De blog van Ines: "Het internet is een verzameling van vacatures die al lang niet meer bestaan"

Ines Peeters
  • Leeftijd: 23 jaar
  • Diploma: Master in de Communicatiewetenschappen, VUB
  • Werkzoekende sinds zomer 2012
  • Wil:
    • Tv en reclame maken
    • Communiceren over mode, cultuur, muziek en lifestyle
    • Evenementen organiseren
    • Professioneel reizen en koekjes eten
  • Twitter: @InesP__
  • Website: I need a job job, a job is what I need

Ines studeerde af in juli 2012. Sindsdien is ze op zoek naar een job, maar die zoektocht wil niet echt vlotten. Voor Vacature houdt ze een dagboek bij met haar ervaringen.

Zeven maanden later

Dus, ik ben afgestudeerd in de zomer van 2012. Eigenlijk officieel in september, dus in principe is dat bijna herfst te noemen. Dat is nu toch al enkele maanden geleden. Zeven om precies te zijn, gerekend van de dag dat er een puntenblad in mijn inbox zat. (’t Was goed trouwens, klein gat in de ozonlaag gesprongen bij het openen van die bijlage.)

Waarom dat al zo lang is en waarom dat ik nog altijd niet aan die ‘droomjob’ van vorige week zit, dat heeft verschillende redenen. Ik mag ze misschien niet als excuses gebruiken, maar ze spelen wel degelijk mee als het gaat over waarom dat zo ontiegelijk lang kan duren. Geloof me vrij, ik had het graag anders gezien.

Die ervaring die ik niet heb om te beginnen bij vele bedrijven, daar heb ik het ondertussen genoeg over gehad. Maar goed, dat blijft een stuikelblok. En op zeven maanden tijd kan je geen vijf jaar ervaring toveren. Enfin, ik toch niet, mail mij gerust als dat wel kan, dan kom ik even langs voor tips.

Wachten

Maar dat wachten, waar ik het vorige week al over had, dat is zo’n kwelling die je als werkzoekende wel eens tegenkomt. Met ‘wel eens’ bedoel ik ‘vrijwel elke keer’.

Doorgaans begint dat met de deadline van de openstaande vacature in kwestie. Dan mag ik nog als een enthousiast veulen mijn motivatiebrief hebben opgesteld op dag één, als die deadline een maand later is, moet ik braaf wachten op antwoord.

Uiteraard is het logisch dat iemand met werk niet een hele dag lang zit te wachten op mijn e-mails, maar zo vliegt de tijd wel snel voorbij. Voor je het weet is de deadline daar, en stuur je herinneringen. Het is namelijk niet altijd zo simpel om antwoord te krijgen. Vaak: geen. Voor de werkgevers die snel antwoorden: jullie karmapunten zijn aangevuld. Nu ja, als het een positief antwoord was, anders: ‘Foei!’.

En dan zijn we nog maar aan de stap ‘Zorgen dat je sollicitatie bij de juiste persoon terechtgekomt’. Stap ‘Kies mij, kies mij, kies mij!’, ‘Een afspraak maken’ en ‘De volgende ronde’ duren al gauw even lang.

Spookvacatures

Gelukkig gaat het dan nog om vacatures die bestaan. Daar kan je of een ja of een neen op krijgen. Geen probleem om daar even op te wachten. Zijn er dan andere? Ja.

Het internet is een verzameling van vacatures die al lang niet meer bestaan. Ik ben er bijna zeker van dat er naast postzegelverzamelaars mensen bestaan die op zoek gaan naar rondslingerende vacatures op het net.

Deze zijn al ingevuld of simpelweg afgeschaft. Maar offline halen? Nee. Dat is te gek voor woorden. Ah nee, het is toch véél minder tijdsverspilling om bij al die kandidaten te moeten antwoorden ‘Oei, staat dat nog online? Nee, die functie is er niet meer.’? Dan heb ik het over de vacaturebanken van VDAB, interimkantoren, websites van bedrijven.

Daarom zie ik een gat in de markt. Ik verzin mijn eigen job. Iemand moet het doen, die dingen offline halen. Start de persen, ik heb businesskaartjes nodig.

(En oh ja, ik ben geen schijnwerkloze. Dat blijkt ook te bestaan.)