De blog van Ines: "Ik wil werken én trots zijn op de resultaten"

Ines Peeters
  • Leeftijd: 23 jaar
  • Diploma: Master in de Communicatiewetenschappen, VUB
  • Werkzoekende sinds zomer 2012
  • Wil:
    • Tv en reclame maken
    • Communiceren over mode, cultuur, muziek en lifestyle
    • Evenementen organiseren
    • Professioneel reizen en koekjes eten
  • Twitter: @InesP__
  • Website: I need a job job, a job is what I need

Ines studeerde af in juli 2012. Sindsdien is ze op zoek naar een job, maar die zoektocht wil niet echt vlotten. Voor Vacature houdt ze een dagboek bij met haar ervaringen.

Waarom zoeken?

Dus, een stuk over de negatieve reacties die jonge werklozen wel eens krijgen en waardoor ze zich bij momenten serieus rot kunnen voelen, dat geeft een recordaantal aan negatieve reacties. Er bestaat iets als positieve kritiek, en die is welkom, maar schelden, dat moet nu niet. (Hé positieve berichten, voor jullie zijn er knuffels.)

Blijkbaar is het nogal onduidelijk waarom jongeren graag zoeken naar een droomjob, of iets wat ze echt willen doen.

Eerst en vooral, omdat ze niet suf zuchtend op een pendeltrein willen belanden, naar een bureau dat hen niet interesseert en waar de koffie niet te drinken is. Omdat ze zich na hun oersaaie 9 to 5 niet naar huis willen slepen, om daar uitgeblust in de zetel te zakken en te zeuren over collega’s. Omdat ze willen werken én trots zijn op resultaten.

Het maakt niet uit over welke sector het dan gaat, tegen je zin iets doen tot je bejaard bent, daar wordt niemand vrolijk van. En al zeker de andere pendelaars, partners en vrienden die dat gezucht horen niet.

Droomjob

Is het fout om te blijven zoeken naar je droomjob? Nee, absoluut niet. In principe zou je moeten kunnen zeggen ‘I work because I love it’, en zou je op maandag niet moeten tellen hoeveel dagen er nog komen vooraleer het weekend weer begint. Klinkt melig, ik weet het. Klinkt als vervelende motivational quotes, ik weet het. Maar ’t is zo.

Als jullie er tevreden mee zijn dat je eigenlijk de pest hebt aan je werkgever, je die collega’s niet kan luchten en je werk geen uitdaging is, mij best, maar dat is niet iets wat ik wil voor de komende veertig jaar.

Wat die droomjob is? Geen idee, er zijn zo veel leuke dingen te doen. Of die droomjob voor altijd dezelfde blijft? Waarschijnlijk niet. Of ik al weet waar ik binnen tien jaar zal staan? Alstublieft niet, laat dat nog maar een verrassing zijn! 

Wachten, wachten, wachten

Wil dat zeggen dat ik ondertussen languit in de zetel lig te wachten tot er iemand aan de deur komt bellen met wat nieuws over die droomjob? Nee hoor, mallerds. Ondertussen hou ik mij bezig met nuttige dingen. Wat dachten jullie? (Ik weet wat jullie dachten, het zit in mijn mailbox en ’t is niet lief.)

Waarom ik dan nog verder op zoek ben? Omdat ik gelukkig wil zijn met het werk dat ik doe. Simpel he?

Waarom ik die droomjob dan nog niet heb? Omdat werk zoeken vaak wachten is. Wachten tot de deadline van een vacature afgelopen is, wachten op antwoord, wachten op een afspraak, wachten op antwoord, wachten op een nieuwe afspraak, herinneringsmail, wachten op antwoord, wachten in een kantoor, enzovoort.  

Iedereen terug op zijn beide oren slapen nu, want nee, niet elke jonge werkloze ligt neer tijdens dat wachten. Ik had niet eens de tijd om al jullie scheldtirades vriendelijk te beantwoorden.

En voor de mensen met humor; bekijk hier ergernissen bij het zoeken, maar dan met katten in de hoofdrol.