Een outplacementcursiste getuigt: “Eigenlijk was het tijdverspilling”

In juni vorig jaar werd Katrien (47) na elf jaar dienst in een farmaceutisch bedrijf ontslagen in het kader van een herstructurering. “Bij het outplacementbureau was er een groep voor kaderleden en een groep voor de bedienden”, vertelt ze. “De kaderleden kregen een geïndividualiseerd programma aangeboden, wij kwamen in een standaardprogramma terecht. Zes maanden lang werd ik één dag in de week verwacht op het outplacementkantoor. Er was één individueel gesprek van anderhalf uur voorzien; de rest van onze begeleiding bestond uit groepsgesprekken, sollicitatietechnieken en werken met Linkedin. Toen de outplacementconsulent zich tijdens de ontslagbesprekingen was komen voorstellen, beweerde hij dat zijn kantoor iedereen aan een fijne nieuwe job kon helpen in een van de bedrijven uit hun uitgebreide netwerk. In de praktijk viel dat lelijk tegen. Ik vermoed dat mijn ex-werkgever een groter budget voor outplacement voor de kaderleden voorzien had dan voor de bedienden. Wie meer verdiend had, kreeg een betere begeleiding, daar kwam het op neer. Als ik mijn outplacementconsulent over mijn sollicitatie-ervaringen vertelde, ging hij daar niet op in. Dat betekende alleen maar oponthoud en dat was niet de bedoeling: zijn vooraf ingestudeerde lesje moest netjes afgehandeld worden. Eigenlijk was het tijdverspilling. Ik heb niets bijgeleerd en heb uiteindelijk helemaal op eigen kracht een nieuwe baan gevonden.”

Katrien is een schuilnaam. Omdat ze pas een nieuwe job heeft, wil ze anoniem blijven.

<< Terug naar het artikel 'Outplacement: rinkelende kassa, rammelende kwaliteit?'