Foutmelding

  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.
  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.

5 royale ‘gouden handdrukken’ in 2011

Ze verlaten het bestuur van een bedrijf na een vaak matige prestatie, maar krijgen toch een vette ontslagvergoeding … Een terugblik op enkele spraakmakende ‘gouden handdrukken’ of ‘gouden parachutes’ van belangrijke CEO’s dit jaar.

Laat ons niet de demagogische toer opgaan door de vraag te stellen wat de werknemers van ArcelorMittal die binnenkort hun baan zullen verliezen van deze praktijken denken. Maar toch is het goed dat bedrijven en hun CEO’s zich bewust zijn van het feit dat deze vergoedingen op een totaal onbegrip stuiten bij de meeste gewone werknemers.

“Als je deze topmanagers niet goed betaalt, dan gaan ze ervandoor om elders jobs en rijkdom te creëren”, zo luidt een argumentatie die je vaak hoort. Hoewel dat klopt, is het niet verboden om vragen te stellen als een CEO enkel povere resultaten kan voorleggen of als de periode dat hij aan het hoofd van een bedrijf stond zodanig kort was, dat hij niets wezenlijks heeft kunnen realiseren.

Ziehier enkele beruchte gouden handdrukken uit 2011:

1. Fernandor Rodes, CEO van Havas: 12 miljoen euro op vijf jaar

Het stond te lezen in het semestriële financieel raport van de groep. De man die zich van 2006 tot 2011 CEO mocht noemen van reclamebedrijf Havas krijgt over vijf jaar gespreid 12 miljoen euro en nog een variabel deel van ettelijke miljoenen. Rodes zal, volgens een berekening van de krant Les Echos, na zijn vertrek dus meer krijgen dan hij verdiende toen hij nog effectief in dienst was. Deze gouden handdruk bevat ook een non-concurrentieclausule ter waarde van 2 miljoen euro.

2. Leo Apotheker, CEO van Hewlett-Packard: 13,2 miljoen dollar (9,4 miljoen euro)

Een vergoeding die op een apothekersweegschaaltje werd afgewogen? Niet echt als je ziet wat de voormalige nummer 1 van de Amerikaanse hardwarefabrikant HP op zak mocht steken. De Duitser stond in totaal elf maanden aan het hoofd van het bedrijf. Zijn palmares? Het HP-aandeel verloor 46%. Zijn vergoeding? 7,2 miljoen dollar vertrekpremie, 2,4 miljoen dollar aan prestatiebonussen en voor 3,5 miljoen dollar aandelen van het bedrijf. Ter verdediging: de computermarkt doet het niet goed en velen voorspellen het einde van de traditionele pc.

De vervangster van Apotheker, Meg Whitman, ontvangt slechts een symbolisch jaarlijks salaris van 1 dollar. De rest hangt af van de prestaties van het bedrijf.

3. Dirk Meyer, CEO van AMD: 12 miljoen dollar (8,6 miljoen euro)

De grote baas van deze Amerikaanse fabrikant van halfgeleiders en concurrent van Intel heeft zijn functie in het begin van 2011 verlaten. Hij mocht een royale cheque op zak steken die het hem mogelijk maakt zijn leven op een comfortabele manier verder te zetten. In totaal is Derrick ‘Dirk’ Meyer twee jaar CEO van AMD (Advanced Micro Devices) geweest. Zijn vertrek is voornamelijk te wijten aan de slechte resultaten van het bedrijf in de laatste jaren.

4. Anne Lauvergeon, CEO van Areva: 1,8 miljoen euro

De wereldwijde nucleaire nummer 1 heeft vorige zomer afscheid genomen van de manager die de groep al meer dan tien jaar leidde. Het is voor niemand een geheim dat president Nicolas Sarkozy haar weg wou uit de Franse groep, maar tot dan toe wist ze telkens haar hachje te redden. Nochtans zijn de resultaten die ze kan voorleggen verre van perfect: vele projecten draaiden op een mislukking uit en de financiële put van Areva is erg diep.

Dat alles verhindert Anne Lauvergeon niet om er vandoor te  gaan met een vertrekpremie van 1,8 miljoen euro. Laat ons daar toch aan toevoegen dat ze een voorstel van het Franse staatshoofd, dat nog hoger lag, geweigerd heeft. Het kwam erop neer dat Sarkozy haar twee jaarsalarissen voorstelde. Ze heeft zicht tevreden gesteld met één.

5. Dominique Strauss-Kahn: levenslang jaarlijks pensioen van 318.000 dollar (227.224 euro)

Nadat hij in mei jongstleden met veel kabaal het IMF verliet, heeft DSK, zoals voorzien in zijn contract, een ontslagvergoeding van om en bij de 350.000 dollar ontvangen. In dat contract stond ook een clausule die de Franse politicus toelaat om voor de rest van zijn leven een pensioen te ontvangen. Niets staat de uitbetaling van deze extra vergoeding in de weg. Verschillende bronnen vermelden dat deze jaarlijks 318.000 dollar zou bedragen.