Sleutelmomenten in de carrière van Kamagurka

“Hoe komt een mens erbij om kunstenaar te worden? Daar heb ik nog nooit bij stilgestaan. Mijn vader schilderde wel een beetje als hobby. Maar veel tijd kon hij daar niet insteken. Mijn ouders hadden het druk met hun verfwinkel. Ik was dus wel vertrouwd met de geuren en kleuren, met borstels en verfproducten. Maar die verf diende natuurlijk om muren en plafonds te schilderen. Ik heb er nooit over nagedacht wat ik zou worden, tot het plots zo was. Tot mijn grote verbazing. Ik werd eigenlijk voor een voldongen feit gesteld: ik leef van mijn tekeningen. Dus ik ben een kunstenaar.”

300 frank per tekening

Op mijn vijftiende publiceerde ik mijn eerste tekeningen in De Zeewacht, een plaatselijk blaadje in Oostende. Die tekeningen maakte ik in de les, op school. Het leuke was dat de redactie van De Zeewacht aan de overkant van mijn school lag: het leek dus écht alsof ik op het werk zat. Het feit dat ik op school moest zitten, vond ik compleet tegennatuurlijk. Ik moest daar mijn tijd slijten, gratis, terwijl de leraar geld verdiende om daar aanwezig te zijn: dat vond ik bijzonder oneerlijk. Ik vond dus dat ik het recht had om ook geld te verdienen tijdens de lesuren. Ik kreeg 300 Belgische frank voor een tekening en maakte er vijf per week: 1.500 frank per week was een behoorlijke som zakgeld voor een vijftienjarige. Tekenen was een makkelijke manier om geld te verdienen. En zo is het altijd gebleven.”

Marc Coucke

“De personen die mij als tiener hebben gestimuleerd om te blijven tekenen, zijn op de eerste plaats mijn vrienden uit Oostende. Zij vonden mijn tekeningen, voornamelijk karikaturen van leraren, geweldig. Mijn eerste tekening verkocht ik voor 1 frank aan een vriendje. Ook mijn samenwerking met Marc Coucke van Omega Pharma is een belangrijk moment. Sinds 2007 maak ik voor hem de Kamalmanak: 365 schilderijen, voor elke dag van het jaar één. Marc is niet alleen een zakenpartner, maar ook een vriend. Hij verkoopt mijn werk aan zakenrelaties over de hele wereld.”

Vervelende klus

“Mijn ‘carrière’ is altijd op vrij strakke lijn verder gegaan. Het ging gewoon vanzelf. Om het spannend te houden, ben ik vaak van medium veranderd. Radio, tv, tekenen, schilderen, theater: ik doe het allemaal even graag. Dat heeft ook zijn keerzijde: had ik me enkel op tekenen geconcentreerd, had ik misschien als cartoonist verder gestaan. Of meer internationale bekendheid genoten. Ik heb in het verleden wel in Amerikaanse of Engelse kranten gepubliceerd, maar die contacten moet je onderhouden. Daar kruipt te veel tijd in.”
“De moeilijkste beslissingen die ik moest nemen? Dat is wanneer ik iemand moet ontslaan. Soms moét dat gewoon, omdat de persoon niet voldoet. Maar ik blijf het een vervelende klus vinden.”