"Is het dan zo moeilijk om een cv zonder fouten te schrijven?"

Elke week geeft een van onze journalisten zijn mening over een thema uit de economische actualiteit. Marian Kin vraagt zich af waarom zo weinig sollicitanten erin slagen zich goed te verkopen.

“Werkgevers zoeken altijd mensen met ervaring. Maar iemand moet je wel de kans geven om die eerste ervaring op te doen!” Een verzuchting bij veel starters. Vaak krijgen bedrijven het verwijt dat ze zoeken naar het schaap met vijf poten, en enkel kijken naar strikt objectieve criteria. Maar hoe zorg je er als starter dan voor dat je toch wordt uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek? En hoe verkoop je jezelf op dat gesprek? Tijd voor enkele voorbeelden van hoe het niet moet. Uit het leven gegrepen.

- Situatie 1: Dit is er één die altijd terugkomt. Er verschijnt een vacature voor journalist bij Vacature. Graag schrijven is vanzelfsprekend een minimumvereiste voor deze job. Dat moet je wel tonen natuurlijk. En dat lukt niet met één gortdroge zin: “In bijlage vindt u mijn cv.”

- Situatie 2: Het sollicitatiegesprek. Komt een sollicitant binnen met zijn cv in een verkreukeld zakje van de Wibra. Het bedrijf waarvoor hij kwam solliciteren was niet de Wibra, wel Vacature.

- Situatie 3: Nog een sollicitatiegesprek. Er is een functie voor redacteur bij Vacature Magazine. Ik vraag aan de kandidaat wat hij van ons magazine vindt. Spijtig genoeg heeft hij het nog nooit gelezen.

- Situatie 4: Een Franstalige kandidaat is in juni vorig jaar afgestudeerd en komt op gesprek in ons tweetalig bedrijf. Zijn cv vermeldt een goede kennis van het Nederlands. Bij een vraag in het Nederlands valt de conversatie volledig stil. Zonde toch: iemand die al negen maanden thuiszit, had zeker een conversatiecursus Nederlands kunnen volgen.

Als je bedenkt hoeveel moeite diezelfde mensen gedaan hebben om een felbegeerd diploma te halen, dan snap ik er geen jota van. Examens, blokperiodes, tweede zittijden, hete zomers op warme studentenkamers, een thesis, dat hebben ze allemaal doorworsteld om zichzelf klaar te stomen voor de arbeidsmarkt. En als de eindmeet dan in zicht is, en je alleen nog jezelf moet verkopen, is dat blijkbaar soms te veel moeite. Na al die jaren zwoegen kan het toch niet zo moeilijk zijn om een paar schoenen te poetsen, eventueel een extra taalcursus te volgen, een cv te maken waarin géén taalfouten staan, en de moeite te nemen om een brief te schrijven? Soms maakt dat het verschil tussen een kans krijgen en er geen krijgen. Kortzichtig van die rekruteerder? Misschien wel, maar zo draait de wereld.

Lees ook de standpunten van de andere journalisten.