Foutmelding

  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.
  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.

Dagboek van een starter #04: Wachten op Boulot

Naam: Sara Vertongen

Leeftijd: 23 jaar

Diploma: Master communicatiewetenschappen

Missie: Op zoek naar een job in de communicatie

Twitter: twitter.com/saravertongen

Sara Vertongen is 23 jaar en pas afgestudeerd. Haar missie: werk zoeken. Volg samen met ons haar zoektocht naar een job. Benieuwd of ze vindt wat ze zoekt...

Soms lijkt het echt alsof je zit te wachten op iets wat nooit zal komen. Alsof je op een luchthaven, terwijl je in de gate op je vliegtuig wacht, een beetje in een boek zit te bladeren. Bladeren, want je kan pas echt in je boek beginnen lezen en ervan genieten als je op het vliegtuig zit. Ondertussen wacht je in spanning tot het vliegtuig je naar je bestemming brengt. Exact wat ik voelde in de periode van zaterdagmiddag tot dinsdagavond, omstreeks 18u33.

Waarom juist die tijdstippen? Die bewuste zaterdagvoormiddag had ik net computergewijs een selectieproef afgelegd. De test zou bepalen of ik één van de kandidaten was die verder mocht meedingen naar de positie van communicatiemedewerker in het cultureel centrum bij mij thuis om de hoek. Je leest het goed: een communicatiejob, op amper 500 meter van waar ik woon, in het cultureel centrum waar ik quasi opgegroeid ben. Een overwinning op zich dus, want ik hoorde bij de laatste twintig van de 85 sollicitanten.

‘Ervaring is welkom, maar niet vereist’, stond er in de jobadvertentie. Ik gokte dat er toch een paar kandidaten waren die al een paar jaar achter de rug hebben in een soortgelijke job. Zo zagen ze er tenminste uit. De selectieproef, dan. Een tekstje schrijven voor in de seizoensbrochure: geen probleem. Een aantal communicatiemogelijkheden uitwerken voor jongeren, lukte ook nog wel. Maar een gedetailleerd plan uitwerken om een voorstelling te promoten, inclusief de budgettaire middelen, was net een stap te ver. Dat is het nadeel aan een universitaire opleiding. Aan de mijne, in ieder geval. Want zo’n praktische dingen heb ik nooit geleerd.

Vanaf zaterdag 11u43 begon ik desalniettemin te hopen. Ik wachtte, maakte honderden cupcakes, kuiste en kocht kleren die ik eigenlijk niet nodig had. Ik wachtte. Tot ik op dinsdagavond mijn mail opende. Mijn hart maakte een sprongetje, want er zat een mail bij waar ik naar uitgekeken had. Helaas niet met de boodschap die ik verwachtte. Ik werd bijzonder bedankt voor de interesse die ik toonde in de werking van het cultureel centrum. Er werd mij ook veel gedrevenheid en persoonlijke voldoening gewenst in mijn huidige of toekomstige job. Nu ja. De toekomstige job dan maar?

Deze keer ben ik met andere woorden niet op mijn vliegtuig geraakt. Maar ik blijf bladeren in mijn boek, en wacht. Op Boulot.

Lees alle afleveringen uit haar dagboek.