlijke details. Behalve op je woorden zijn rekruteerders getraind om op je non-verbale communicatie te letten. Het gebeurde opnieuw toen ze naar mijn langetermijnplannen polste en ik aangaf dat ik niet eeuwig zou freelancen. Blijkbaar ondersteunde mijn lichaamstaal die boodschap zo sterk, dat het voor haar een stuk aannemelijker werd dat ik voor een vaste job kwam solliciteren. 

 

Er is geen ‘beste antwoord’

Verder ging ik er zoals veel sollicitanten verkeerdelijk van uit dat ik me tijdens het gesprek van mijn beste kant moest laten zien en er alles aan moest doen om toch maar binnen het plaatje van de vacature te passen. En dus zat ik de hele tijd te denken: wat zou ze met die vraag écht willen weten? Wat is in haar ogen het beste antwoord?

 

“Het kan gevaarlijk zijn om zo in een sollicitatieproces te stappen”, vertrouwde ze me toe. “Zolang je eerlijk met jezelf blijft, is elk antwoord goed. De vraag is niet ‘wat wil de ander horen?’, maar wel ‘met welke antwoorden wil jij naar buiten komen?’.” “Maar dan zullen jullie mij toch nooit kiezen voor de job?”, wierp ik tegen. “Waarom niet? Het hangt ervan af met hoeveel openheid en bewustzijn je je verhaal brengt. Rekruteerders zijn steeds op zoek naar een goede overlap tussen wat jij als persoon wilt en wat het bedrijf zoekt. De matching gebeurt zowel op het vlak van culturele fit, persoonlijkheid, motivatie als op de zogenaamde ‘harde criteria’. Als jij een bolletje bent en het bedrijf een vierkant ambieert, is het niet de bedoeling dat jij een vierkant wordt.”

 

Vermoeiend maar ook verrijkend

Aan het einde van ons gesprek wou ik natuurlijk weten of ik kans maakte om naar de volgende ronde door te stoten. “Ik heb interessante argumenten gehoord”, zei ze, “maar ik moet nu alles even laten bezinken.” In de dagen die volgden, hakte ik de knoop voor mezelf wel al door: voorlopig ben ik te veel aan mijn vrijheid gehecht om opnieuw een vaste job aan te nemen. Wel heeft het gesprek me aan het denken gezet, over zowel mijn persoonlijke ontwikkeling als mijn professionele toekomst. Alleen al daarom mag ik zeggen dat mijn sollicitatiegesprek een succes was.

 

Foto: Tom Verbruggen

 

Lees ook:

Stappenplan voor een efficiënte “jobhunt”

Het sollicitatiegesprek: tijd om indruk te maken

Wanneer heb je recht op sollicitatieverlof?