Waar geeft Katja Retsin haar geld aan uit?

"In mijn televisieloopbaan heb ik zowel voor als achter de schermen meegedraaid. Televisie wordt niet alleen gemaakt door de mensen die je te zien krijgt, er werkt een heel team mee aan een productie. Alle pionnen daarin zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Ik wil deel uitmaken van zo’n team en wil niet als individueel poppetje gezien worden. Daarom is het net goed dat ik kennis heb van verschillende functies.”

“Ik zou mijn job voor geen andere willen inruilen. Maar mocht ik over een parallel leven beschikken dan zou ik criminologie gaan studeren. Ik heb een onverklaarbare fascinatie voor de menselijke psyche. Vooral dan hoe de dingen bij een mens fout kunnen lopen. Misdaad en de drijfveren daarvan trekken me aan.”

Weggesmeten geld

“Als er één ding is waar ik een absolute hekel aan heb, dan is het weggesmeten geld. Boetes bijvoorbeeld; die komen enkel als je ze verdient, maar als ik er eentje krijg dan vloek ik daar wellicht harder op dan mijn gemiddelde medemens. Het betalen van belastingen kan me ook enorm frustreren, maar goed, dat zijn dingen die niemand leuk vindt dus dat telt niet echt.”

“Ook huren vind ik zonde van het geld. Natuurlijk heeft niet iedereen de mogelijkheid een huis te kópen. Met de steun van mijn ouders kon ik dat van zodra ik afstudeerde. Voor mijn huis betaalde ik toen 200.000 euro. Tegen die prijs vind je vandaag niets meer bij ons in de buurt. Mijn hele leven lang heb ik dus geen huur betaald. Voor sommige mensen kan het niet anders, en als je ziet hoe huurkosten kunnen oplopen, dan prijs ik mezelf op zijn zachtst uitgedrukt gelukkig.”

De deuren en ramen dicht

“Van thuis uit heb ik het meegekregen bedachtzaam om te springen met geld. Ik gooi mijn geld niet door ramen en deuren. Maandelijks probeer ik tussen 250 en 500 euro te sparen, maar dat bedrag varieert. Op die manier bouw ik een kapitaal op voor in tijden van onzekerheid. Tenslotte kan het altijd gebeuren dat ik op een dag zonder werk val. Ik heb ook een gezin en wil geen enkel risico lopen mijn plots ergens in tekort te schieten. Je kan gerust stellen dat ik hierin een gezonde controlefreak ben.”

Schoenen als beloningssysteem

“Schoenen zijn mijn zwakke plek. Ik heb -ruw geschat- zo’n 200 paar schoenen. Het duurste paar in die collectie is een paar torenhoge laarzen van Sergio Rossi. Daar hing een prijskaartje aan van 700 euro, en dat is er compleet over. Maar lang niet al mijn schoenen zijn zo duur hoor. De prijs van mijn schoenen schommelt gemiddeld tussen 25 en 100 euro. Schoenen zijn trouwens zowat het enige -niet levensnoodzakelijke- waaraan ik geld uitgeef. Voor mij geldt zo’n aankoop als beloning, en ik beloon mezelf al eens graag (lacht).”

Wintertenen

“Mijn laatste aankoop was -niet verwonderlijk- opnieuw een paar laarzen. Het was ongelooflijk koud en ik was op zoek naar een paar stevige, comfortabele en vooral warme laarzen. Met die ambitie stapte ik de schoenwinkel binnen. Even later stapte ik diezelfde winkel uit met een paar elegante lederen laarzen aan 120 euro waarmee ík heel blij ben maar mijn koude tenen net iets minder.”

Tekst: Annabel Van Den Berghe