De maandag van regisseur Wannes Destoop

De jonge regisseur Wannes Destoop (26) kreeg vorige week van de festivaljury in Cannes de prijs van de jury voor zijn kortfilm ‘Badpakje 46’. Maandag kreeg Wannes nauwelijks tijd om van de emotie te bekomen.

7u00. Ik moet opstaan, want ik heb interviews beloofd aan Studio Brussel, Radio 1 en Radio 2. Twee uurtjes heb ik geslapen. We hebben de hele nacht gefeest. Mijn vriendin was er, een cameraman, één van de muzikanten van Amatorski die de soundtrack hebben gemaakt en de hoofdrolspeelster. Het was een ongelooflijk en bijna surreëel gevoel. Die interviews uiteraard ook. Een uur later kruip ik weer mijn bed in, een uurtje extra slaap kan geen kwaad.

10u00. Een auto van de festivalorganisatie haalt me af aan het hotel. We rijden naar het bureau van de organisatie. Daar krijg ik mijn diploma, de trofee en het getuigschrift van deelname overhandigd. En een glaasje champagne – alweer.

12u30. We eten snel iets en lopen een eind langs het strand, om ons ergens op een terras neer te ploffen. We hebben nog even tijd. De TGV vertrekt pas om 15u. Het blijft een onwezenlijk gevoel dat we die prijs hebben gewonnen. Ik besef het nog altijd niet helemaal. De film was goed onthaald en had mooie recensies gekregen, en ergens hoop je stiekem dat je wint. Maar dan verdring je die gedachte weer.

15u00. Ik neem de TGV naar Parijs. Onderweg probeer ik nog wat te slapen. Wat niet lukt, want de telefoon gaat telkens weer. Journalisten bellen voor interviews, ik stuur foto’s door. Het besef groeit dat we iets bijzonders gedaan hebben. Of ik dan niet ontgoocheld ben dat ik ‘maar’ de prijs van de Jury en niet de Gouden Palm heb gewonnen, willen sommige mensen weten. Wel, zo zie ik het helemaal niet. Juryvoorzitter Michel Gondry (bekend van 'Eternal Sunshine of the Spotless Mind') heeft mij zijn persoonlijke gouden palm overhandigd – een goudkleurig gespoten zwemvlies  (ook ‘palm’ in het Frans) – en daarmee ook laten weten dat hij heel graag die palm aan ons had gegeven. Die persoonlijke appreciatie van iemand die ik erg bewonder doet wel iets.

18u00. Overstappen in Parijs. De prijs zal zeker helpen wanneer ik een volgens project op poten wil zetten. Het geeft je een zekere geloofwaardigheid. Op het feestje boden producenten aan om eens langs te komen. Dat is heel wat anders dan zelf eindeloos te moeten bellen en aandringen. Ik zou graag een langspeelfilm maken. Net als Badpakje rond de groeipijnen van kinderen die jongeren worden. Misschien heb ik nu meer kans om zo’n project te financieren. Maar ik wil niet te snel van stapel lopen. Ik besef dat ik nog veel te leren heb.

0u00. Aangekomen in Waregem. Er staat geen ontvangstcomité. Ik duik meteen in mijn bed. Na zo’n week ben je echt versleten, altijd laat in bed en vroeg er weer uit. Maar goed, ik voel mij tevreden versleten.

Tekst: Wouter De Broeck