Foutmelding

  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.
  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.

Stan Van Samang: "Als BV kreeg ik rare blikken in het stempellokaal"

Alvorens Stan Van Samang zich waagde aan een acteurscarrière werkte hij als arbeider bij Danone. Hoe werd hij daarna een bekende zanger en acteur? En hoe regelt hij zijn zaakjes?

Man van 1.000 stielen

“Op dit ogenblik heb ik een bvba, maar ik heb al heel wat andere werkstatuten achter de rug. Als acteur voor ‘Wittekerke’ was ik in loondienst, met een gewoon bediendecontact. Daarvoor heb ik jarenlang als arbeider gewerkt. Aan de band van de Danone-fabriek, bijvoorbeeld. Ik heb tenten gebouwd en grondboringen gedaan, om monsters van de bodem te nemen. Ik reed rond voor DHL en klopte lange nachten in de horeca. Dat was allemaal in de periode na mijn studies Herman Teirlinck. Ik wilde graag als muzikant aan de slag, maar daarvoor staan er geen zoekertjes in de Vacature (lacht). Er moest dus brood op de plank komen.”

Wittekerke

“Tot op een dag het verlossende telefoontje kwam van D&D Productions dat ik kon beginnen als acteur in ‘Wittekerke’. Dat is zes jaar lang mijn vaste job geweest. Eerst met dagcontracten, omdat het een gastrol was. Ik kon dan ‘bijdoppen’, want verdiende er geen maandloon mee. Maar ondertussen kwam ik wel al met mijn hoofd op tv. Ik verzeker je dat je dan rare blikken krijgt wanneer je in het stempellokaal in de rij staat. Nog wat later werd mijn personage een hoofdrol en kon ik eindelijk genieten van een echt maandloon. Heerlijk! Toch heb ik na zes jaar aan de makers laten weten dat ik het niet erg zou vinden mocht er een einde komen aan mijn personage. Ik wilde niet voor eeuwig Kevin blijven. Achteraf gezien was het een goede keuze, want ik verliet een zinkend schip: de serie hield niet veel later op te bestaan.”

'De acteur die later ook ging zingen'

“Acteren is een fantastische job, die heel wat voldoening geeft. Maar pak me mijn muziek af en ik sterf. Muziek is veel persoonlijker, je geeft gewoon een stuk van jezelf mee in wat je zingt. Voor heel wat mensen ben ik de acteur die later ook ging zingen, maar eigenlijk is het andersom. Ik heb mezelf altijd een zanger gevoeld. In 1999 stond ik al op het podium van Marktrock, toen er van Kevin in ‘Wittekerke’ nog lang geen sprake was. Maar als zanger brak ik bij het grote publiek pas door in ‘Steracteur Sterartiest’ in 2006. Sindsdien spreekt men mij weer aan met mijn eigen naam in plaats van met ‘Joe Kevin, waar is de Max?!’. Vanaf mijn overwining in ‘Steracteur’ werd ik zelfstandige. Dat is niet altijd evident, want als zanger en acteur leef ik van onregelmatige opdrachten. Maar het geeft me ook de vrijheid om beide jobs te combineren.”

Liever op reis dan pensioensparen

“Gelukkig heb ik een boekhouder die mijn facturen en betalingen in het oog houdt: ik ben zelf een ramp op dat vlak. Met pensioensparen ben ik nog niet bezig, ik heb er simpelweg geen verstand van. Een goede spaarder ben ik sowieso niet. Ik weet dat het niet slim is, maar ik ben nog maar net dertig! Onlangs stond er iemand aan de deur van een uitvaartmaatschappij: excuseer, maar ik ben nog lang niet met mijn begrafenis bezig. Mijn spaargeld besteed ik liever aan de reis die ik dit jaar zal maken dan aan het pensioen voor wanneer ik zeventig ben.”

Tekst: Ann Lemaître