Werken in de kerncentrale van Doel: gevaarlijk?

Peter Moens werkt al 13 jaar in de kerncentrale van Doel, waar hij verantwoordelijk is voor een van de onderhoudsafdelingen. Bovendien woont hij samen met zijn vrouw en dochter op enkele kilometers van de centrale. Voelt hij zich ongerust bij het zien van de hallucinante beelden uit Japan?

"Ik voel me hier bijzonder veilig"

“Ongerust? Totaal niet. Eerlijk, ik kom ook nu nog elke dag met evenveel plezier naar het werk. Ik voel me hier bijzonder veilig, net omdat ik beter dan wie ook weet hoe uitgebreid en welbestudeerd het pakket aan veiligheidsmaatregelen hier is. Alvorens in de kerncentrale aan de slag te gaan, heb ik jarenlang in de baggersector gewerkt en ik kan je verzekeren dat ik me vandaag een stuk veiliger voel dan in mijn vroegere baan. Bij het begin van mijn carrière hier kreeg ik meteen een basisopleiding van 18 maanden. Ook nu nog, na al die jaren, is het aantal weken opleiding dat ik jaarlijks moet volgen amper bij te houden. Ik besef dus beter dan wie ooit hoe de centrale opgebouwd is, welke backups en veiligheidssystemen er allemaal ingebouwd zijn, in combinatie met dubbele procedures, noodplannen, noem maar op.”

"3 keer per jaar rampoefening"

“In Doel bestaat er een noodplan waarin de verantwoordelijkheden heel welomlijnd afgebakend zijn. Van de dokters van wacht tot de onderhoudsploegen, iedereen weet heel goed wat te doen, mocht er zich echt een ramp voordoen. We worden daar twee- of driemaal per jaar bijzonder zwaar op getraind en moeten er achteraf ook examens over afleggen. In kritieke situaties is het overigens niet aan ons om te beslissen over een eventuele evacuatie van het personeel: wij spelen alle informatie door aan het crisiscentrum van de regering, en daar wordt uiteindelijk beslist over evacuatie van de bewoners in de omgeving en desnoods ook over een ontruiming van de centrale zelf.”

"Over je leven opofferen is nooit gesproken"

Iets anders liggen de kaarten voor het personeel dat op dat moment de controlezaal van de centrale bemant. “Zij zitten in een rotatiesysteem en moeten in principe altijd ter plaatse blijven. Zelf heb ik ook ooit examen moeten afleggen om eventueel tussenbeide te kunnen komen vanuit die controlezaal en de noodprocedures te kunnen toepassen. Vergelijk het maar met een piloot: om de zes maanden duiken we de simulator in waar we dan een bepaalde noodprocedure voorgeschoteld krijgen. Op dat moment moeten we de centrale dan op een veilige wijze kunnen stilleggen, volgens bepaalde procedures. Alle collega’s die een licentie hebben om de controlezaal te bemannen, beseffen natuurlijk wel dat zij bij een ongeval hun verantwoordelijkheid zullen moeten opnemen. Daarvoor worden we dan ook zwaar getraind. Toch is ons nooit met zoveel woorden gezegd dat we mischien ooit ons leven zouden moeten opofferen om vele andere levens te redden. Ik weet zelfs niet of dit vandaag in Japan aan de orde is: op het moment dat het risico echt té groot werd, worden de mensen daar ook teruggetrokken."

"Ook mijn vrouw is niet ongerust"

"Natuurlijk spelen de gebeurtenissen daar nu door onze hoofden en zijn we begaan met onze collega’s daar, maar dat betekent niet dat ik me nu plots meer zorgen zou maken om mijn eigen werksituatie. En dat geldt overigens net zo goed voor mijn familie: mijn vrouw bijvoorbeeld heeft zich nog geen seconde ongerust getoond, omdat ze weet dat we hier in België letterlijk niets aan het toeval overlaten wat onze veiligheid betreft.”