Een stap terug zetten in je carrière: hoe ga je ermee om?

Joris heeft iets moedigs gedaan. De druk werd te groot. Als veiligheidschef leed hij aan het probleem van ‘hyperverantwoordelijkheid’. Hij voelde zich verantwoordelijk voor alles wat verkeerd kon gaan. En in een petrochemisch bedrijf kan er heel wat verkeerd gaan.
Door prof. dr. Dirk Buyens, Vlerick Business School

Joris was echt niet meer de oude, en ramp boven ramp, hij die zo nauwkeurig was, zo toegewijd, begon zelf fouten te maken. Liesbeth, zijn vrouw had aangedrongen: als je het niet voor jezelf doet, doe het dan voor de kinderen; je zet je negatieve stress op hen over.

Joris had demotie, laten we zeggen degradatie, aanvaard. Een meer administratieve job, vrij boeiend, maar met veel minder verantwoordelijkheid en uiteraard ook een lager loon en zonder bedrijfswagen. De hartkloppingen verdwenen op slag, de uitbarstingen eveneens; en zeer opvallend, zoon Hans stopte met bedplassen, en dochter Sofie deed duidelijk minder gemeen tegen haar broer.

Joris voelde vooral opluchting. Hij was al die jaren niet echt de juiste man op de juiste plaats geweest. Hij kon terug gaan wandelen en opmerken dat er konijntjes rondliepen in de velden; dat was jaren geleden. Want vroeger, tijdens zijn zeldzame wandelingen, wandelde hij, diep in gedachten verzonken, steeds maar in cirkeltjes redenerend. Hij had onlangs gehoord dat men nu liever het woord ‘remotie’ gebruikt, en hij zag dat wel zitten. Een nieuwe zet in zijn loopbaan, en eigenlijk een betere.

Maar Joris begon iets vreemds op te merken. Hij werd blijkbaar als een loser beschouwd. Hoe zeer de afdeling HR en zijn onmiddellijke baas ook hun best deden, mensen deden onwennig en leken hem te vermijden. Hij moest af en toe zelfs denken aan de verhalen van zijn leerkracht over pestlijders, die door iedereen vermeden werden. Nu ja, Joris is wat aan de zwartgallige kant. Maar stilaan begon de term ‘remotie’ erg hol te klinken. Hij schreef op een avond het ‘verzoek van wie demotie heeft aanvaard’.

Hij heeft lang geaarzeld of hij het wel zou bekendmaken; maar toen hij met mij sprak, heb ik beloofd het in ruimere kring te verspreiden.

Verzoek van een pas geremoveerde

  • Stuur me alsjeblief nog een keer een e-mail, mijn inbox blijft leeg.
  • Stuur me nog een keertje een uitnodiging om naar een receptie gaan, ik heb nog veel plaats in mijn agenda.
  • Loop me graag niet voorbij in de gang, ik heb nog steeds iets te vertellen.
  • Fluister niet plots als ik in de buurt kom, en staar me graag niet zo aan.
  • Praat niet rond het gebeuren met me, maar praat over het gebeuren, ik ben een grote jongen.

Dit verzoek verheldert de problematiek van ‘demotie’. Het zit allemaal tussen de oren. Van diegene die de volgende stap in zijn loopbaan als bedreigend, zinvol, verrijkend, evenwichtiger of beschamend ervaart. Maar ook tussen de oren van de collega’s, die samen met de betrokkene door een stukje rouw kunnen gaan, maar ook samen met hem of haar naar nieuwe zingeving kunnen gaan. We zijn allemaal sociale wezens, we hebben graag de steun van wie rond ons actief is. Dit geldt zeker voor wie demotie heeft aanvaard. Met steun is het echt remotie, zonder steun is het degradatie.