De portemonnee van zanger Guido Belcanto

Guido Belcanto schreef de voorbije jaren al heel wat Vlaamse chansons bijeen. Hij verdient voornamelijk de kost met het componeren en brengen van muziek. Daarnaast schrijft hij ook boeken waaronder een eigen biografie. Wij vroegen ons af waaraan de muzikant zijn geld uitgeeft.

Fluctuerende creativiteit

“Als ik aan het schrijven ben, voel ik me gelukkig. Maar creativiteit heb je niet in de hand. Soms zijn er momenten waarop ik helemaal inspiratieloos ben en dan kan ik een paar dagen niets op papier krijgen. Omdat dit nu eenmaal mijn job is, ontbreekt op die momenten een inkomen. Dan leef ik van het geld dat ik opzij heb gezet in betere tijden.”

“Gelukkig ligt mijn huis vol met notitieboekjes die volgeschreven staan met ideeën en blauwdrukken. Inspiratie komt met golven. Soms is er niets, soms is er te veel. In periodes van overvloed kan ik niet van alle ingevingen een afgewerkt stuk maken. Dan pen ik al mijn gedachten neer in kladschriften die van pas komen als de inspiratie ver te zoeken is.”

“Ik ben niet bang dat ik ooit niets meer te vertellen heb. Er is nog zo veel dat ik met de mensen wil delen.”

Authenticiteit primeert

Grote podia zijn niet mijn doel. Het entertainende aspect van mijn beroep is niet datgene wat me voedt. Natuurlijk vind ik het fijn om te zien hoe mensen mijn verhalen in zich opnemen, maar voor mij gaat het over de intensiteit en de intimiteit met het publiek.”

“Ook in mijn privéleven houd ik vast aan alles wat een ziel heeft. Ik ben allesbehalve materialistisch maar van sommige spullen kan ik echt geen afscheid nemen. Mijn salon bijvoorbeeld is stokoud, maar het heeft doorheen de tijd een verhaal gekregen, een ziel. Ik hoef geen nieuw salon, dat vind ik ongezellig en bovendien meestal nog lelijk ook. Mijn huis is bezaaid met dingen die geleefd hebben. Daar word ik rustig van.”

Oldtimers’ charme

“Ik zal ook nooit een nieuwe wagen kopen. Behalve mijn huidige wagen heb ik steeds beroep gedaan op oldtimers om me van de ene plek naar de andere te loodsen. Het eerste model waarmee ik rondreed was een Mercedes W123, een model dat rond 1980 gebouwd werd. Ik heb 20 jaar vastgehouden aan hetzelfde type. Helaas zijn die wagens intussen zo goed als uitgestorven.”

“De wagen waarmee ik nu rijd is ook een Mercedes. Maar die is amper 16 jaar oud. Dat is nog steeds een oude bak, maar het is toch niet hetzelfde. Bovendien is deze een stuk minder esthetisch.”

Een gezonde geest in een gezond lichaam

“Waaraan ik wel veel geld uitgeef is gezonde voeding. Ik heb geen superuitgeruste keuken, maar ik vind het wel belangrijk om gezond en gevarieerd te eten. Ook voor een goede wijn durf ik wel eens wat extra euro’s neer te tellen.”

“Het rampscenario waarbij mijn stembanden beschadigd raken komt wel eens in me op. Ik rook te veel. Als zanger is dat taboe, maar het is me nooit gelukt ermee te stoppen. Wel probeer ik dat wat te compenseren door veel te fietsen en te zwemmen. En gezond te eten natuurlijk”

Slangenlederen laarzen: 350 euro

“En ik doe ook wel eens een minder verantwoorde aankoop. Mijn laatste aankoop was een paar slangenlederen laarzen aan €350. Het was mijn vriendin die me overtuigde. Ik zou die laarzen nooit gekocht hebben zonder haar overredingskracht. Het is alsof ik er niet bij stilsta dat ik dingen eventueel kan kopen. Uiteindelijk ben ik er erg blij mee. Ze lijken me van uitstekende kwaliteit en zijn supercomfortabel.”

Duurste bezit: koersfiets ter waarde van 5.000 euro

“Verder bezit ik niet veel dure zaken. Mijn duurste bezit is een geschenk dat ik tien jaar geleden kreeg. Voor een Tv-programma bracht ik een bezoek aan Marco Pantani, een van de beroemdste wielrenners aller tijden. Hij was toen al mijn grootste held. Ik kreeg van hem een koersfiets cadeau van Bianchi. Het merk waarmee hij zelf ook koerste. Voor zo’n fiets betaal je al snel €5.000. Ik ben er gisteren nog een toertje op gaan rijden en ik kan me geen betere vriend voorstellen. Ik koester hem als een heilig object. Die fiets is echt fantastisch.”

Tekst: Annabell Van den Berghe