Foutmelding

  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.
  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.

Waar geeft Nic Balthazar zijn geld aan uit?

Nic Balthazar presenteert sinds jaar en dag het reismagazine Vlaanderen Vakantieland op Eén, maar is daarnaast ook een begenadigd cineast. Met de film ‘Ben X’ viel hij verschillende keren in de prijzen. In Feeling schrijft hij maandelijks een column en hij staat ook bekend om zijn grote betrokkenheid bij de groene zaak. Een paar maanden geleden uitte hij nog zijn bezorgdheid over de millenniumdoelstellingen op de Wachtnacht in Gent. Deze millenniumdoelstellingen zijn acht streefdoelen, uitgeschreven door de VN, die in 2015 bereikt moeten zijn. Onder andere het halveren van armoede in de wereld en het bestrijden van AIDS. Vacature vroeg Nic Balthazar naar zijn grootste zonde.

Ik ben een enorm rijk mens

“Wat rijkdom voor mij betekent is samen te vatten met de filosofie: Je bent niet zo rijk als wat je hebt, je bent zo rijk als wat je niet nodig hebt. In dat opzicht ben ik een enorm rijk mens. Want ik heb niet zo echt veel nodig. En mijn grote geluk is dat ik alles waar ik van hou vaak gratis kan beleven, omdat het nu eenmaal een deel is van mijn job. Zelfs als ik kleren nodig heb kan ik bij mijn sponsors terecht. Maar noch kleren, noch dure auto’s of blinkende dingen interesseren me. Ik denk dat ik met vrijwel niets gelukkig kan zijn. En daarom ben ik dus heel rijk. ”

Verantwoord burgerschap

Balthazar streeft ernaar ecologisch te leven. Op zijn vierentwintigste presenteerde hij voor het eerst het ecologische tv-programma Idefix. Sindsdien is zijn ecologische verantwoordelijkheid alleen maar gegroeid.

“Ik probeer bij alles wat ik koop of doe na te denken over de gevolgen. Ik koop zo veel mogelijk ecologisch, bio en fair trade, ik verplaats me zo veel mogelijk met het openbaar vervoer en per fiets, ik recycleer, composteer, en ik blijf ook tegen iedereen zagen over de opwarming van het klimaat. Gewoon omdat ik zelf vrees voor de toekomst van deze planeet en echt geloof dat het anders kan. Dat een meer bewuste, meer ecologische manier van leven ons ook gewoon allemaal gelukkiger kan maken en dat op een meer duurzame manier met deze planeet en met elkaar omgaan ons echt niet armer maar net rijker zal maken.”

Boter op het hoofd

“Hoe veel ik ook mijn best doe, mijn ecologische voetafdruk blijft toch groot, te groot. Ik krijg daarom ook vanuit verschillende hoeken heel wat commentaar te verduren, en ze hebben gelijk. Als het enigszins kan probeer ik per fiets of te voet te reizen, ik doe zelfs ezelstochten. Maar ik weet dat mijn groot aantal vliegtuigreizen een gigantisch ecologisch probleem vormt. Ik heb de halve wereld rondgereisd en dat drukt een stempel. Tezelfdertijd heb ik er onvergetelijke ervaringen aan overgehouden.  De enige manier om de wereld te leren kennen is natuurlijk net door op reis te gaan. Hier heb ik onmiskenbaar boter op het hoofd, en dat zorgt voor een innerlijke tweespalt, sowieso. Maar het is net vandaar dat ik bijvoorbeeld blijf vechten om ook kerosine te belasten, zodanig dat het vliegtuig nemen minder milieubelastend wordt”

De grote zonde van Nic Balthazar

“Ik probeer alle dingen naar waarde te schatten. Maar op mysterieuze wijze slaag ik er steeds weer in horloges en zonnebrillen te verliezen. Gelukkig ben ik niet de persoon die daaraan duizenden euro’s uitgeeft, integendeel, ik schuim daarvoor rommelmarkten af. Even heb ik gedacht dat dít net de reden was waarom die spullen steeds zoek raken. Dat er één of andere godheid bestaat die me straft omdat het kopen van namaak en brol toch een beetje in strijd is met mijn fair trade overtuiging. Ik besloot toen eens een echte, dure zonnebril te kopen, maar die verloor ik even snel. Dat was voor mij het teken dat het gewoon aan de aard van het beestje ligt, aan mezelf dus.”

“Mijn lievelingshorloge is er eentje van op de Albert Cuypmarkt in Amsterdam. Het kostte me niet meer dan 10 euro. Natuurlijk liet ik het vrijwel onmiddellijk vallen en nu zit er zo’n ster in het glas, maar dat belet me niet het nog steeds te dragen.”

Te min voor een goed drumstel

“Samen met wat vrienden speel ik in een bandje. Ik drum er op een veel te oude maar ontzettend coole vintage occasie. Mijn maten vinden dat ik eens een goed drumstel moet kopen, maar ik vind mezelf dat niet waard. Het heeft toch ook geen nut om iemand met een pens van 9 kilo op een dure carbonfiets te laten rijden. Als je lichaam te zwaar is raak je toch niet vooruit, en het ziet er stom uit bovendien. Dat is precies hoe ik er uit zou zien achter een professioneel drumstel.”

Foto: Bart Dewaele