Foutmelding

  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.
  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.

De blog van Ines: "Noem mij gerust de messias van de jonge werklozen"

Ines Peeters
  • Leeftijd: 23 jaar
  • Diploma: Master in de Communicatiewetenschappen, VUB
  • Werkzoekende sinds zomer 2012
  • Wil:
    • Tv en reclame maken
    • Communiceren over mode, cultuur, muziek en lifestyle
    • Evenementen organiseren
    • Professioneel reizen en koekjes eten
  • Twitter: @InesP__
  • Website: I need a job job, a job is what I need

Ines studeerde af in juli 2012. Sindsdien is ze op zoek naar een job, maar die zoektocht wil niet echt vlotten. Voor Vacature houdt ze een dagboek bij met haar ervaringen.

Reacties

Sinds het begin van deze blog krijg ik veel reacties over mijn zoektocht naar werk. Dat de VDAB en Alexander Calder mijn artikels ondertussen ontdekt hebben, dat zei ik vorige week al.  Maar ze zijn niet de enigen. Veel reacties komen van mensen met dezelfde of soortgelijke ergernissen, waarvoor dank. Steun, ik ben er blij mee!

Toch zijn er ook andere reacties. Via e-mail zijn er berichten als ‘zoek jij wel echt werk???!!! zo moeilijk is dat niet he???!!!’ (Ja, zo geschreven.), ‘Zoek je wel juist?’ (Ja, vraag maar bij de arbeidsintegratie van Calder.) en ‘Je zal toch zowiezo eerst ervaring moeten opdoen als je iets wil bereiken’ (Zucht. En het is ‘sowieso’.).

Ook in het echte leven merk ik gemengde reacties. Meestal zijn die positief, maar af en toe merk ik dat mensen me maar dom vinden. Dat ik het niet goed doe, dat zoeken. Dat het mijn eigen schuld is dat ik geen werk heb. Dat ik waarschijnlijk wel ergens iets fout doe. Dat het wel héél grappig is. Wel, voor mij niet.

Goedbedoeld, maar zo vervelend

Dan komen ze al snel met tips aandraven. Vaak zijn die zo nuttig als een paraplu tijdens een aanrollende tsunami.

Ik weet dat het goedbedoeld is, maar veel van de tips die ik krijg gaan niet eens over de sector of de functies waar ik eigenlijk naar zoek. Oké, zo strikt hoeft dat allemaal niet te zijn, maar een beursgoeroe stuur je ook geen vacature als psycholoog toe.

Erger nog is het wanneer mensen tips willen geven over hoe ik me moet gedragen tijdens een sollicitatiegesprek. Of wat ik hier typ. Ik doe best normaal hoor, tijdens zo’n gesprek.

Maar het allerergste is: ‘Bij mij zou ’t geen waar zijn ze, zo’n verplichte VDAB-dag! Ik had het al lang anders gedaan!’, om dan uit de doeken te doen hoe precies.  Was het maar zo simpel, jongens. Dan had ik nu zeven jobs.

Zo merk ik dat mensen denken dat ik ‘waarschijnlijk gewoon niet goed genoeg’ ben, en ‘al lang een job had kunnen vinden als ik het anders zou aanpakken’.

Bedankt voor die bloemen (steun)

En op die manier denk je als werkloze jongere soms wel dat het je eigen schuld is. Dat je een zielige profiteur bent (terwijl je niet eens een uitkering krijgt), en dat mensen hoofdschuddend met je lachen.

Gelukkig, ook lieve mensen op deze wereld. Hoera! Mensen die weten waar ze het over hebben, en nuttige tips geven. Mensen die leuke vacatures sturen. Mensen die mijn naam al eens laten vallen als er ergens iemand gezocht wordt. Mensen die kansen geven.

En ook, mensen die blij zijn met mijn gezeur over VDAB-dag, omdat ze het herkennen. Of omdat ze het leuk vinden dat ik verwoord wat zij ook voelen. Noem mij gerust de messias van de jonge werklozen. Mijn ego en dat van Tom Barman gaan wel samen koffie drinken.

En vrees niet, ondertussen hou ik mij bezig met leuke projecten. Voorlopig zonder geld, maar die ervaring, daar gaan jullie nog van achterover vallen!