De blog van Ines: "Een onbetaalde stage is niet voor iedereen vanzelfsprekend"

Ines Peeters
  • Leeftijd: 23 jaar
  • Diploma: Master in de Communicatiewetenschappen, VUB
  • Werkzoekende sinds zomer 2012
  • Wil:
    • Tv en reclame maken
    • Communiceren over mode, cultuur, muziek en lifestyle
    • Evenementen organiseren
    • Professioneel reizen en koekjes eten
  • Twitter: @InesP__
  • Website: I need a job job, a job is what I need

Ines studeerde af in juli 2012. Sindsdien is ze op zoek naar een job, maar die zoektocht wil niet echt vlotten. Voor Vacature houdt ze een dagboek bij met haar ervaringen.

Hoera, persoonlijke afwijzingen!

Sommige afwijzingen doen blijkbaar beduidend meer pijn. Omdat de functie zo tof was, het gesprek meteen juist zat, de werkgever in kwestie ideaal was. Mijn romcom was mentaal al geschreven, en ik zag het al helemaal gebeuren. Een figuurlijk bruidskleed hing al klaar.

Als er dan geen antwoord meer komt, of een e-mail of telefoon met het slechte nieuws, dan zinkt mijn hart even tot in mijn schoenen. Tot zover mijn romcom, geen Hugh Grant of Jude Law om me op te vangen. Nou, stom!

Ondertussen ben ik al blij dat de afwijzingen die ik krijg niet langer een standaard bericht zijn, maar persoonlijker. Hoera, persoonlijke afwijzingen! Maar goed, als werkgevers met zo veel woorden en verontschuldigingen mijn hart in stukken laten vallen, dan zal het wel niet allemaal slecht gegaan zijn. Dan ga ik ervan uit dat ik niet helemaal stom en nutteloos ben, zo zonder die ervaring. Ik kijk nog altijd uit naar een werkgever die potentieel ziet, en lef heeft.

Misbruik van stagiairs

Deze week verscheen in het Vacature Magazine een artikel over het misbruik van stagiairs. Er zijn veel pas afgestudeerden die aan een stage beginnen, en die stages worden niet betaald. Dat zoiets niet voor iedereen vanzelfsprekend is, dat lijkt me wel duidelijk.

Eigenlijk is het helemaal niet oké dat je na jaren studeren gratis aan de slag moet gaan om aan die ervaring waar iedereen het over heeft te geraken. Meer nog, het is in principe niet echt legaal.

Uit het onderzoek blijkt dat er veel misbruik is in de Brusselse Europese wijk, maar in de privésector is het niet anders. Bij vele afwijzingen kwam de vraag naar een stage. Willen is niet gelijk aan kunnen. Tenzij stage ook wil zeggen dat de werkgever mijn vervoer, mijn woonst en mijn eten betaalt. Dan, graag.

‘Waarom doe je dan geen stage?’

Ik heb het overwogen, omdat sommige stages wel interessant zouden zijn, en ik het ook allemaal wel wil leren. Maar toen bedacht ik ook hoe onnozel het eigenlijk is dat je gratis zou moeten gaan werken. Zonder vooruitzicht. Zonder geldig contract. Zonder dat het eigenlijk mag. Wel met eigen kosten voor vervoer of verblijf.

Een stage lopen voor een opleiding, dat is normaal. Dan ben je verzekerd, en die dient om ervaring op te doen. Een stage lopen na je opleiding, dat is vaak simpelweg profiteren van jongeren.

De mensen van VDAB en RVA vinden dat trouwens ook niet tof, omdat je dan niks bijdraagt aan de maatschappij. Nu, aangezien ik toch geen uitkering krijg zou er op dat vlak niet veel veranderen, maar het mag dus niet zomaar.

Wat wel mag, dat is mij gewoon aannemen. Of een  individuele beroepsopleiding (IBO). Simpel he. En legaal. En fatsoenlijk. En ook geld, zodat ik tenminste boterhammen kan meebrengen naar kantoor.

En oh ja, lieve werkgevers, als jullie ‘weerhouden’ nog eens fout gebruiken, is het dan oké dat ik me vanaf morgen aan een bureau zet?