De blog van Ines: "Solliciteren is net zoals daten"

Ines Peeters
  • Leeftijd: 23 jaar
  • Diploma: Master in de Communicatiewetenschappen, VUB
  • Werkzoekende sinds zomer 2012
  • Wil:
    • Tv en reclame maken
    • Communiceren over mode, cultuur, muziek en lifestyle
    • Evenementen organiseren
    • Professioneel reizen en koekjes eten
  • Twitter: @InesP__
  • Website: I need a job job, a job is what I need

Op gesprek

Van zodra ik te horen krijg dat ik op gesprek mag komen, gebeurt er iets vreemds. Er ontsnapt mij een gilletje en ik wapper met mijn handen. Ik probeer mijn cool te bewaren, maar mijn enthousiasme neemt de bovenhand. Vaarwel, street credibility!

Een pas verkozen Miss België is er niks tegen, hoe ik met mijn handen zwier. Nu ja, wij hebben dan ook met elkaar gemeen dat we ‘iets in de media’ willen doen. Helaas, ik ben te oud om me nog kandidaat te stellen. Jammer voor de wereldvrede, maar het zal voor een andere keer zijn. Eerst een job, en dan zal ik mij daar verder mee bezighouden.

Ik loop vijf minuten lang rondjes als een kip zonder kop, om dan te beseffen dat ik er zo compleet debiel uitzie. Ik moet dan tegen mezelf zeggen: “Vergeet niet te ademen. Het is nog maar een gesprek, dramaqueen. Je hebt nog niet eens over je outfit nagedacht.”

Eerste indruk

Een outfit?! Dán wordt de dramaqueen in mij pas wakker. Ik kan maar één eerste indruk nalaten, en dat doe ik best niet met een blouse die fout geknoopt is en een stuk spinazie tussen mijn tanden.

Vragen als ‘Ga ik voor hoge hakken?’ zijn op dat moment levensvragen. Ofwel doe je alsof dat je langere benen hebt dan een nijlpaardje, ofwel ga je voor een stabielere tred met minder kans op struikelen.

Andere heikel punt: ‘Neem ik het risico om mijn ogen uit te prikken met eyeliner, of laat ik het zo en zie ik er wat ziek uit?’.

U ziet het al, levensvragen. Dan ben ik enorm egoïstisch en dan gaat de hang naar wereldvrede toch echt wel even op pauze. (Hé, ik zou echt Miss België moeten zijn!)

Maar dus, die eerste indruk, die is dus cruciaal. Zo’n gesprek duurt soms maar een half uur. Hoe snel ik ook kan praten, het is heel kort om helemaal te laten zien wie je bent.

Solliciteren is als daten

Solliciteren wordt zo wel eens vergeleken met daten. En ’t is waar, want daar heb je hetzelfde probleem. ‘Wat doe ik in godsnaam aan?!’ is de hamvraag, en wil je zo leuk mogelijk lijken. Je beseft dat je misschien niet de enige kandidate bent. Het leven is geen Disney-film met romantische liefde op het eerste gezicht, en zonder een dotatie heb je werk nodig.

Als het klikt, dan kan je misschien wel langskomen voor een tweede gesprek. En dan begint het hele circus van vooraf aan: een outfit kiezen, annex complete chaos.

De interesse is gewekt, en het is nu hopen om niet alsnog keihard op je bek te gaan. Misschien is dit wel het lief dat je zal voorstellen aan je ouders. Enfin, de job die je op je LinkedIn zet. Maar eerst, dat eerste gesprek en die eerste date zonder kleerscheuren overleven. Voeten op de grond, kwestie van niet te hard van stapel te lopen. ’t Is hier niet The Notebook, hoor.

(Proficiat aan de jongens die dit meisjesartikel helemaal hebben uitgelezen. Bank vooruit.)