Dirk Tieleman, 70 en aan de slag: 'Uitgeput zijn op je 55ste is een fabeltje"

Opmerkelijk, enkele weken geleden botste een 75-jarige buschauffeur met zijn bus. Ouder dan 70 en nog steeds aan de slag, hoe werkt dat? Wij vroegen het aan Dirk Tieleman, 70 jaar en nieuwsanker van het VT4 magazine Vlaanderen Vandaag.

Je bent nu 70 jaar en één van de vaste nieuwsankers van ‘Vlaanderen Vandaag’. Waarom blijf je doorgaan?

“Dat is eigenlijk zeer simpel, ik vind werken des mensen. Je hoort je lichaam en geest actief te houden en er voor te zorgen dat je capaciteiten niet verloren gaan. Anders kwijn je weg. Ik weet niet of er een oorzakelijk verband bestaat tussen minder actief zijn en het krijgen van Alzheimer, maar ik doe mijn best om mijn brein te blijven trainen.”

“Werken en bezig zijn behoren tot een mens. Sommigen doen dat door zich te engageren in het vrijwilligerswerk. Dat is niet besteed aan mij, en daarom kies ik er voor mijn professionele activiteiten gewoon verder te zetten. Alle vier mijn grootouders waren boeren en zij zijn eigenlijk nooit opgehouden met werken. “

“Het is een fabeltje dat mensen op hun 55ste zeggen dat ze te uitgeput zijn om nog te werken. Het ligt ook wel in onze mentaliteit hier in het Westen om er op die leeftijd al de brui aan te geven. Kijk je naar het Oosten, dan merk je dat mensen daar veel langer actief zijn.”

Merk je een generatieverschil op de werkvloer? Behandelen collega’s je op een andere manier?

“Op de redactie werken een heleboel twintigers. Eerlijk gezegd, ik merk geen verschil tussen de jonge en de oude generatie. Ze respecteren me voor mijn ervaring en ik heb het gevoel dat er naar me geluisterd wordt.”

“Trouwens, vroeger was het vanzelfsprekend om oudere mensen met het grootste respect te behandelen. In andere samenlevingen zie je dat nu nog, ik denk bijvoorbeeld aan Iran, waar ouderen een bijzondere plaats innemen in de maatschappij. In onze Westerse samenleving brokkelt dit respect steeds meer af.”

Wat is je werkritme en hoe hou je jezelf op peil?

“Ik werk halftijds voor ‘Vlaanderen Vandaag’. Dat wil zeggen dat ik om de week op de redactie zit. Iedere dag op de redactie werken, zou ik slopend vinden. De week dat ik thuis zit, ben ik ook wel in de weer. Ik schrijf aan een boek over Operatie Kelk. In feite werk ik dus nog fulltime.”

“Doorheen de jaren merk ik wel dat mijn concentratie verminderd is. Ook mijn zicht en gehoor zijn er op achteruit gegaan. Om mijn conditie op peil te houden, loop ik nog iedere dag. En iedere ochtend begin ik steevast met een portie gymnastiek.”

Wat vinden mensen in je omgeving ervan dat je nog steeds aan de slag bent?

“Geregeld krijg ik lezersbrieven waarin mensen me aanmanen ‘eens gewoon te doen, zoals alle anderen’. Verbazingwekkend genoeg zijn het vooral oudere mensen die me daarop wijzen. Eigenlijk trek ik me daar weinig van aan. Sterker nog, het is een extra stimulans om nog meer mijn zin te doen.”

“Ik heb geen zin om een uitgestippeld patroon te volgen. Men verwacht dat je studeert als je jong bent, dan een periode heel hard werkt en op je zestigste stopt. De samenleving is tijdens een bepaalde periode van je leven zeer veeleisend en schrijft je dan zomaar af. Wel, zo’n uitgetekend leven wil ik niet volgen."

"Zo’n maatschappij heeft volgens mij ook weinig kans om te overleven. Uiteindelijk zal er toch iets moeten veranderen in die denkwijze.”

Kwatongen beweren dat je blijft doorgaan omdat je schrik hebt voor het zwarte gat dat volgt. Hoe zie jij dat?

“Tja, ik kan daar weinig over zeggen. Ik ben het zwarte gat nog niet tegengekomen en weet dus ook niet wat het inhoudt. Er zijn natuurlijk periodes geweest in mijn leven dat ik minder om handen had. En ik hoef me ook geen illusies te maken, op deze leeftijd schommelt mijn marktwaarde nogal. Maar angst voor het zwarte gat is zeker niet mijn drijfveer.”

Hoe lang wil je nog doorgaan met werken?

“Ik denk daar echt niet over na. Zolang ik vaardig genoeg ben in wat ik doe, blijf ik verder gaan. Ik wil mezelf wel behoeden voor overschatting. Hopelijk merk ik zelf de signalen die aangeven dat het tijd is om te stoppen. Een tijdje geleden heb ik een officiële brief opgesteld waarin ik aan mijn dochter en beste vriend de machtiging geef om over mijn leven te beslissen in het geval ik aan dementie zou lijden. Misschien moet ik zo ook maar een brief opstellen voor mijn professionele leven.”

“Maar tot dusver ontvang ik toch andere signalen van mijn dochter. Zij heeft zelf een eigen zaak en wanneer we samen zitten om over ideeën te brainstormen, merk ik dat we nog heel inventief uit de hoek komen. Een signaal voor mij dat het nog allemaal goed zit.”