Foutmelding

  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.
  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.

Johan (56): “Ik voel me nog helemaal niet uitgeblust”

Johan Vandeputte (56) is een strijdlustige man met ‘goesting’ en grinta. Werken wil hij. “Nog iets op poten zetten.” Als hij de kans krijgt, tenminste. “Thuiszitten is niets voor mij. Ik ben net gestart met een opleiding tot vastgoedmakelaar. Wie weet, doe ik binnen een jaar iets helemaal anders. Ik voel me nog helemaal niet uitgeblust.”

Wat voorafging

Johan behoort tot het uitstervende ras van loyale werkmieren die zich hun hele carrière lang hebben ingespannen voor één werkgever. In 1979 studeerde hij af als handelsingenieur aan de KU Leuven. Kort daarna ging hij aan de slag bij General Motors Belgium in Antwerpen, waar hij als analist op de financiële afdeling belandde en snel veel ervaring opdeed binnen verschillende deeldomeinen, zoals kostprijsboekhouding en budgetbeheer. “Toen werkte er nog 200 man op de financiële afdeling, op het laatst nog slechts 18.”

Als naarstige werknemer, met werkdagen van 7 tot 18 uur, maakte hij stap voor stap carrière als supervisor en manager. Twee managers rapporteerden aan hem, hij rapporteerde rechtstreeks aan de financieel directeur. Johan: “Sommige jongeren stellen hun eigen carrière boven het belang van het bedrijf waar ze werken. Bij mij is het altijd omgekeerd geweest, alsof ik mijn eigen bedrijf leidde.”

In 2007 spartelde GM door een grote herstructurering, waardoor de productie drastisch daalde. “Toen al boden ze me de kans om vanaf 52 jaar op brugpensioen te gaan”, vertelt Johan. “Maar ik voelde me nog te jong en ik werkte heel graag bij GM, ondanks de stresserende situatie.” De volgende drie jaar ging het van kwaad naar erger. Eind 2010 viel de productie stil, in Antwerpen. De werknemers werden collectief ontslagen. Johan: “Ik ben met mijn team ter plekke gebleven, tot de laatste snik. Mijn allerlaatste wapenfeit was de kassa leegmaken en overbrengen naar de bank.”

Eind juni 2011 kregen de GM-werknemers jonger dan 50 een ontslagpremie, terwijl de 50-plussers konden kiezen tussen een premie van ongeveer één maand opzegvergoeding per jaar dienst en brugpensioen. Johan koos toen voor brugpensioen, omdat dat voordeliger was voor zijn wettelijk pensioen.

Onervaren rekruteerders

Toch blijft Johan beschikbaar voor de arbeidsmarkt. De hooggeschoolde 50-plusser voelt zich fysiek verre van versleten en is zelfs bijzonder gemotiveerd om opnieuw aan de slag te gaan. “Het eerste half jaar na mijn brugpensioen volgde ik verplichte outplacementsessies. Vanaf september 2011 ben ik opnieuw beginnen te solliciteren, voornamelijk via selectie- en rekruteringsbureaus. “Grote bedrijven rekruteren nu eenmaal meestal via die weg. Ik legde interviews af, zodat men een dossier kon opstellen.”

Eén ding viel Johan meteen op: de (piep)jonge leeftijd van de rekruteerders. “Sommigen konden mijn capaciteiten daardoor onvoldoende goed inschatten. Door hun gebrek aan ervaring, of kennis, hebben ze veel minder zicht op wat oudere sollicitanten echt in hun mars hebben. Bij één wervingsbureau had ik geluk: er zat iemand die onderlegd was in boekhouding. Ik voelde me toen beter in mijn vel, omdat ik mijn verhaal kwijt kon.”

Via die eerste schifting door rekruterings- en selectiebureaus vallen er volgens Johan veel 50-plussers uit de boot. Hij zou liever rechtstreeks met de bedrijven onderhandelen, of op zijn minst mensen met ervaring zien zitten in de wervingsbureaus. “Dan kan ik beter aantonen wat ik allemaal al gedaan heb en wat ik nog in petto heb. Veel 50-plussers delen dat gevoel.”

Niet herbeginnen vanaf nul

Hooggeschoolde 50-plussers zijn te duur, hoort Johan vaak van (potentiële) werkgevers, ondanks de tewerkstellingspremies die ze krijgen als ze 50-plussers aanwerven. Johan: “Ik ben bereid om financieel in te leveren, maar ik wil niet de helft minder verdienen dan bij GM. Ik kan toch niet helemaal onderaan de ladder herbeginnen? Ik solliciteer tenslotte voor een job met verantwoordelijkheid.”

Soms wordt Johan met een kluitje in het riet gestuurd. “Ik solliciteerde eens voor een functie als hoofdboekhouder, een job waarvoor jarenlange ervaring onontbeerlijk is. Opeens hoorde ik niets meer. Nadien bleek dat het bedrijf gekozen had voor een junior profiel. Tja, dat is ook een manier om van je af te raken.” 

Een andere vraag die Johan met de regelmaat van de klok voor de kiezen krijgt is deze: hoelang ga je nog bij ons blijven? “Dan antwoord ik: jonge managers veranderen tegenwoordig om de drie jaar van job. Ik kan nog negen jaar werken.”

Tip voor Johan: pak uit met je unieke kennis

Op de arbeidsmarkt zijn er wel degelijk kansen voor 50-plussers, benadrukt Marc Timmerman, directeur van Axiom Consulting in de Benelux: “We kunnen de kennis van oudere werknemers niet zomaar weggooien. Ik merk dat almaar meer bedrijven dat beginnen te beseffen. Ze hebben, bijvoorbeeld, vaak niet de nodige kennis in huis om een massa informatie te verwerken. Zeker wie over een sterke specialisatie beschikt, biedt meteen een duidelijke meerwaarde.”

Timmerman ziet veel 50-plussers uiteindelijk kiezen voor een statuut als zelfstandige, hoewel hij gelooft dat ze ook een vaste plaats kunnen vinden in organisaties. Als 50-plusser moet je een marketingplan opstellen voor jezelf, geeft Timmerman nog mee. Wat ken ik, wat kan ik en wat wil ik doen? Ben ik bereid om tegen een lagere vergoeding dan vroeger te werken? Hoe benut ik de bagage van een lange carrière om opnieuw aan de slag te kunnen?

Tekst Sam De Kegel & Erik Verreet
Fotografie Isabel Pousset