De blog van Ines: "Laat dit mijn slechte romcom zijn"

Ines Peeters
  • Leeftijd: 23 jaar
  • Diploma: Master in de Communicatiewetenschappen, VUB
  • Werkzoekende sinds zomer 2012
  • Wil:
    • Tv en reclame maken
    • Communiceren over mode, cultuur, muziek en lifestyle
    • Evenementen organiseren
    • Professioneel reizen en koekjes eten
  • Twitter: @InesP__
  • Website: I need a job job, a job is what I need

Ines studeerde af in juli 2012. Sindsdien is ze op zoek naar een job, maar die zoektocht wil niet echt vlotten. Voor Vacature houdt ze een dagboek bij met haar ervaringen.

Telefoons

Sinds mijn zoektocht begonnen is, zijn mijn telefoon en ik beste vrienden geworden. Ik probeer hem geen moment uit het oog te verliezen, uit grote schrik dat ik dat ene belangrijke telefoontje zou kunnen missen.

Als je weet dat iemand eventueel, heel misschien, wel eens zou kunnen bellen met nieuws over een gesprek, een tweede ronde, wie weet wel een job, dan is elk geluid een kleine hartaanval. Blijkt dat toch meestal het typische ‘oké’-bericht te zijn van mijn moeder, een sms van een provider, of vrienden die willen afspreken.

Wanneer er dan wel belangrijke telefoons door de lucht zoeven tot aan mijn toestel, dan ben ik doorgaans niet bereikbaar. Onder de douche, al joggend en bijgevolg buiten adem en puffend, terwijl de vaste telefoon ook net gerinkeld heeft, tijdens het koken met een kookpot pruttelend water in mijn handen, etc. Dán komen die telefoons wel binnen. Alsof jullie dat aanvoelen, lieve werkgevers. Op voorhand bedenk ik dan al ‘Laat er als-je-blieft nú niemand bellen, misschien vinden ze me dan al niet meer tof’. Ja lap, Murphy.

Refresh maal duizend

Geen telefoons, er zijn namelijk ook e-mails. Het duizend keer refreshen van mijn inbox is blijkbaar niet nodig, want soms duurt het gewoon een half jaar voordat je een antwoord mag verwachten. Zo krijg ik nu antwoord op e-mails die ik stuurde in december 2012. Al een geluk dat ik af en toe toch in mijn bed ben gaan liggen, en niet aan mijn computer heb gewacht.

Maar af en toe, dan zijn antwoorden ook gewoon snel. Meestal zijn die snelle antwoorden dan iets minder positief dan je had gehoopt, maar ze zijn er tenminste. Als die antwoorden dan nog wel snel én positief zijn, dan heb ik al kilo’s, tonnen, yottagram sympathie voor de werkgever in kwestie.

Dat er belangrijkere dingen zijn dan mijn e-mails, en mijn jobhunt, dat is logisch. Dat werkgevers het drukker hebben dan ik, dat hoop ik. Maar het is wel tof en zo netjes dat, als er gezegd wordt dat je antwoord mag verwachten begin januari, dat je dan niet moet wachten tot ergens tijdens een aprilse gril. Neem mij desnoods aan om al de andere sollicitanten op tijd af te wijzen.

Klaar voor mijn romcom

Maar dus, het is ontzettend tof als een sollicitatie vrijwel meteen wordt beantwoord. ‘Vrijwel meteen’ is na pakweg een dikke week. Ik ben niet zo gek om binnen te 10 minuten antwoord te verwachten.

Als er dan nog eens meteen een afspraak gemaakt kan worden, nóg beter! Als dat gesprek dan nog eens tof is, en de opdracht die je krijgt wel gelukt, dan begin ik al meteen te dromen. Over waar ik een appartement kan zoeken, hoe ik me naar mijn toekomstige werkplek zal verplaatsen en wat ik zal kopen om mezelf te belonen. Ah ja, dat moet wel.

Ik blijf een meisje, dat stiekem droomt van perfecte sprookjes. Eerder vergeleek ik deze hele zoektocht al met daten. Laat dit mijn slechte romcom zijn. Laat de werkgever met een Hugh Grant-accent een verlossend bericht inspreken, terwijl ik mijn beste imitatie van Julia Roberts of Renée Zellweger bovenhaal. Want soms, dan klikt het gewoon.