"Vriendinnetjespolitiek is nog viezer dan bazenpoeperij"

Elk week geeft columniste An Olaerts haar ongecensureerde kijk op de arbeidsmarkt en de wereld ver daarbuiten.

Ze kreeg het verhaal aan niemand verkocht. Omdat de cijfers duidelijk waren. Ze hingen met zijn drieën te blinken op de koffer van haar nieuwe BMW: 3, 2, en 0! Terwijl een BMW 320 hoegenaamd niet op de leaselijst stond. Of toch niet op de leaselijst van de sales managers. Sales managers moesten zich tevreden stellen met een BMW 318. Policy, mevrouw, mijnheer. En toch scheelde het twee eenheden, samen goed voor een verschil van 34 paardenkoppen. Want een BMW 320d heeft 177 pk, een 318d maar 143. Terwijl zij slechts een ordinaire sales manager was, zeker niet beter dan een andere sales manager. Het was precies of zij met haar 320d meer waard was dan de rest. Probeer je de onmacht maar eens in te beelden! In tijden van crisis ook nog!

Nochtans had zij al honderd keer uitgelegd dat haar BMW geen échte 320d was. Ze had helemaal geen 320d besteld. Laat staan dat ze een 320d had gekregen. Op de koffer hing inderdaad 320 te blinken, maar vanbinnen had zij gewoon een 318d. Gelijk iedereen. Ze hadden zich vergist in de garage. Of in de fabriek. Daar had één of andere arme drommel van de nachtploeg  in het verkeerde zilverwerk gegraaid. Helaas was er niemand die het wilde geloven. En degenen die het wel wilden geloven, lieten zich er niet door troosten. Buitenkant of niet, de zilveren 320 trof iedereen recht in de eigenwaarde. Wat moesten de klanten wel niet denken als zij met een 318d het terrein kwamen opgereden? Dat ze een corporate ondersoort waren die geen 320d verdienden?

Goddank dat de fleetmanager een week vrij had. Dat mens was er anders heus niet goed van geweest. Normaal hield zij de poot zelfs stijf bij een armsteun die niet binnen het budget viel. En nu had zij één of andere middelmatige del wel 34 extra paardenkoppen gegund. De cijfers op de koffer logen er niet om: 3, 2 en 0. Zou het misschien kunnen dat de fleetmanager en de ellendige sales manager een lesbische affaire met elkaar hadden aangeknoopt! Dat zou toch niet? Als er iets viezer is dan bazenpoeperij, dan is het toch wel vriendinnetjespolitiek. Enfin, de fleetmanager gaf gelukkig niet thuis. Toen de vakbondsafgevaardigde op de deur klopte, deed zij dus ook niet open. Hij stikte bijna van verontwaardiging. Het scheelde niet veel of hij had de klink van de deur gesloopt. Hier was het laatste woord nog niet over gevallen. Hier moest overleg over worden gepleegd.

De historie omtrent een 3, een 2 en een 0 op de koffer van  één sales manager ontaardde danig. De sales manager wiens BMW de boel had doen ontploffen was ten einde raad. De eenzaamheid op het werk viel nauwelijks te harden. Ze sleepte zich met de moed der wanhoop van maandag naar vrijdag. Tot ze er op een koude middag in februari genoeg van had. Zonder iets te zeggen nam ze met dikke, betraande ogen de lift naar de parkeergarage. Het lampje veranderde van 3 in 0 en -2. Daar stapte ze uit en hurkte tussen de bumpers van twee BMW's, een 318d en een zogenaamde 320d. Uit haar zak haalde ze een schroevendraaier. Het ging één keer krak. De zilveren 320 viel op de grond en in de koffer van de nieuwe BMW zaten voortaan één deuk en twee gaatjes, de herinnering aan een 3, een 2 en een 0.