De portemonnee van Otto-Jan Ham

Gedaan met Hammertime op Studio Brussel, Otto-Jam Ham trekt definitief naar VIER, de zender waar hij al te zien was in het programma 'Is 't nog ver?' De 34-jarige presentator wordt een van de gezichten van een nieuw magazine dat in het najaar dagelijks voor 'Komen Eten' te zien zal zijn.

Net zoals bij Studio Brussel zal Ham ook bij VIER zijn diensten aanbieden via een freelancecontract. Hij blijft dus een kleine zelfstandige die nauwlettend op zijn uitgaven moet letten … of laat hij het geld toch vlot rollen?

“Ik kan niet zeggen dat ik echt spaarzaam ben, maar dat betekent ook weer niet dat ik dure kunstwerken verzamel of zo”, zegt de 34-jarige presentator. “Ik geef wel veel geld uit aan eten en drinken – en dan vooral aan drinken  – en ik heb ook een tiental gitaren staan, terwijl ik natuurlijk weet dat je maar op één gitaar tegelijk kan spelen. Soms vraag ik mij af of ik die wel allemaal had moeten kopen – ik ben namelijk niet zo’n getalenteerde muzikant – maar anderzijds vind ik gitaren en muziekinstrumenten in het algemeen wel heel erg mooi.”

 “Muziek maken is mijn enige dure hobby. Ik koop ook wel cd’s, boeken en films, maar daar besteed ik toch minder geld aan. Al zijn er wel een aantal groepen die ik op de voet volg en van wie ik dan ook alles in huis haal. Af en toe probeer ik via internet ook wel eens een speciaal stuk te kopen, achteraf bekeken voor een veel te hoge prijs. Zo heb ik ooit op eBay ‘Pacific Ocean Blue’, de soloplaat van Dennis Wilson van de Beach Boys gekocht voor 200 pond. Dat album was op dat moment redelijk onvindbaar, maar 200 pond blijft toch schandalig veel geld, zeker als je weet dat er enkele weken later een heruitgave op cd uitkwam die nauwelijks 15 euro kostte. “

Impulsieve koper

Funshoppen is iets dat niet aan Otto-Jan is besteed. Liefst van al zou hij nooit een voet in een winkel binnenzetten. “Ik heb echt een bloedhekel aan winkelen”, zegt hij. “Het probleem is dat als ik ergens alleen binnenstap, ik me bijna moreel verplicht voel om iets te kopen, ook al heb ik helemaal niets nodig. Laatst heb ik op die manier in een boetiek in New York nog een pet gekocht die ik niet echt wou. Op het moment dat de verkoopster naar me toe komt en vraagt: ‘Sir, can I help you?’ weet ik al dat ik een vogel voor de kat ben. Ik ben nogal impulsief als het op aankopen aankomt en daarom houd ik mij voor alle zekerheid best zo ver mogelijk van winkels. Het is dan ook handig dat ik een aantal vrienden heb die zelf kleren maken. Zo moet ik de winkels niet afschuimen op zoek naar kleren en kan ik tijdens de solden die vreselijke jacht op koopjes vermijden.”

Otto-Jan noemt zichzelf niet materialistisch en geeft liever geld uit aan ervaringen dan aan voorwerpen: “Voor 'Is 't nog ver?' ben ik vaak in het buitenland geweest, maar ook in mijn vrije tijd ga ik veel op reis. Dat komt vooral door mijn vriendin die echt gek is op reizen. Ik denk bij reizen wel nog altijd in termen van gitaren. Als ik bijvoorbeeld hoor dat een vliegtuigticket 800 euro kost, dan weet ik meteen welk type gitaar ik voor dat geld zou kunnen kopen. Soms twijfel ik dan wel even en overweeg ik om thuis te blijven, maar aan de andere kant zijn de ervaring en de herinneringen die aan reizen verbonden zijn natuurlijk veel meer waard dan de twee of drie weken dat je daar effectief ter plekke bent. Op vakantie gaan is erg verrijkend, in elk geval meer dan een muur vol gitaren. Ik vind dan ook dat je niet genoeg op reis kan gaan ... zolang je jezelf daarmee niet in de schulden werkt natuurlijk.”

Investeren in borstvoedingszaak

De laatste dure aankopen van Otto-Jan waren een eigen huis en een auto. “Over die auto heb ik niet echt lang nagedacht – de vorige was afgeschreven en dus was het tijd voor een nieuwe – maar de aankoop van een huis was wel een zware bevalling. Ik keek er enorm tegenop om naar banken toe te stappen en over leningen en afbetalingen te praten. Ik heb daar namelijk totaal geen verstand van. Bankiers, verzekeraars, notarissen … Ik wou dat ik ze kon vermijden. Een huis kopen is echt een heel gedoe en ik ben dan ook blij dat het nu achter de rug is.”

“Om dezelfde reden speel ik ook niet op de beurs. Ik werk vaak samen met een regisseur en een klankman die wel fervente beursspeculanten zijn en daar ook vol vuur over kunnen vertellen. Op zich vind ik het wel leuk en spannend dat je op die manier geld kunt verdienen, maar zelf zou ik het nooit doen. Ik heb daar immers hoegenaamd geen verstand van en ik heb er ook het geld niet voor.”

Toch kan Otto-Jan zich officieel een aandeelhouder noemen: “Ik heb geïnvesteerd in de zaak van mijn zus Roeline, die borstvoedingsartikelen verkoopt. Het was voor haar nogal moeilijk om een lening te krijgen en dus hebben ik en aantal andere mensen haar geld voorgeschoten. Dat maakt mij dus een aandeelhouder van haar zaak, maar zelf zie ik dat meer als iets symbolisch, niet als een manier om geld te verdienen.”