Richt maar al een wachtkamer in voor helikopterouders

Generaties zijn verschillend, maar vooral erg gelijkend. Boys will be boys, and girls will be girls. Maar als de moderne generatie Y (geboren na 1980) al verschilt van de vorige, dan is het toch wel in wat Don Tapscott ‘helikopterouders’ heeft genoemd.
Door prof. dr. Dirk Buyens, Vlerick Management School

Psychologen en pedagogen konden tot het jaar 2000 met de brede glimlach stellen dat elke generatie in opstand komt tegen de vorige. Elke generatie wantrouwt de oudjes. Van zodra onze samenleving het toeliet, ging de nieuwe generatie zelfstandig wonen, zette ze zich af tegen de ouders.

Er moest een eeuwige vadermoord gebeuren. Vooral de ‘mei 68’ generatie predikte de revolutie en liet Bob Dylan zingen ‘the times they are a changing’.

Ouders hebben altijd al graag ‘Big Brother’ gespeeld, gedaan alsof ze de vriendelijke grote broer zijn, maar ondertussen hebben ze toch geprobeerd alles van de kinderen te weten. De opgroeiende generatie heeft zich daar altijd met hand en tand tegen verzet. Van geheime blokhutten tot snel op kamers in een verre universiteitsstad. Nu zie je dat ouders in een soort helikopter als het ware zweven boven die kinderen. De grote verrassing is dat de nieuwste generatie dat tot op zekere hoogte nog leuk vindt ook. Hun vrijheid is uiteraard wel belangrijk, en ook zij worden niet graag gecontroleerd, maar toch zeulen ze hun mama en papa overal mee.

Op kamers gaan? Waarom? Hotel mama doet toch de was en de plas, zorgt voor maaltijden wanneer de jongere dat wil. En die mama en papa, die zijn nog groot gebracht zonder internet, maar daar kan je mee praten, die geven ontzettend veel sociale, maar vooral instrumentele steun. En zo zie je ouders opduiken op contactdagen aan de universiteit, zie je mama’s (en zelfs af en toe eens een papa) opduiken bij de bevalling van hun dochter in de verloskamer. Ook bij contactdagen van een Business School als de onze zie je steeds meer ouders, en hier en daar zelfs een sponsorende grootouder, mee opduiken.

Niet ongewoon, want de ‘sponsors’ willen weten waar ze hun geld in investeren, maar het wondere is dat de studenten dat nog goed vinden ook. Ze zijn overigens de laatste jaren goed getraind door ‘Big Brother’: een sms-je naar of van mama voor, tijdens en na het feestje, een sms vlak voor het opstijgen, vlak na het landen ... Mijn postkaartjes, zo ik ze al stuurde, kwamen dagen na de feiten aan; de huidige generatie wordt opgevolgd in real time. De ouders zijn op Facebook vaak de meest trouwe ‘vrienden’.

Ik zeg wel eens tegen HR-verantwoordelijken: hou er rekening mee dat elke keer als u een pas afgestudeerde op jobinterview krijgt, in de helft van de gevallen een papa of mama beneden op de parking in de wagen zit te wachten. Vroeg of laat ga je een aparte ruimte mogen organiseren waar je ouders ontvangt en toespreekt om hen te vertellen wat het voor hun zoon of dochter zou betekenen bij jou te werken.