De ups en downs in de carrière van Frank Vandenbroucke

Frank Vandenbroucke zegt de politieke wereld (definitief?) vaarwel en gaat zich wijden aan wetenschappelijk werk. Hij was voor de sp.a gemeenteraadslid, partijvoorzitter, fractieleider, Vlaams volksvertegenwoordiger, senator en diverse keren Vlaams en federaal minister. Zijn carrière kende zowel hoge pieken als diepe dalen. Een overzicht.

De dieptepunten

“Verbrand dat geld”

Toen Frank Vandenbroucke begin jaren ’90 vernam dat er in een kluis van zijn partij – die hij in die periode leidde – enkele miljoenen aan zwart geld lagen opgeslagen, gaf hij de opdracht om dit te verbranden. Het geld werd uiteindelijk niet verbrand, maar toen de smeergeldaffaire aan het licht kwam zag Vandenbroucke, intussen minister van Buitenlandse Zaken, zich wel verplicht om af te treden. Er trof hem nochtans geen enkele schuld: het parket heeft hem over de ganse lijn formeel vrijgepleit.

Niet uitgenodigd voor vergadering

In 2009, toen de onderhandelingen voor de nieuwe Vlaamse regering bezig waren, lag Vandenbroucke bijzonder slecht in zijn partij, en dan vooral bij voorzitster Caroline Gennez. Tekenend hiervoor is deze anekdote: aan het einde van de onderhandelingen gaat Vandenbroucke naar de ambtswoning van de Vlaamse minister-president om er te vergaderen. De deur blijkt echter op slot. Wat Vandenbroucke niet weet is dat enkele straten verderop de onderhandelaars, zonder hem, informeel aan het vergaderen zijn in het kabinet van Kris Peeters. Vandenbroucke zit twee uur te wachten vooraleer de onderhandelaars zich eindelijk bij hem voegen.

Geen Vlaams minister

Een tijdje later benoemt Caroline Gennez Ingrid Lieten – ex-De Lijn-topvrouw en volkomen neofiet in de politiek – tot Vlaams sp.a-minister en viceminister-president. Dit ten koste van Frank Vandenbroucke, die nochtans getipt werd en in elk geval veel meer dan Lieten over de nodige ervaring beschikte. Dit is meteen de feitelijke exit van Vandenbroucke op het allerhoogste niveau.

Iets te indiscreet

Eind vorig jaar bracht Vandenbroucke op een dikke week tijd zijn partij tot tweemaal toe in diskrediet. De eerste keer zat hij op de trein luidop te telefoneren met een journalist van Het Nieuwsblad. Hij gaf gevoelige commentaar op de regeringsonderhandelingen, maar wist niet dat een paar zetels verder de woordvoerder van Bart De Wever het hele gesprek kon meevolgen en doorsms’te naar zijn baas.

Enkele dagen later was het weer prijs: ditmaal had Vandenbroucke een mail met commentaar over het voorstel van de nieuwe financieringswet per ongeluk naar de verkeerde ontvangers gestuurd, waardoor de boodschap ook in handen van de media kwam.

Beide incidenten zorgden (ongewild?) voor een verkilling in de relaties tussen sp.a en N-VA en bemoeilijkten zo het werk van koninklijk bemiddelaar Johan Vande Lanotte (tevens sp.a).

De hoogtepunten

Geslaagde comeback

In 1996 trok Vandenbroucke zich een eerste keer terug uit de politiek. Hij ging studeren in Oxford en schreef er een doctoraat over sociale rechtvaardigheid. Toen hij terug kwam in de politiek haalde de ‘comeback kid’ meteen een zeer goede score bij de Europese verkiezingen in 1999.

Ernstig werker

Frank Vandenbroucke wordt door vriend en vijand geroemd om zijn dossierkennis. Ook zijn verwezenlijkingen krijgen veel lof. Als minister van Sociale Zaken zorgde bijvoorbeeld voor de maximumfactuur in de gezondheidszorg. Als minister van Pensioenen verhoogde hij tot twee maal toe de laagste pensioenen en als minister van Onderwijs begrensde hij de schoolkost in het basisonderwijs.

Hoge ogen bij de senaatsverkiezingen

Vandenbroucke heeft de naam een goed politicus te zijn, maar geen stemmenkanon. Dat die stelling niet volledig klopt bewees hij in de recentste senaatsverkiezingen. Nadat hij uit de boot gevallen was als minister in de Vlaamse regering haalde Vandenbroucke vanaf de lijstduwerspositie een mooie score van 177.663 stemmen. Een schitterende revanche, want dat resultaat was bijna even goed als dat van lijsttrekker Johan Vande Lanotte, die 188.811 stemmen haalde.

Geroemd door collega’s en militanten

Na de aankondiging van het einde van zijn politieke loopbaan roemen vele collega-politici hem om zijn werk. Patrick Janssens zegt dat Vandenbroucke zich altijd 100% voor iets inzet en betreurt zijn vertrek. Voorzitter Bruno Tobback roemt zijn onmiskenbare kwaliteiten en know how. Ook Onkelinx verklaart een medestander te zijn verloren.

Zo mogelijk nog duidelijker waren de steunbetuigingen van de sp.a-militanten. Velen betreurden het dat ‘de enige serieuze werker’ het strijdtoneel verliet. Ze hadden wel begrip voor zijn beslissing en wezen erop dat Vandenbroucke duidelijk niet tot de categorie van de ‘postjespakkers’ behoort.