Een dag als verkoper bij Schoenen Torfs

Jaar na jaar scoort Torfs heel goed in de Beste Werkgever. Hoe ze dat doen? Geen betere manier om het uit te vissen dan een journalist een dag lang schoenen te laten verkopen in één van de Torfs-winkels.

9.30 uur. Briefing: wie doet wat?

Net voor de deuren openen, geeft Nicole in een piepklein bureau een briefing: wie doet wat van welk tot welk uur. Ik begin in de kinderafdeling, maar voor ik dat doe, valt mijn oog op enkele regels waaruit de unieke klantenvisie van Torfs moet blijken. “Waar wij het verschil mee maken”, zo staat er bovenaan te lezen.

Regel 1: de klant goeiedag zeggen en verwelkomen zodra hij de winkel binnenstapt.
Regel 2: de klant de vrijheid laten, maar tonen dat je beschikbaar bent.
Regel 3: contact zoeken met de klant.
Regel 4: begeleiding van de aankoop, aan de hand van vragen en advies: wat zoekt u precies, bij welke kledij moeten de schoenen passen, … .

Waar ik verder nog moet op letten? “Altijd blijven glimlachen, dat is heel belangrijk. En openheid, dat is ook heel belangrijk. Je moet graag met mensen omgaan”, zegt Veerle, een verpleegster die enkele jaren geleden in de verkoop belandde.

asset/45397

10 uur. De wanhoop nabij.

Veerle etaleert haar vaardigheid als verkoopster: ze praat honderuit met mensen en laat amper een stilte vallen terwijl ze met de klanten bezig is. Het is vakmanschap waar je ervaring voor nodig hebt. En kennis. Want als iemand het heeft over de contrefort van een schoen – het stukje net boven de hiel, zo leer ik achteraf – sta ik met mijn mond vol tanden en haal ik er met lichte wanhoop een collega bij.

De verkopers zitten intussen geen seconde stil. Als ze niet op een klant afstappen om te vragen of ze die kunnen helpen, zijn ze bezig met de schoenen in de rekken te rangschikken, in een hoek van 45° - zoals het hoort - of lopen ze naar de stock om te kijken of de schoenen die de klanten willen daar niet beschikbaar zijn. De sfeer is ontspannen, maar er wordt hard gewerkt. Time is money, knikt Nicole.

12 uur. Lunch.

Middagpauze, samen met Nicole en twee medewerkers. We hebben het onder meer over de cadeautjes die alle medewerkers op het eind van elk jaar krijgen, zoals een fiets van Eddy Merckx, een iPod, een fotoshoot, een videocamera, … . Eén keer werd de dagopbrengst onder de medewerkers verdeeld.

14 uur. Mijn eerste paar schoenen verkocht!

Mannen en schoenen, het wordt nooit wat. Toch niet in mijn geval. Ik zucht. Het is 2 uur in de namiddag en ik heb nog geen enkel paar schoenen verkocht. Integendeel, ik heb alleen nog maar een peuter aan het huilen gekregen toen ik hem een paar schoenen wou passen.

Drie kwartier later lukt het me toch. Een iets oudere vrouw staat te twijfelen met drie paar schoenen rond zich. “Ik weet niet wat kiezen”, zegt ze, nadat ik gevraagd heb of ik haar kan helpen. Ik hou me netjes aan de richtlijnen zoals ik die gekregen heb – vragen stellen, advies geven, suggesties doen -, waarna de vrouw vanzelf een keuze maakt. Succes!

asset/45398

15.30 uur. Meedraaien aan de kassa.

Ik ga achter de kassa staan. De taken zijn hier vrij eenvoudig, legt Martine me uit. Schoenmaten controleren, beveiliging losmaken, even een babbeltje slaan met de klant, vervolgens meegeven hoe ze de schoenen kunnen onderhouden en vragen of ze een zakje moeten hebben. “Per zakje vragen we 15 eurocent, die we afstaan aan Natuurpunt”, legt Martine uit.

Vanaf vier uur neemt de drukte in de winkel toe. “Niet te vergelijken met de drukte in de solden, dan is het hier alle zeilen bijzetten voor iedereen. Wouter Torfs, onze grote baas, komt enkele keren per jaar meedraaien in onze winkel, maar hij is nog nooit tijdens de solden gekomen. Misschien moet hij dat eens doen. Dan weet je pas echt wat het is om in een winkel te staan.”

17 uur. De drukte neemt af.

De drukte neemt terug af. Er sijpelen nog maar met mondjesmaat klanten binnen, terwijl buiten de parking langzaam aan leger wordt. Anderhalf uur later sluit Martine de kassa af. Rond 19 uur stappen de laatste personeelsleden de deur uit. Het is een lange en behoorlijk vermoeiende dag geweest. En morgen zijn mijn collega’s-voor-één-dag terug op post. Met de glimlach.

Foto’s: Isabel Pousset