"Meer dan 63.000 ingevulde enquêtes: dat is een enorme steekproef die vele onderzoekers groen van jaloezie doet uitslaan.”

Wat leeft er op de arbeidsmarkt? Elke week schrijft een van onze journalisten zijn bedenkingen neer over het wel en wee op de werkvloer. Deze keer vertelt Marian Kin hoe zij de aftrap van de Grote Salarisenquête 2010 heeft ervaren.

Woensdagochtend gaven we met een grote salarisshow in het Radio 1-programma Peeters en Pichal de aftrap voor de publicatie van de resultaten van de Grote Salarisenquête 2010. Mensen konden bellen om hun loon te laten evalueren aan de hand van het nieuwe Salariskompas. De telefoons in het telefoonpanel bij de VRT stonden meteen roodgloeiend. Honderden reacties liepen binnen via mail en sms.

Het is des mensen om zich te vergelijken. Of dat nu met de buurman is, of met je collega’s. En dus brengt een eenvoudige boodschap als ‘de Belg verdient gemiddeld 3.004 euro bruto per maand’ een enorme stroom aan reacties teweeg.
Sommigen kennen niemand in hun vriendenkring die zoveel verdient. Anderen vinden dat gemiddelde loon maar aan de lage kant en stellen de kwaliteit van de enquête in vraag. Hoger? Lager? Ik moet degenen die de resultaten niet geloven, teleurstellen. De Salarisenquête behoort tot het betere werk op vlak van onderzoek. De methodologie is zwaar wetenschappelijk onderbouwd. Vacature werkt voor dit onderzoek al voor de zevende keer samen met een team van salarisspecialisten van de K.U.Leuven. Meer dan 63.000 volledig ingevulde enquêtes: dat is een enorme steekproef die vele onderzoekers groen van jaloezie doet uitslaan. En natuurlijk vullen de ceo’s van AB Inbev en Dexia deze enquête niet in. Voor de lonen van dergelijke profielen bestaan er betere bronnen. Ook zelfstandigen komen niet aan bod wegens niet vergelijkbaar. Maar voor gewone bedienden en ambtenaren geeft ons onderzoek een zeer accuraat beeld.

Wat mij de afgelopen week eigenlijk het meeste is bijgebleven, zijn de commentaren van de gewone mensen. Met een gewone job en een bescheiden inkomen. Vaak harde werkers, soms in moeilijke omstandigheden, met weekendwerk, nachtwerk, overuren. De sereniteit waarmee zij reageerden op de cijfers vond ik ontroerend. En wellicht hebben ze gelijk. Een van de reacties die ik tegenkwam vat alles perfect samen: “Neem een standaard huis en zet dat in een straat waar alle huizen kleiner zijn, wat betekent dat jij het grootste huis hebt. Je zal jezelf beter voelen. Neem hetzelfde huis en zet dat in een straat waar alle huizen groter zijn. Je zal je slechter voelen. Toch spreken we over hetzelfde huis.”