Foutmelding

  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.
  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.

Jambers over zijn imago: "Ik was een superster"

Hoe evalueren enkele spraakmakende Bekende Vlamingen hun eigen imago? Journalist Tim F. Van der Mensbrugghe interviewt in zijn pas verschenen boek 'Imago' 13 BV's. Wat vindt Paul Jambers bijvoorbeeld van zijn reputatie als sensatiezoeker?

Beroemdste reporter van Vlaanderen

Hij was in de jaren negentig zonder enige twijfel de beroemdste reporter van Vlaanderen. ‘Het was toen niet gebruikelijk dat een journalist zelf een vedette werd. Bij de VRT las iedere journalist het nieuws. Ankermannen en –vrouwen bestonden niet. Je móést dat doen. Ik was journalist geworden om reportages te maken, niet om het nieuws te lezen. Voor mij was er geen verband tussen het nieuws voorlezen en journalistiek. Zo was de eerste nieuwslezeres van VTM een omroepster’, herinnert hij zich.

Supervedette

‘Maar door Jambers werd ik als journalist een supervedette. Niet alle journalisten apprecieerden dat. Sommige collega’s bekeken het met een zekere argwaan. Daardoor ontstond er een nog grotere polarisatie rond mijn persoon. Mijn programma was het eerste dat de familienaam van de maker droeg: (met zware stem en weids gebaar) Jambers. Daarna had je wel Zinzen en Vranckx, maar ik was de eerste. Als het niet Jambers had geheten, was het veel minder controversieel geweest. Dat het programma zo rond mij hing, polariseerde nog meer. “Is het wel zinvol dat een reporter een vedette wordt?”, vroegen sommigen. De discussie tussen voor- en tegenstanders werd in de pers gevoerd.’

In de tegenaanval

Kon hij van die polarisatie genieten? ‘Genieten’ is een groot woord. Ik ben wel redelijk combattief ingesteld. Wanneer men een vijandbeeld van je creëert, stimuleert dat nog meer tot competitie en debat. Ik hield van de discussie. Ik vond dat spannend. Het was goed dat er voor- en tegenstanders waren. Die heftige discussie bracht het programma in de belangstelling. Ook de tegenstanders keken ernaar. Het was geen onnozel, vrijblijvend programma. Wie niet naar Expeditie Robinson wil kijken, kijkt daar niet naar. Bij Jambers was dat anders. Mijn tegenstanders wilden zien hoe ik de wereld observeerde. De discussie die daarop ontstond, was wat mij betreft zeer aangenaam’, grijnst Jambers.

Op zoek naar sensatie?

Zijn tegenstanders beschuldigden hem ervan sensationele reportages te maken. Die reputatie draagt hij nog altijd mee. Tot op vandaag associëren mensen de naam ‘Paul Jambers’ met ‘eenzijdige stemmenmakerij’ en ‘sensatiezucht’, zo leert enig gesnuister in de krantenarchieven. ‘Dat is de grootste onzin die ik al heb gehoord!’, zegt Jambers fel.

‘Ik heb ooit een reportage gemaakt over jongeren met het syndroom van Down. Mongooltjes dus. Mijn bedoeling was om die te interviewen en in hun wereld te treden. Ik vroeg of ik een theaterstuk mocht filmen dat opgevoerd werd door mongooltjes. Dat werd ons verboden. “Dat mag niet, want gij zijt hier op zoek naar sensatie”, kregen we te horen. Niets aan te doen, er waren andere jongeren die we wel konden interviewen. Het resultaat was een heel mooie, prachtige reportage. Achteraf kreeg ik een brief van de theatervereniging om te zeggen dat het toch zo jammer was dat ze niet hadden meegedaan. “Maar ja, we waren zo wantrouwig.” Daar heb ik dus geen boodschap aan!’ Terwijl hij het vertelt, klopt hij meermaals met zijn hand op het bureaublad. ‘Ik krijg nog altijd kaartjes van mensen die me bedanken voor het fijne gesprek dat ik met ze had. Mensen die nu nog zeggen dat ik op zoek ben naar stemmingmakerij zijn quantité négligable. Ik reageer er niet meer op. Onzin!’

Harde kritiek

Maar waarom was die kritiek zo hard? ‘Ik was in de jaren negentig niet zomaar een bekende Vlaming, ik was een superster. Jaren aan een stuk had ik gigantisch veel kijkers. In de beginjaren schakelde twee derde van de VRTkijkers over naar mijn programma zodra het begon, om meteen weer terug te zappen naar de VRT of in hun bed te kruipen als Jambers gedaan was.'

'Ik trok echt het publiek van de VRT naar de commerciële zender. VTM programmeerde mijn programma pal tegenover Panorama. Ik had daar niet voor gekozen, maar op dat moment had Panorama, het vlaggenschip van de VRT, plots geen kijkers meer. Dat vonden mijn vroegere collega’s niet aangenaam. Die journalisten waren mijn vrienden. Ik begrijp dat het aanleiding gaf tot discussie en dat mensen dachten: een journalist die plots uitgroeit tot superster, daar is een geurtje aan. Ik zou misschien zelf ook zo gereageerd hebben.’

Het boek Imago van Tim F. Van der Mensbrugghe is verschenen bij uitgeverij Luster.

asset/54421