Wijze lessen van top-CEO's

Succes komt met vallen en opstaan. Dat weten deze CEO’s als geen ander, ook al zijn ze alle vier genomineerd voor de jaarlijkse Vlerick Awards, het evenement waarbij de Belgische ceo bekroond wordt die zijn bedrijf op een duurzame manier internationaal op de kaart gezet heeft. 

Chris Van Doorslaer (Cartamundi), Ivo Marechal (H. Essers Groep), Hedwig De Meyer (Stageco) en Wilfried Vancraen (Materialise) over de grootste fout die zij maakten in hun carrière, en de lessen die zij daaruit getrokken hebben. 

Chris Van Doorslaer (50), CEOCartamundi

“Soms moet je sneller knopen doorhakken”

Chris Van DoorslaerNatuurlijk heeft hij fouten gemaakt, dat lijdt geen twijfel. Toch moet Chris Van Doorslaer (50), CEO van speelkaartenproducent Cartamundi, even nadenken over een grote fout die hij begaan heeft. “Moeilijke vraag. Maar één van de grootste maakte ik toen ik 15 jaar geleden begon als algemeen directeur van Cartamundi. Het ging om een beslissing die al eerder genomen was, maar ik heb ze verder uitgevoerd. Cartamundi besliste om een fabriek te bouwen in het stadje Kingsport in Tennessee, in de middle of nowhere. We investeerden daar om tegemoet te komen aan een grote Amerikaanse klant, die vond dat het te duur was om de kaarten vanuit Europa te laten overkomen."

"In Kingsport kregen we aantrekkelijke fiscale voordelen, maar helaas: er waren geen hotels of restaurants en onze klanten kwamen niet graag naar daar. Om dezelfde reden was het  moeilijk om managers te vinden. Het draaide niet goed, maar we wilden het niet zomaar laten schieten: we hadden een serieuze investering gedaan. We deden er alles aan om het recht te trekken, maar na tien jaar hebben we de fabriek toch moeten sluiten. Ik ben er nog altijd van overtuigd dat je niet te snel mag opgeven, maar soms moet je toch de knoop sneller durven doorhakken. We hebben een fabriek van een concurrent in Dallas overgenomen, waar het wel draaide. Nog een andere les die ik er uit trok: onderschat nooit culturele verschillen. België en de VS zijn twee verschillende landen. Daarom: een fabriek van nul af aan opbouwen is niet altijd een goed idee.”

Chat met Chris Van Doorslaer, CEO Cartamundi op woensdag 16 mei van 11 tot 12 uur.
Over: “Hoe groei je als bedrijf in een traditionele markt?”

Ga naar de chat

Ivo Marechal (48), CEO H. Essers Groep

“Was ik maar naar het buitenland getrokken”

Ivo MarechalIvo Marechal, CEO van transportbedrijf Essers Groep, steekt meteen van wal: “Ik heb er spijt van dat ik nooit naar het buitenland gegaan ben. Mocht ik opnieuw aan het begin van mijn carrière staan, dan zou ik zeker een paar jaar buitenlandervaring opdoen. Waarom? Omdat je over de geestelijke flexibiliteit moet beschikken om in andere culturen en achtergronden te werken en omdat je dan kan zien hoe je zelf reageert in zo’n omgeving. Dat zijn onbetaalbare ervaringen. De gelegenheid heeft zich nooit voor gedaan. Al was ik er ook niet bewust mee bezig, waardoor ik misschien minder oog had voor de kansen die zich voordeden. Maar voor de carrière-ontwikkeling van een jongere zou ik het – zeker vandaag – een must noemen. Het is een onbetaalbare ervaring voor hen, merk ik bij de jongeren die wij naar het buitenland sturen. Want net omdat ik het zelf nooit gedaan heb, probeer ik zo veel mogelijk jongeren bij ons aan te zetten om over de grenzen te kijken. Dat is ook de taak van de bedrijfswereld, vind ik. We hebben enkele jongeren naar Boekarest gestuurd om daar iets op poten te zetten: dat is een ervaring die ze in België nooit kunnen krijgen. We hebben ook iemand van 27 jaar naar Kopenhagen gestuurd om daar als ‘plant manager’ te gaan werken. Het zou wellicht een stuk makkelijker geweest zijn als we iemand van de concurrentie hadden weggekaapt in Denemarken."

"Dat is meteen ook de reden waarom weinig bedrijven dat doen, denk ik: het is makkelijker om iemand bij een concurrent weg te halen, hoe duur dat ook is. In de eerste maanden is het moeilijker om met een jongere te werken: je moet hem goed omkaderen en coachen, erin investeren. Maar daarna krijg je dat terug. Jongeren staan daar meer voor open dan sommigen zeggen. Als je dat goed kadert en er ook hun eigen carrièrewensen aan vastknoopt, dan vind je behoorlijk wat jonge mensen die hiervoor open staan. En ook voor ons is het een voordeel. Geen betere manier om de bedrijfscultuur in het buitenland over te brengen dan met iemand die uit het moederbedrijf komt.”

Chat met Ivo Marechal, CEO van Essers Group op vrijdag 18 mei, van 11 tot 12 uur.
Over: "Klaar voor de arbeidsmarkt ... en dan kiezen voor een multinational of een familiebedrijf?"

Ga naar de chat

Wilfried Vancraen (50), Materialise

“Volg de markt niet blindelings”

Wilfried VancraenDe derde industriële revolutie, zo kondigde het gezaghebbende Britse blad The Economist 3D-printing onlangs aan. Goed nieuws voor Materialise, het Leuvense bedrijf dat zich een pionier mag noemen in de technologie. Al is het pad naar succes niet altijd rozengeur en manenschijn geweest, vertelt CEO Wilfried Vancraen. “In de jaren negentig hebben we de sector gevolgd in de evolutie naar het 3D-printen van medische instrumenten. We beslisten om die reden een fabriek in Engeland over te nemen, waar gietvormen voor instrumenten gemaakt worden. We hebben daar toen lang over getwijfeld, omdat we toen al een beetje vreesden dat het voor ons niet de juiste weg was. We deden het uiteindelijk toch, omdat de hele sector die kant uitging en er ook heel wat vraag was bij klanten.  Helaas voor ons is het geen succes geworden. We zijn geleidelijk aan terug uit die sector gestapt. En achteraf bezien heeft ons dat redelijk wat geld en energie gekost.”

De hamvraag is volgens Vancraen: moet je als bedrijf de markt volgen of niet? “We hebben verschillende markten gecreëerd waar we echt geloofden in onze toegevoegde waarde. Ook al duurde het soms ook een hele tijd vooraleer het opgepikt werd. Bij de productie van die instrumenten was dat anders: we hebben de markt en de concurrentie gevolgd zonder dat we een heel duidelijk beeld hadden van wat wij nog konden toevoegen. Dat is een duidelijke les geweest. Als je niet zeker bent van je toegevoegde waarde en niet genoeg kan investeren, begin je er beter niet aan.”

Chat met Wilfried Vancraen, CEO van Materialise op maandag 21 mei van 11.30 uur tot 12.30 uur
Over: "Welke carrièremogelijkheden bied 3D-printing?"

Ga naar de chat

Hedwig De Meyer (57), oprichter van Stageco

“Onderschat verschillen in bedrijfscultuur nooit”

Hedwig De MeyerEen vijftal jaren geleden stond Hedwig De Meyer, oprichter van podiabouwer Stageco, voor spannende tijden. “We deden een overname van een Belgische concurrent, om ons marktaandeel te vergroten. Een goeie zet, alleen had ik onderschat hoeveel culturele verschillen er kunnen zijn tussen bedrijven. Elk bedrijf heeft zijn eigenheid, eigen gebruiken en niet te vergeten: eigen loonafspraken. Het was niet zo evident om die met elkaar te verenigen. Er was maar één oplossing: goed onderhandelen en het uitzweten. En er waren nog andere verschillen. Het bedrijf dat we overnamen was kleiner, de communicatielijnen waren heel kort. We pakten een project ook anders aan. Wij werken met duidelijk afgelijnde procedures, bij hen was het losser. Het is uiteindelijk wel goed gekomen natuurlijk, maar het deed me toch even nadenken over hele grote fusies. Ik kan daar alleen maar bewondering voor hebben.”

Het was de eerste overname van Stageco in België. Niet toevallig. “We doen niet veel overnames: we geloven in groeien op eigen kracht. Dat werkt ook beter, net omwille van die culturele verschillen. Je kan je eigen cultuur nu eenmaal makkelijker doordrukken als je vanaf nul begint.” Hij heeft er ook een goede les uit getrokken. “Ik zou me beter voorbereiden bij een overname. Beter kijken hoe de bedrijfscultuur en de verloningsstructuur in elkaar zit. De vraag stellen of de mensen openstaan om dingen op een andere manier aan te pakken. Ik ben daar toen te lichtzinnig overgegaan.”

Chat met Hedwig De Meyer, CEO van Stageco op dinsdag 15 mei van 11.30 uur tot 12.30 uur
Over: “Waarom is de overheid zo’n populaire werkgever?”

Ga naar de chat

Foto’s: Sofie Van Hoof en Michel Wiegandt