Zakenreizen eisen hun tol: “Ik wist niet meer in welke tijdzone mijn lijf zat”

Geweldig, die internationale ervaringen van werkreizen. En de hotelkamers, en de vliegvelden. Hoe is het leven als zakenreiziger nu echt?

Elke maand stapt Lisa Kroes (27) voor haar werk in het vliegtuig naar afwisselend Chicago of Toronto. Ze is IT-consultant in Business Intelligence bij Deloitte en werkt met twee collega’s negen maanden aan een opdracht. Maandelijks heeft ze één Amerikaanse of Canadese werkweek.

 “Geweldig”, noemt ze haar baan. “Ik ben nog jong en niet gebonden. Ik voel zo veel vrijheid om dingen te ontdekken. Zo’n nieuwe stad, mensen van allerlei achtergronden, het werken in verschillende tijdzones. In Nederland heb ik videoconferences met collega’s uit India en Canada tegelijk. Het is echt grensverleggend. Iedereen die ik spreek, zou dit wel willen.”

Veel jonge carrièremakers dromen van zo’n spannende, internationale baan. Maar hoe is zo’n leven van hotel naar hotel, slapen in vliegtuigen en vluchtige vriendschappen? Is reizen voor je werk echt zo interessant, of wordt het schromelijk overschat?

Werken en businessclass

Consultant Marieke van Beekeren (42) reist al zeven jaar voor haar baan – bij welk adviesbureau wil ze om werkgerelateerde redenen niet zeggen. Zij weet wat zo’n zakenreisleven met je doet.

“Het heeft iets, die prikkel, die wisselende omgevingen. Ik herken bij collega’s dezelfde drive om zo te leven. De beste hotels en restaurants, businessclass vliegen. Soms moet je na tien uur in de lucht meteen door om een presentatie te geven. En in het weekend ga je intens op zoek naar lokale hotspots. Je hebt overal vrienden wonen en alle steden van de wereld gezien. Maar eerlijk gezegd, zo veel zie je niet. Je zit vooral op het lokale kantoor, vliegveld en hotel, keihard te werken.”

Sport, eten, slapen

In 2011 gingen Nederlanders ruim 5 miljoen keer op zakenreis naar het buitenland, becijferde het tweejaarlijkse ContinuZakenreisOnderzoek (CZO) van NBTC-NIPO Research. Multinationals zoals Unilever proberen het reizen wel te beperken, met bijvoorbeeld videoconferencing. Ze willen zo kosten, tijd, het milieu én hun mensen zelf sparen.
Want reizen voor het werk eist zijn tol. De werkdruk is hoog door volle programma’s. Ontspanning, sport, gezond eten en vooral slapen schieten er nog wel eens bij in.

Zo vertelt Van Beekeren over haar recente wereldzakenreis van drie maanden door Azië, Zuid- en Noord- Amerika. Vijf dagen werk per locatie, en op naar de volgende stad. “Ik was kapot. ’s Nachts liep ik de verkeerde kant op naar het toilet omdat de vorige hotelkamer nog in mijn systeem zat. Ik wist niet meer in welke tijdzone mijn lijf verkeerde.”

Burn-out

Psycholoog Carien Karsten ziet in haar praktijk de uitwassen ervan. “Als mensen slecht gaan slapen en niet genoeg tijd nemen om te herstellen, raken de stresshormonen uit balans. Ze worden angstig of krijgen zelfs een burn-out.”

Ook de vertrouwde thuisbasis verwatert. Van Beekeren merkte gaandeweg: “Ik bouwde niets op in Nederland, mijn huis leek een hotelkamer. En ik had te veel gemist. Promotieborrels van vriendinnen, een huwelijk, een begrafenis. Als je er vaak genoeg niet bent, ga je vervreemden.”

Zij heeft al een tijd een vaste relatie en zou misschien wel haar baan opgeven als het uitging om die reden. “Die prikkels van zo’n baan kunnen verslavend zijn. Maar uiteindelijk ben je heel blij als thuis iemand op je wacht.

 

Rust genoeg uit

Carien Karsten geeft tips om zakenreizen te overleven:

  • Blijf sporten, veel water drinken en gezond eten.
  • Zorg dat je goed slaapt, ook in het vliegtuig. Een cursus mindfulness helpt, en anders pilletjes melatonine (op recept van de huisarts)
  • Neem tijd voor herstel (al gauw 10 dagen) vóór de volgende reis.

 

 

Zakenreistype

Ben jij het zakenreistype? Je:

  • kunt overal goed slapen
  • houdt van afwisseling
  • bent extravert, ontmoet graag mensen
  • mist partner, gezin of vrienden niet te veel
  • voelt je veilig, ook ergens anders
  • voelt na terugkomst redelijk snel weer energie

De naam van Marieke van Beekeren is gefingeerd.

Tekst: Maaike Bos

Dit artikel verscheen eerder in Intermediair Weekblad